All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นต้นตระกูลที่ร่ำรวย: Chapter 21 - Chapter 30

ผ่านช่วงเวลายากลำบากในการขุดคลอง เข้าสู่ฤดูเพราะปลูกอย่างเป็นทางการ ตอนนี้นางเริ่มสอนวิธีการทำฟองเต้าหู้ทอดเพื่อนำไปขายแก่หอหลงจิ่ว และเมื่อเป็นที่เลื่องลือถึงความอร่อย หอสุราหรือแม้แต่โรงเตี๊ยมก็เริ่มมาติดต่อขอซื้อ นั่นจึงทำให้ชาวบ้านมีรายได้มากขึ้น“อาลี่ เจ้าช่างวิเศษ เจ้าช่วยชาวบ้านได้มากพอควร” โม่ฮวาเอ่ยชื่นชมยามนี้สตรีทั้งสองนางร่วมกันเก็บฝ้ายเพื่อนำไปทอผ้า“สิ่งไหนช่วยได้ ย่อมต้องช่วยเจ้าค่ะ ชัยภูมิเช่นหมู่บ้านเรา หากเจริญรุ่งเรืองอีกนิด ข้าว่าภายหน้าชีวิตความเป็นอยู่ต้องดีขึ้นเป็นแน่” แม้จะเห็นภาพลางๆในมิติลับ แต่นางก็อยากลองดิ้นรนดูบ้าง บัดนี้เด็กชาวบ้านล้วนได้ศึกษาทั้งกับสำนักเทียนซวงและหอศึกษาในตัวอำเภอ “แต่ข้ายังมีเรื่องหนักใจ ยามนี้พืชพรรณที่เก็บเกี่ยวได้ เริ่มมีคนลักขโมย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คนนอนเฝ้าไร่นาย่อมเสี่ยงชีวิต” พ่อสามีของโม่ฮวาพูดขึ้นมาในบ้านหลายครา ไม่แน่ใจว่า เป็นคนในหมู่บ้าน หรือผู้อพยพที่บัดนี้ทางการปันที่ดินเป็นหมู่บ้านใหม่เพิ่มอีก1หมู่บ้าน ซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกล“หากจับไม่ได้คามือ เกรงว่าทางการจะยังนิ่งนอนใจ“ หวังลี่อิงเอ่ยอย่างปลงตก”ข้าวโพดข้าใกล้เก็บเกี่

“ทำไมข้าเขลาเช่นนี้” แม่เฒ่าอุ่ยที่มัวแต่กังวลเรื่องบุตรสาวจึงไม่ทันคิดระแวงระวัง ดีที่ตอนมา รถม้าบ้านบุตรเขยของนางมาส่งจึงไม่มีเหตุดักปล้นระหว่างทาง“อีก2ชั่วยาม ข้ากับพี่เฟิงจะนำคบไม้ไปติดตามรั้วบ้านให้นะเจ้าคะ มีแสงสว่างย่อมดีกว่ามืดสงบเกินไปเจ้าค่ะ“ แม่เฒ่าอุ่ยพยักหน้ารับก่อนเก็บผ้าจำนวนไม่น้อยใส่ตระกร้าและถือผ้าห่มอีกผืนเดินกลับบ้านทันที”ลี่อิง เมื่อครู่แม่เฒ่าอุ่ยใช่หรือไม่“ หวังเฟิงซีที่จูงมือบุตรชายเดินเข้ามาอีกทางเอ่ยถาม”ใช่เจ้าค่ะ มาเจ้ามอมแมม มาให้แม่กอดเสียหน่อย“ สองแม่ลูกกอดกันด้วยความคิดถึง ก่อนที่นางจะจัดการขนมปังและแยมมาให้ลูกและสามีได้ชิม”ท่านแม่!!ท่านดีที่สุด ข้าอยากอยู่บ้าน อยากกินของวิเศษจากท่านแม่ทุกวัน“ เด็กที่กัดกินอย่างเอร็ดอร่อยทำนางซึ้งใจ ไม่เสียแรงเปล่าที่ตั้งใจทำของดีๆให้ลูก”สิ่งนี้ที่เจ้าเรียกว่าแยมรึ“ หวังเฟิงซีเองแม้จะไม่ออกอาการเท่าบุตรชาย แต่เขาก็กินไปพิจราณาไปจนนางเอ็นดู”เจ้าค่ะ รสชาติหวานอมเปรี้ยวจากผลไม้ ข้าทำไว้เยอะพอควร เราควรแบ่งไปให้เพื่อนๆมู่เอ๋อบ้างดีหรือไม่เจ้าคะ“ นางหยิบขนมปังมาตัดเป็นชิ้นพอดีคำ จับใส่ห่อผ้าก่อนจะวางแยมและผูกเป็นชุดๆ”เ

“ข้าตายดีกว่าจะตกเป็นของเจ้าหลางเยว่“ ฉึบ!!มือบางกดมีดที่จ่ออยู่ลงมาบนเนื้อเนียน เลือดสีแดงฉานไหลลงมาทีละนิด คนเมาที่เห็นเลือดถึงกับรนราน”จะเจ้า เจ้าทำอันใด เจ้ารังเกียจข้าถึงยอมตายเชียวรึ“ เขาเริ่มตื่นตระหนกมือที่จับมีดยื้อไว้สุดกำลัง”ฆ่าข้าสะ ก่อนเจ้าจะทำร้ายข้า เจ้าฆ่าข้าเสีย“ แม้จะไม่อยากจากลูกน้อยและสามีผู้เป็นที่รัก แต่นางยอมตายเสียดีกว่าต้องใช้ชีวิตอย่างตายทั้งเป็น เคร้ง เขาปามีดลงพื้นอย่างจำนน ก่อนจะจับตัวนางกดนอนลงพื้น”ข้าไม่ยอมให้เจ้าตาย เจ้าต้องเป็นเมียข้า เมียข้าเท่านั้น!!“ ยามนี้ฮั่วหลางเยว่ไม่สนใจเจรจาต่อไป ออกกำลังปลุกปล้ำจนนางกรี๊ดร้อง พลัก ฝ่าเท้าหนักๆของหวังเฟิงซีถีบเข้าสีข้างเขาทันที ก่อนจะตามไปบดขยี้ที่อกอีกยกใหญ่”บ้านเจ้าทำเลวกับข้าเพียงใด ข้าไม่ถือโทษ ข้าคิดว่าเป็นเพียงชะตาที่ข้าต้องยอมรับ แต่บัดนี้เจ้าหยามข้าถึงเพียงนี้ เมียรักข้าถูกเจ้าทำร้ายจนปรางตายมาแล้วหนหนึ่ง ครานี้เป็นเจ้าที่ต้องตาย“ เขาง้างมีดจนสุดแขน”อย่า!! อย่าทำลูกข้า!!ออกไปเจ้าคนเนรคุณ!!“ แม่เฒ่าฮั่วที่ถูกตามให้มาที่บ้านสี่เห็นลูกถูกหวังเฟิงซีเหยียบจนกระอักเลือดก็รีบเข้ามาผลักเขาออก”หยุด!! เจ้า

ยามเหมา เมื่อแน่ใจว่าลมหนาวปีนี้มาเยือนเร็วกว่าปกติ เช้านี้นางจึงตื่นมาเตรียมกักเก็บตุนเสบียงและฟืน หลายวันก่อนหลังกลับมาจากตำบล หวิงเฟิงซีพึ่งแจ้งแก่ผู้ใหญ่บ้านไป่ ว่ายาวนี้หัวเมืองเหนือกำลังหนาวจนคนแห่ตุนเสบียง ทางเดินไปตำบลไม่น่ากลัวเท่าคราแรกที่มีคนอพยพเริ่มเจ้ามา เหตุเพราะบางครัวแยกตัวไปทางใต้ ส่วนคนที่สมัครใจอยู่ ทางการแจกเบี้ยและแบ่งที่ดินให้ทำกิน จึงพอช่วยให้ไม่ต้องมีคนออกปล้นเสบียง เช้านี้ทุกคนในหมู่บ้านจึงส่งตัวแทนไปจับจ่ายของมากักตุน แต่บางบ้านยังนิ่งนอนใจเหตุเพราะไม่ค่อยเชื่อเท่าใด และเสบียงที่มีอยู่มั่นใจว่าลมหนาวมาปกติเฉกเช่นทุกปี หรือบางบ้านคิดว่ามีเงินเพียงพอ หากขาดเหบือสามารถหาซื้อได้ นั่นคือสิ่งที่นางกังวล ต่สิ่งใดจะเกิดย่อมฝืนไม่ได่“ลี่เอ๋อให้พี่ไปด้วยหรือไม่” ตั้งแต่เกิดเรื่องกับนางเขาแทบไม่อยากห่างกายแต่นางยังยืนยันว่านางจะปลอดภัยกลับมา“ข้าจะปลอดภัย ท่านวางใจเถอะ ข้าวเช้านี้ข้าเตรียมไว้เรียบร้อย หากมู่เอ๋อตื่นมาให้ลูกดื่มนมก่อนนะเจ้าคะ” นางหยิบตะกร้าสะพายหลังก่อนเดินไปรวมกับชาวบ้านที่ตอนนี้รอขึ้นเกวียนไปรอบละ5คน “ลี่อิง เจ้าคิดอย่างไรสำหรับบางบ้านที่ไม่ตะเตรียม

นางอยากจะกรอกตาให้กลับคำตอบลูก“เจ้ามอมแมม มานี่แม่จะพาไปดูน้อง” ยามสตรีคนอื่นพากันออกมาเตรียมฟืนไฟและของฉลอง นางจึงจูงมือบุตรชายเข้าไปเยี่ยมคนที่นอนหมดแรงถึงข้างเตียง“ลี่เอ๋อเจ้ามาพอดี นี่ซุปเจ้าดีนักแล เจ้าเด็กน้อยคนนี้อ้วนฟูคล้านซาลาเปา” เด็กในห่อผ้าหลับตาพริ้มราวจะฝันหวานจนไม่อยากตื่น ลูกชายของนางขยับเข้าชิดจนนางต้องปรามไว้“เจ้าจะเอาน้องกลับบ้านรึมู่เอ๋อ ออกมาห่างๆน้องหน่อยเถอะ” นสงว่าเสียงไม่จึงจังนัก ก่อนจะมองค้อนบุตรชายไปหนึ่งที“ท่านแม่ น้องวิางเล่นกับข้าได้หรือไม่ขอรับ” เขาถามอย่างตื่นเต้น“ยังหรอก เจ้าต้องอดใจรออีกหลายเดือนเชียวแหละ” สีหน้าผิดหวังทำผู้ใหญ่ทุกคนมองอย่างเอ็นดู“มู่เอ๋อ ป้ายังไม่มีชื่อให้น้องน้อยของเจ้า เจ้าว่าน้องควรชื่ออะไรดี” ไฉ่หมินถามอย่างอาทร“ท่านป้า ผิวน้องขาวราวหิมะ ข้าอยากให้น้องลื่อ เวี่ยเจี้ยนขอรับ” เขาพูดชื่อออกมาอย่างฉะฉานราวกับคิดไว้อยู่แล้ว จนผู้ใหญ่ในบ้านต่างงงงวย“หืม แปลว่าพบเมื่อมีหิมะอย่างนั้นหรือ” นางไฉ่หมินตื่นเต้นที่บุตรสาวในอ้อมแขนมีชื่อที่มีความหมายดีเช่นนี้“ขอรับ ยามนี้ลมหนาวใกล้มาเยือน ข้าอยากให้น้องลื่อนี้ขอรับ” กับเด็กไม่มีสิ่งใ