All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นต้นตระกูลที่ร่ำรวย: Chapter 1 - Chapter 10

มณฑลเสฉวน ประเทศจีน ปี2020“ตื่นได้แล้วเสี่ยวหยวน เราต้องออกไปขายบะหมี่แต่เช้า“ สาวสวยในวัย20ปีที่ถูกทางบ้านขอร้องให้ออกจากการเรียน เหตุเพราะอยากส่งพี่น้องผู้ชายเรียนแพทย์มากกว่า แม้มันสมองของเธอจะมีมากกว่าพี่ชายและน้องชายก็ตาม”แม่!! ฉันพึ่งจัดการวัตถุดิบในการขายเสร็จและเข้านอนยังไม่ถึง3ชั่วโมงด้วยซ้ำ ขอนอนต่ออีกสักหน่อยไม่ได้หรือไง“ นั่นคือคำพูดที่เธอพูดกับคนเป็นแม่ทุกเช้า แต่ส่วนใหญ่มักได้รับสายตาขุ่นขวางกลับมาเท่านั้น”แล้วฉันเคยให้แกหรือไง“ แหงแหละเธอไม่เคยได้ หากใครมาได้ยินคำพูดเหล่านี้จากคนเป็นแม่คงมีแต่คำถามในใจว่า เหตุใดคนเป็นแม่มักเข้มงวดกับลูกสาวนัก เพราะฉันเป็นเพียงเด็กที่เก็บมาเลี้ยงอย่างไรเล่า พ่อและแม่ตายจากไปตอนอายุเพียง5ขวบ เหตุเพราะตระกูลพ่อฉันจนถึงขนาดที่มีลูกสาวเพียงคนเดียวก็เลี้ยงไม่ไหว จึงต้องเอาฉันมาฝากไว้กับญาติห่างๆตั้งแต่เกิด เมื่อถึงเวลามารับ พวกท่านกลับขับรถตกเขาเสียชีวิตทั้งคู่ ”เห้ออออมาเอาบะหมี่ไปกินเถอะ“ บริเวณร้านที่เธอขายมักมีเด็กตาดำๆหลายคนที่อดอยาก และเธอมักหยิบยื่นบะหมี่ที่ร้านให้ยามแม่ของเธอเผลอ”กินเยอะๆ จะได้ไม่ไปลักของกินคนอื่น“ นั่นคือคำ

หลังจากแกล้งหลับจนได้ยินเสียงกรนน้อยๆ ลี่อิงคือชื่อของเจ้าของร่างเดิม เธอจัดการจดจำและรีเซทหัวสมองเธอทันที ถือเสียว่าเธอเกิดใหม่และได้ชื่อใหม่คือหวัง ลี่อิงก็แล้วกัน “เห้ออออเอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะต้องเอาเจ้าหนูน้อยนี่ขึ้นมานอนเตียงดีๆเสียแล้ว” เธอพูดพร้อมมองไปที่พ่อลูกที่นอนบนกองฟางบางๆมีผ้าปูทับอีกที ส่วนเธอมีฟูกนอนที่เก่ามากปูให้ซึ่งก็คงเป็นการเรียกร้องจากร่างเดิมนั่นไง เท้าขาวซีดเดินสำรวจบ้านหลังเล็กที่มันเล็กจนเธอเดินไม่กี่ก้าวก็ดูครบหมด ในบ้านหลังนี้หลังคาก็ผุพัง ผนังก็เป็นเพียงไม้เก่าๆแปะเอาไว้กันสายตาคนอื่นเพียงเท่านั้น ริมสุดของบ้านมีเตาโบราณที่มีเพียงหม้อ1ใบ ถ้วยอีก4ใบ เครื่องปรุงแทบจะไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แถมข้าวเหลือเพียงหยิบมือ“นี่มันยากจนค้นแค้นอะไรขนาดนี่เนี่ย อนาคตลูกหลานลำบากแน่นอน” เธอนั้งลงพร้อมกับเพ่งมองไปที่ถังธัญพืช แต่จู่ๆในหัวเธอก็ฉายภาพวัตถุดิบหลากหลายวางเรียงกันคล้ายตลาดนัดใหญ่ๆในยุคเธอเสียอย่างนั้น“นี่มัน!!” ให้พื้นที่ที่เธอเห็นมีผักผลไม้ และเนื้อสัตว์ วัตถุดิบในการทำอาหารที่มีจำนวนแปะไว้ตามแผงต่างๆชัดเจน ถัดไปอีกหน่อยก็มีเสื้อผ้า ผ้าห่ม และอุปกรณ์ดำรงชีพห

ด้านคนในบ้าน หวัง ลี่ อิง รีบจัดการให้ลูกน้อยกินข้าว ส่วนนางกินเรียบร้อยต้องแต่ในครัว ใบหน้าที่เมื่อวานยังซีดเซียวบัดนี้มีสีเลือดขึ้นนิดหน่อย“กินข้าวก่อนค่อยออกไปสู่ศึก” เด็กที่ห่วงพ่ออย่างมู่ฉือขัดใจเล็กน้อยยามลี่อิงจับเขานั้งกินข้าวบนพื้น ในบ้านหลังนี้แม้แต่โต๊ะกินข้าวยังไม่มี เห้ออ“ข้าห่วงท่านพ่อ” เด็กน้อยกอดอกอย่างขัดใจ นางทำเพียงแค่ยิ้มและยกมือขึ้นกอดอกบ้าง“เจ้ากินข้าว เจ้าจะมีแรง ออกไปช่วยพ่อเจ้าได้ แม่แยกกับข้าวไว้ให้พ่อเจ้าเรียบร้อยแล้วอย่าห่วงเลย เรามาเติมพลังกันเถอะ ข้าจะออกไปช่วยพ่อเจ้าเอง แต่เจ้าต้องกินให้หมด เดี๋ยวคนพวกนั้นจะมาแย่งของดีๆของเจ้าไป“ เพียงเท่านั้นเจ้าเด็กที่เคยโดนแย่งของดีๆประจำรีบตัดใจและตักข้าวเข้าปากทันที ลี่อิงเห็นอย่างนั้นถึงกับรีบยกผ้าขึ้นซับน้ำตา ตอนย้ายไปบ้านป้าใหม่ๆ นางเองก็เคยโดนแย่งของดีๆไปเหมือนกันฟุด ฟิด ฟุด ฟิด”ท่านแม่ ท่านได้กลิ่นอะไรหรือไม่เจ้าคะ“ สะใภ้เล็กอย่างเซี่ยหลง ที่เมื่อวานไม่ได้มาด้วย รีบดมกลิ่นและกระซิบบอกแม่สามีทันที”หืมจริงด้วย“ สะใภ้ใหญ่ที่ได้กลิ่นบางเบาก็รู้สึกเห็นด้วยจนแม่เฒ่าเหมยฮัวก็สูดดมเช่นกัน“หนอยแน่ะ เจ้

“หากนางไม่ซื้อ ข้าจะรับซื้อไว้เอง เอาราคาเต็มตามที่ท่านผู้ใหญ่บ้านว่าเถอะ เฟิงซี“ ท่านผู้นำตระกูลออกปาก เพราะเห็นแก่น้องชายที่ตายไป หากลูกชายคนที่สี่ยังลำบากอยู่เช่นนี้เห็นทีคงตายตาไม่หลับ“ท่านผู้นำตระกูลช่างมีน้ำใจ ไม่คิดเอาของใครฟรีๆ ผิดกับคนที่ประกาศทวงบุญคุณว่าเลี้ยงดูเฟิงซีมาเป็นสิบปี แต่เหตุไฉน ไม่ช่วยลูกหลานซื้อทั้งที่รักสามีนักหนา“ แม่เฒ่าอุ่ยพูดจาถับถมพร้อมมองคนบ้านใหญ่อย่างรังเกียจ ส่วนคนที่โดนชาวบ้านมองเป็นตาเดียวเริ่มรู้สึกอับอายเหลือคะนา“หน็อย ข้าพูดเสียเมื่อไหร่ว่าจะไม่ซื้อ ข้ายินดีจ่ายราคาเต็มด้วยซ้ำ แต่บุญคุณที่เจ้าสี่อยู่กับข้ามาเกือบ10ปีเล่า เจ้าสี่จะตอบแทนบุญคุณข้าเช่นไร” คนเห็นแก่ได้อย่างแม่เฒ่าเหมยฮัวยังไม่ยอมแพ้ สบัดพัดและปลายตามองครอบครัวลูกเลี้ยงอย่างเย้ยยัน“ธัญพืช5ชั่ง ซาลาเปา10ลูก น้ำเปล่าไม่ถึงโอ่ง ท่านพูดอยู่เสมอว่าเท่านั้นก็เป็นบุญคุณยิ่งใหญ่ เดิมทีหลังย้ายมาอยู่บ้านใหญ่เพียงสามเดือน สามีข้าก็ไปเรียนกับนักบวชที่สำนักเทียนกง หากตอบแทนบุญคุณท่านแม่ สามีข้าต้องตอบแทนเท่าไหร่กันเจ้าคะ” นาง ลี่ อิง ยกผ้าขึ้นมาซับน้ำตาเพียงเล็กน้อย ให้รู้ว่าเสียใจที่สามีถ

ยามเหมา แม้หลายบ้านจะยังไม่ตื่นดี แต่ไม่ใช่กับครอบครัวหวัง เช้านี้หวังเฟิงซีแบกจอบเสียมไปยังที่ดินรกล้าง ลงมือปรับหน้าดินอย่างเร่งรีบ ยามเห็นลูกน้อยนอนตัวสั่นใจคนเป็นพ่อเจ็บปวดยิ่งนัก ”เหตุใดจึงไม่ปลุกข้าเล่า“ หวังลี่อิงที่หนาวจนนอนไม่หลับ ลุกขึ้นมาเห็นหลังสามีไวๆจึงฝากฝัง มู่ฉือไว้กับนางไป่เสว่เหอที่ตื่นมาทำกับข้าวแต่เช้ามืด”เหตุใดเจ้าไม่อยู่กับลูก“ เขาวางจอบพร้อมหยิบไฟตะเกียงไปส่องทางเดินให้นาง”ฝากท่านป้าไป่ไว้ ข้าเป็นห่วงท่าน” แม้นางจะพูดออกมาโดยไม่ตรึกตรอง แต่คนได้ฟังถึงกับยกมือขึ้นกุมหัวใจ ตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่มจนมีลูก เขาไม่เคยได้รับความห่วงใยจากใครอีกเลย“ข้าอยากรีบทำบ้าน มู่ฉือยังเด็กเกินกว่าจะผจญกับอากาศหนาวเช่นนี้” เขาพูดกับนางตรงๆ “เช่นนั้นย่อมดี อากาศหนาวแบบนี้ข้าต้องออกกำลังให้โลหิตอุ่นกว่านี้ มาเถอะข้าช่วยท่านเอง” แม้ยังมีอะไรให้ทำอีกมาก แต่นางกลับอยากสร้างบ้านให้เสร็จเสียเร็ววัน นางยังไม่รู้ว่าต้องใช้ชีวิตไปทางไหน แต่สิ่งนึงที่คำนึงได้ในตอนนี้คือ นางต้องมีที่อยู่เป็นหลักเสียก่อนสองแรงแข็งขัน เพียงถึงยามซื่อ ที่ดินก็ถูกปรับเป็นวงกว้าง อาจจะยังไม่ร