All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นต้นตระกูลที่ร่ำรวย: Chapter 31 - Chapter 40

“นั่นมันลูกอะไรกัน!!“ จู่ๆต้นไม้ใหญ่ก็ผุดขึ้นต่อหน้านาง ก่อนจะมีผลสีแดงคล้ายลูกบอลขนาดเล็กเกิดขึ้นมากมาย นางเดินเข้าไปหยิบดูพบว่าภายในมีผงสีขาวอยู่เต็มไปหมด ก่อนจะได้ยินเสียงเล็กๆจากนกตัวน้อยที่เกาะอยูาบนกิ่งไม้”เอาโรยบนแผลเจ้า“ แผลที่คอเกิดจากคมมีด นางขมวดคิ้วแน่นแต่ยอมทำตาม ป้ายผงยาลงบนคอ เพียงไม่นานแผลนั้นก็จางหายอย่างรวดเร็ว”นี่มัน!! วิเศษสุดๆ” นางยิ้มอย่างดีใจ“ทุกสรรพสิ่งมีได้ก็หมดได้ เจ้าจงมีคุณธรรมและความดี จึงจะผ่านความทุกข์ยาก” ก่อนที่นกตัวนั่นจะบินหายไป นางจึงโค้งคำนับรับคำอย่างน้อบน้อม“เพราะข้าช่วยเหลือคนจึงมีขอเพิ่มงั้นรึ” นางเดินสำรวจกล่องยาที่นางจำได้ว่ามีจำนวน1000 แต่นาวหยิบไปปรุงให้ผู้ใหญ่บ้านไป่และเมียผู้ใหญ่บ้านไป่ จำนวนจึงต้องลดลง เหตุใดมันจึงมีเท่าเดิม นางจึงมั่นใจว่ายามใดที่นางช่วยผู้คน ของวิเศษบางอย่างจะเพิ่มขึ้นมา แถมของเดิมที่มี จะมีจำนวนกลับมาเท่าเดิม แต่กระนั้นก็ไม่กล้านำมาใช้สิ้นเปลือง นางจะหยิบใช้เฉพาะจำเป็นเท่านั้น เมื่อสำรวจทุกอน่างเรียบร้อยนางจึงกลับออกมาและลงมือทำกับข้าว”วันนี้เนื้อตุ๋นผักกาดดองแล้วกัน เพิ่มซุปมะเขือเทศอีกอย่าง แล้วอะไรอีกดีนะ“ นาง

หลังจากหิมะตกครบ5วัน ยามนี้ผู้ใหญ่บ้านไป่จึงขอแรงบุรุษออกมาโกยหิมะรอบหมู่บ้านไม่ให้ถับถมสูงจนเกินไป เพื่อการเดินทางสะดวก และที่สำคัญ ไม้ไผ่ถูกนำมาใช้แทนระฆัง เกิดสิ่งร้ายอันใดจะได้เคาะเรียกชาวบ้านออกมาช่วยได้ทัน เพราะผู้ใหญ่บ้านไป่จัดเวรยามไว้ทั้งคืน“ท่านยาย ข้าปรุงยามาให้เจ้าค่ะ” เพราะวันนี้ผู้เป็นสามีออกมาช่วยชาวบ้านโกยหิมะ นางและลูกจึงเดินทางมาบ้านแม่เฒ่าอุ่ยเพื่อช่วยเหลือ “อาลี่ ลำบากเจ้าแล้ว คนแก่อย่างข้าเจออากาศเย็นเข้าหน่อยย่อมป่วยง่าย ห่วงก็แต่อาหมินกับเจี้ยนเจี้ยน ยามนี้แผลของนางยังไม่สมานกันดี น้ำนมก็น้อยนิดนัก“ นางพยุงแม่เฒ่าอุ่ยให้มานั้งกินซุปที่นางปรุงมาให้ ”ท่านยายอย่าเป็นกังวลไปเจ้าค่ะ ข้าเตรียมยามาให้พี่หมินแล้ว คราก่อนข้าเดินทางไปตำบล ได้ยาชีวจิตรจากหอโอสถมาอยู่บ้าง ข้าจะดูแลพี่หมินเองเจ้าค่ะ“ นางมองไปยังหญิงแม่ลูกอ่อนที่บัดนี้ร่างกายซูบผอม เพราะเจ็บแผลและให้นมลูกช่างเป็นภาพที่หน้าเวทนายิ่งนัก”ท่านยาย บัดนี้เริ่มมีโจรชุมขึ้นยิ่งนัก อีกครู่พี่เฟิงและพี่ฟู่จะเข้ามาทำที่ขัดประตูให้ ส่วนนี่เกาะไม้เกิดเหตุอันใดเคราะให้ดัง อย่าได้เป็นกังวลไปเจ้าค่ะ หากเราร่วมใจกันเป็นห

กลุ่มโจรกลุ่มใหญ่ถูกมัดรวมกันกลางหมู่บ้าน เพื่อรอการสอบสวนจากทางการ“การที่บ้านข้าโดนปล้น สาเหตุมันมาจากเจ้าเช่นนั้นรึเซี่ยหลง เจ้านี่มันเลี้ยงไม่เชื่องเสียจริง“ ชาวบ้านคนนึงเขวี้ยงก้อนหินใส่ สะใภ้สามบ้านใหญ่อย่างแค้นเคือง“อร้ายยยย ข้าอยากได้เงินไว้ใช้ยามทุกข์ยากข้าผิดหรือไง พี่สามข้าทำทุกอย่างเพื่อท่านกับลูก เห็นหรืิอไม่บ้านสี่แยกบ้านออกไปชีวิตดีขึ้นเช่นไร ข้าก็อยากแยกบ้านจึงต้องหาเงินเยอะๆไงเจ้าคะ” คนไม่รู้สำนึกยิ่งทำให้ชาวบ้านรังเกียจ“เซี่ยหลงเจ้าเห็นหรือไม่ แม่ข้าท่านแก่ถึงเพียงนี้ ทั้งๆที่แม่ข้ารักและเอ็นดูเจ้ามากกว่าสะใภ้คนอื่นด้วยซ้ำ เจ้าทำกับบ้านแม่ข้าได้อย่างไร” ยอมรับว่าเขาเจ็บปวดใจ จนไม่สามารถมองหน้านางได้อีก“ท่านพี่ เห็นแก่ลูกช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ” นางร้องขอแต่เขากลับหันหลังให้อย่างสิ้นเยื่อใย“ซีเหมิ่น และซีฮ่าวจะถูกสงสารไม่มีใครรังเกียจเขาเป็นแน่ ข้าและเจ้าขาดกันตั้งแต่บัดนี้” ซีอวิ๋นพยุงแม่เฒ่าฮั่วกลับบ้านอย่างไม่ใยดี คนบ้านใหญ่ไร้สิ้นคำพูด นางถูกทิ้งไว้กับสายตาจงชังของชาวบ้าน เสียงกรนด่าและขว้างปาข้าวของตามมาเป็นระยะ”เอาหล่ะๆ ต่อแต่นี้เจ้าไม่ใช่คนของหมู่บ้านนี้อีกต่อ

อาการโรคหัดเริ่มขยายเป็นวงกว้างในเมืองหลวง ตัวอำเภอต้าตงและตำบลต้าตงยิ่งทำให้ขอการช่วยเหลือจากทางการลำบากมากขึ้น ตอนนี้ไป่ฟู่กวงตัดสินใจพาผู้ใหญ่บ้านไป่และภรรยาเดินทางไปพบญาติที่เมืองหลวง แต่เพราะที่นี่จะขาดผู้นำไม่ได้เขาจึงส่งข่าวผ่านนกพิราบไปแทน บุตรเขยของผู้ใหญ่บ้านไป่จึงส่งคนมารับไปอยู่ในความดูแลของหมอในอำเภอแทน“ชาวบ้านคนใดที่ต้องการยา ข้ามียาจากบ้านน้องเขยข้านิดหน่อย แบ่งทำเป็นชุดไว้แล้ว ส่งคนมารับที่บ้านข้าได้เลย” ชาวบ้านหลายคนแม้ทำใจแล้วว่าคนในครอบครัวอาจไม่หาย แต่ดีกว่าปล่อยให้นอนรอความตายเฉยๆจึงพากันมาเข้าแถวรับยาต้ม“ข้าขอให้ท่านทุกคนเข้มแข็ง จับมือกันไว้ให้แน่น พึ่งพากันยามยากเช่นนี้หาได้ยากนัก” ถนนหมู่บ้านแทบถูกตัดขาด มีเพียงชายในหมู่บ้านบางส่วนที่ไปโกยหิมะเพื่อเปิดทางหากเกิดเหตุจวนตัวจริงๆจะได้มีทางหนีทีไล่เอาไว้บ้าง“คนป่วยที่อาการไม่หนัก หลังเจ้าสร้างที่พักให้เขาแยกกักตัว พวกข้าร่วมกันทำความสะอาดบ้านด้วยน้ำร้อนและน้ำเกลือได้ผลชะงัก บัดนี้ไม่มีใครเจ็บป่วยเพิ่ม” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้น พวกเขาเพิ่งเข้าใจก็ครานี้ว่าหากสามัคคีย่อมเกิดผลดีที่ยิ่งใหญ่ ชาวบ้านหลายๆคนนำสิ่งที่หว

หวังเฟิงซีที่แม้จะยังงงๆแต่เห็นสีหน้าตกใจของโม่ฮวาก็รีบอุ้มบุตรชายและกุมมือหวังลี่อิงเดินตามโม่ฮวาอย่าเร่งรีบ“เดินช้าๆเจ้าค่ะ ข้าตามไม่ทัน” นางโดนกึ่งลากกึ่งจูงจนแทบก้าวขาไม่ทันเขา จึงเอ่ยปากห้าม“ข้าร้อนใจ หรือเจ้าจะติดโรคกัน หากเป็นเช่นนั้น พี่จะยอมติดด้วย ไม่แยก ไม่ทิ้งเจ้าเด็ดขาด” เขาเอ่ยอย่างหนักแน่น“ข้าด้วย ข้าอยู่ด้วยไม่ทิ้ง!!“ เด็กที่รักแม่จนสุดหัวใจเอ่ยตามด้วยความหนักแน่นเช่นกัน”พวกเจ้าสองคนพ่อลูกเอ่ยสิ่งใดกัน ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายเสียเมื่อไหร่“ โม่ฮวาที่อยู่ข้างหน้าหันมาส่งสายตาขุ่นเคือง”เจ้าตกใจจนข้ากังวลไปหมด!!” หวังเฟิงซีไม่คิดออมคำ เขาคิดเช่นนั้นจริงๆ และทันทีที่ถึงหน้าบ้านแม่เฒ่าอุ่ย ทั้งสี่คนก็เดินเข้าไปในบ้านทันที“ข้าเองท่านยาย” เฟิงซีเป็นคนเรียก ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออก“มีสิ่งใดกัน สีหน้าแบบนี้ทำข้าหัวใจวายตาได้” แม่เฒ่าอุ่ยที่เปิดประตูมาเจอบุคคลคุ้นหน้าคุ้นตาที่หนึ่งสตรีนำหน้าแววตาระยิบระยับด้วยความปิติ ส่วนสามคนพ่อแม่ลูกบ้านสี่ นางอธิบายไม่ถูกว่าหน้าตาแสดงอารมด้านใด“ท่านยาย ท่านช่วยตรวจดูร่างการอาลี่ได้หรือไม่ ข้าว่าร่างกายนางไม่ปกติ เหมือนไม่มีโลหิตออ