All Chapters of พันธะรักร้ายนายวิศวะจอมดุ: Chapter 11 - Chapter 20

Kira Part...@ผับโอเว่อร์ทันทีที่เฮียทัพขับรถมาถึงผับโอเวอร์ที่ฉันมีปัญหากับคู่อริคนเดิมอย่างไอ้ลูกนักการเมืองนั่น เขาก็ลงจากรถเดินดุ่มๆ เข้าไปข้างในอย่างรีบร้อนจนฉันที่นั่งรถมาด้วยเดินตามเข้าไปแทบไม่ทัน ฉันไม่เคยเห็นเฮียทัพดูโมโหมากเท่านี้มาก่อน ขนาดตอนที่ฉันดื้อจะลงแข่งรถตอนนั้นเขายังไม่ได้ดูโกรธเท่าวันนี้เลยแต่สำหรับวินาทีนี้ฉันบอกได้เลยว่าเฮียทัพน่ากลัวมาก น่ากลัวยิ่งกว่าเฮียเคย์พี่ชายของฉันตอนโมโหอีก ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องโมโหและดูไม่สบอารมณ์มากมายขนาดนี้ด้วย ทั้งๆ ที่คนโดนตบจนเลือดกบปากคือฉันต่างหากหมับ!"ใจเย็นๆ ก่อนไหม ข้างในนั้นพวกมันมีกันหลายคนมากเลยนะ" ไม่ไหวแล้ว ฉันต้องรีบเบรกเฮียทัพตอนนี้ก่อน ถ้าขืนเฮียทัพเดินฉายเดี่ยวเข้าไปในห้องวีไอพีนั่นคนเดียวแบบนี้ มีหวังโดนกระทืบออกมาจนอ่วมแน่แต่ดูคนที่ฉันห้ามหันกลับมาโต้ฉันสิ"ต่อให้พวกมันอยู่กันเยอะเป็นฝูงหมาแค่ไหน ฉันก็ไม่กลัวแม่งหรอก" ฉันรู้ว่าเฮียทัพไม่กลัว แต่การบุ่มบ่ามเข้าไปคนเดียวข้างในนั้นที่มีคนอยู่มากกว่าห้าคนแบบนั้น มันจะไม่ดีเอานะ"แต่ว่า..."แต่ว่าอะไรล่ะ ฉันยังไม่ทันได้พูดจบประโยคเฮียทัพก็สะบัดมือฉันท

@คอนโดอาร์โน“พรุ่งนี้เฮียไม่ต้องไปเรียนนะ พักผ่อนอยู่บ้านก่อน”หลังจากที่เดินทางกลับถึงคอนโด ไคร่าก็ค่อยๆ ประคับประคองร่างสูงของจอมทัพเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับค่อยๆ ช่วยพยุงคนตัวสูงนอนลงบนเตียงอย่างช้าๆ ด้วยความระมัดระวังก่อนจะออกคำสั่งออกไปในภายหลัง คนที่นอนอยู่บนเตียงได้ยินดังนั้นจึงรีบเถียงกลับไปด้วยความดื้อดึงทันที“เมื่อกี้หมอบอกว่าแค่ช้ำไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ฉันไปเรียนได้” ร่างกายของเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรมากมายอย่างที่ไคร่ากังวลและเป็นห่วง มันแค่บอบช้ำเฉยๆ ส่วนระบบภายในทุกอย่างยังอยู่ดีมีสุขทุกส่วน ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล ส่วนหน้าหล่อๆ ของเขาก็มีแค่ห่างคิ้วที่แตกเล็กน้อยถูกเย็บไปไม่กี่เข็มเอง อื่นๆ บนใบหน้าก็แค่ช้ำเบาๆ ไม่ได้ส่งผลกระทบทำให้เขาไปนั่งเรียนไม่ได้“ดื้ออีกล่ะ” น้ำเสียงเชิงดุและเบื่อหน่ายเต็มทีกับความดื้อด้านเอ่ยออกไปอย่างท้อแท้พร้อมกับระบายลมหายใจออกไปด้วย ปกติเคยทำนิสัยดื้อใส่คนอื่นแต่พอโดนคนอื่นทำนิสัยดื้อใส่ตัวเองบ้าง ไคร่าถึงกับออกอาการเหนื่อยหน่ายใจ“ก็หมอบอกอย่างนั้น ฉันดื้อตรงไหน” จอมทัพเถียงกลับพร้อมกับแอบอมยิ้มบางๆ แทบจะมองไม่เห็นเมื่อเห็นคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา

Kira Part...หลายนาทีต่อมา...หลังจากที่เฮียเดินหายเข้าไปในห้องนอนแล้ว ฉันรู้สึกไม่สบายใจและสงสัยกับข้อความที่ยัยผู้หญิงปริศนานั่นส่งมาหาเฮียทัพมาก ฉันก็เลยรีบเดินตามเข้าไปในห้องนอนด้วย แต่พอเข้ามาในห้องแล้วก็ได้ยินเสียงน้ำกระทบพื้นบ่งบอกว่าเฮียทัพกำลังอาบน้ำอยู่ข้างในห้องน้ำ ฉันก็เลยถอนใจเตรียมจะหมุนตัวเดินออกไปข้างนอกแทน แต่ไม่ทันจะได้ออกจากห้องจังหวะที่หมุนตัวเมื่อกี้ก็เห็นโทรศัพท์ของเฮียทัพวางอยู่บนเตียงนอนพอดี ฉันก็เลยรีบแจ้นเดินไปคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูของเฮียทัพขึ้นมาเพื่อกดเปิดดูข้อความนั้นอีกครั้ง แต่ปัญหาก็คือมันดันมีรหัสเปิดหน้าจอนี่สิฉันไม่รู้ว่าเฮียทัพตั้งรหัสเลขอะไร ก็เลยกดสุ่มไปสองครั้งแบบมั่วๆ แต่คิดว่ามันใช่ สรุปผิดมันไม่ใช่ ก็เลยลองกดวันที่ที่ฉันกับเฮียทัพไปจดทะเบียนสมรสแทน สึบ!สรุปเปิดล็อกได้ซะงั้น เหอะที่แท้ก็ตั้งรหัสเป็นวันนั้นนี่เอง แต่เอาเรื่องนั้นไว้ก่อน ตอนนี้ฉันขอรีบเปิดกล่องข้อความที่มีผู้หญิงชื่อน้ำค้างส่งมาก่อน ก่อนที่เฮียทัพจะอาบน้ำเสร็จอ่า...เฮียทัพเปิดอ่านแต่ไม่ได้ส่งข้อความกลับไปสักข้อความเดียว ใช่ค่ะ ผู้หญิงคนนั้นส่งข้อความมาหลายข้อความมากแต่เฮียท

หลายชั่วโมงต่อมา....ติ๊ง!หลังจากที่เรียนวิชาภาคเช้าเสร็จฉันกับเพื่อนๆ ทั้งสองคนอย่างยัยน้ำขิงและพลอยใสก็เดินลงมาที่ศูนย์อาหารเพื่อนทานอาหารกลางวันด้วยกัน ฉันกำลังกินข้าวและนั่งฟังยัยพลอยใสนั่งคุยเรื่องทั่วไปเพลินๆ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนว่ามีคนส่งข้อความก็ดังขึ้น ฉันจึงละสายตาจากเพื่อนทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ จานข้าวแทนจอมทัพ: อยู่ไหนฉันเงียบ ใช้สายตามองข้อความของคนที่คอยกวนใจฉันตลอดครึ่งวันอย่างน่ารำคาญ เพราะนี่ไม่ใช่ข้อความแรกที่เฮียทัพส่งมาหาฉัน มันเป็นข้อความที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ ไม่รู้ว่าเขาจะขยันส่งมาทำไมนักหนา ตัวเองไม่ยอมไล่ยัยนั่นออกไปเองก็อย่าหวังว่าจะให้ฉันคุยด้วยเลย ฉันไม่คุยด้วยหรอกติ๊ง!จอมทัพ: ไม่อ่านข้อความ ไม่ตอบ อยากให้ฉันไปหาใช่ไหมฉันกลอกตาใส่ด้วยความรำคาญอีกครั้ง เมื่อเห็นข้อความต่อมาของเฮียทัพส่งมาหา ก่อนที่จะเมินข้อความพวกนั้นแล้วตักข้าวในจานเข้าปากต่อแทนพร้อมกับนั่งเคี้ยวข้าวอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อนใจอะไรกับความทุกข์ใจของเฮียทัพที่ฉันไม่ตอบข้อความของเขา แต่พอเงยหน้ามองไปทางเข้าของศูนย์อาหารฉันก็แอบชะงักเล็กน้อยจังหวะที่สายตาเ

"เธอรีบไปไหนไหม"หลังจากที่ไคร่าและจอมทัพเดินมาถึงรถและได้นั่งบนรถเป็นที่เรียบร้อยกำลังจะถอยรถออกจากช่องจอดรถ เสียงทุ้มของคนที่กำลังควงพวงมาลัยถอยรถออกจากช่องอย่างจอมทัพก็ดังขึ้นพร้อมกัน ไคร่าที่ได้ยินคำถามนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อยเนื่องจากไม่แน่ใจว่าเจ้าของรถปอร์เช่คันสีดำที่เธอกำลังนั่งตอนนี้ถามทำไม"ทำไมเหรอ?""ยังพอมีเวลาก่อนที่จะต้องไปดูงานที่ผับก็เลยจะพาเธอไปช็อปปิ้งสักหน่อย""ช็อปปิ้ง?" ความประหลาดใจก่อตัวขึ้นทันทีที่ได้ยินคนเป็นสามีบอกว่าจะพาไปช็อปปิ้ง เพราะตั้งแต่แต่งงานอยู่ด้วยกันมาเกือบหนึ่งเดือนยังไม่เคยถูกชวนไปไหนมาไหนด้วยกันสองต่อสองเลยสักครั้ง ที่ชวนหรือเรียกให้ถูกว่าลากไปก็จะมีที่เดียวคือผับ พาไปนั่งทำงานเท่านั้นการที่กำลังจะถูกพาไปช็อปปิ้งแบบนี้จึงทำให้ไคร่าประหลาดใจเป็นอย่างมาก'ผีตนไหนเข้าสิงอีกละเนี่ย วันนี้เอาใจแปลกๆ'"อืม ผู้หญิงชอบช็อปปิ้งไม่ใช่หรือไง เธอก็ชอบเหมือนกันนี่" ใช่ เธอชอบช็อปปิ้งมาก เพราะเวลาว่างของเธอมันว่างเปล่ามากๆ จนไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้เกิดประโยชน์ สิ่งเดียวที่เธอทำได้ในช่วงเวลาว่างเปล่าพวกนั้นก็คือการช็อปปิ้ง ใช้เงินที่พ่อแม่ปร