All Chapters of พันธะรักร้ายนายวิศวะจอมดุ: Chapter 31 - Chapter 38

รอยยิ้มอ่อนหวานอย่างสุขใจเผยขึ้นบนใบหน้าสวยหลังจากที่ได้ยินประโยคที่ชวนใจสั่นและทำให้อบอุ่นหัวใจมากๆ จากปากคนตรงหน้าที่กำลังยิ้มนัยน์ตาอ่อนโยนให้เธอตอนนี้ หัวใจดวงน้อยๆ ของไคร่าเต้นรัวแรง นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าแล้วได้แต่คิดในใจว่าคนที่ถูกสเปกเธอขนาดนี้ทำไมเขาถึงได้น่ารักและอบอุ่นกับเธอขนาดนี้ ผู้ชายที่เธอเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ ท่าทางที่มักจะเห็นเป็นประจำตอนนั้นจนถึงปัจจุบันคือ นิ่ง โหด ดุ ปากร้าย ชอบทำหน้าตึงเข้ม จนเธอรู้สึกเกรงกลัวและหลายๆ ครั้งเธอดื้อกับพี่ชายแต่เธอไม่กล้าดื้อกับคนนี้เลยเพราะท่าทางพวกนั้นทำให้เธอต้องสยบไปอย่างง่ายดาย ซึ่งเธอเองก็ไม่ทราบว่าที่ยอมง่ายดายขนาดนั้นเป็นเพราะคนตรงหน้าตรงสเปกด้วยหรือเปล่าสึบ!"เฮียห้ามไม่รักฉันแม้แต่วินาทีเดียวเลยนะ ต้องรักฉันทุกวินาที" แขนเล็กยกขึ้นโอบรอบคอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนขณะที่ใบหน้าสวยก็ขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกับอีกฝ่ายที่ยืนยิ้มเงียบๆจอมทัพขยับใบหน้าจนปลายจมูกชนกับปลายจมูกไคร่าด้วยความตั้งใจ เขาค่อยๆ เอียงใบหน้าอย่างช้าๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะแตะลงบนกลีบปากนุ่มของไคร่าแล้วค่อยๆ จูบเบาๆ อย่างอ่อยอิงด้วยความ

Kira part...เช้าวันต่อมา..."อื้ออออ" โอ้ยปวดหัวจังทันทีที่ฉันรู้สึกตัวเพราะรู้สึกว่าแถวหน้าท้องของตัวเองมันหนักแปลกๆ เหมือนมีท่อนอะไรสักอย่างวางทับจนหายใจไม่ออก ฉันก็เลยลองขยับตัวบิดขี้เกียจดู แต่ก็นั่นแหละพอรู้สึกตัวปุ๊บอาการปวดหัวแบบหัวจะระเบิดก็ทำให้ฉันเผลอเด้งตัวตื่นขึ้นมานั่งพร้อมกับใช้มือนวดคลึงบริเวณขมับด้วยความทรมานทันที"ปวดหัวเหรอ" น้ำเสียงงัวเงียพร้อมเจ้าของเสียงที่ฉันเป็นคนทำให้เขาต้องตื่นขึ้นมาเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ยังตื่นไม่เต็มที่ หัวฟูๆ กับหนังตาที่ยังเปิดไม่ขึ้นของเฮียทัพทำให้ฉันที่กำลังปวดหัวเผลอยิ้มขำทีเดียวคนอะไรหัวฟูชี้ขึ้นเป็นรังนกแบบนั้นยังคงความหล่อได้อีก น่าเบื่อชะมัดหล่อทุกเวลาจริงๆ"อืม ปวดมากเลยอะ ขอกอดหน่อย"หมับ!ฉันไม่พูดเปล่าอ้อนว่าขอกอดหน่อยจบก็กระโดดเข้าไปกอดเฮียทัพจนเขาล้มตัวนอนอีกครั้งทันที ส่วนฉันก็นอนซบบนหน้าอกของเขาก่อนที่จะค่อยๆ ปีนขึ้นไปนอนทับบนร่างกายของเขาอย่างเต็มตัวในที่สุดแต่ว่า...อ๊ะ! ให้ตายเถอะ ทำไมตรงนั้นของเฮียทัพมันตุงขึ้นแบบนี้ล่ะ"อย่าเบียดดิ เดี๋ยวมันไม่ยอมลง" ทันทีที่เสียงทุ้มๆ แอบเข้มน้อยๆ ของเฮียทัพพูดออกมา แก้มทั้งสองข้างขอ

@คอนโดอาร์โนหลังจากที่ฉันกับเฮียทัพเดินทางกลับถึงคอนโด เราสองคนก็ต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา เฮียทัพแยกตัวออกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียงห้อง ส่วนฉันก็พาตัวเองเข้ามาขังอยู่ในห้องนอนคนเดียว ด้วยความที่เราต่างคนต่างแยกกันอยู่บรรยากาศในห้องก็เลยดูอึมครึมแปลกๆ แต่ก็ไม่แปลกหรอกก็เราทะเลาะกันนี่ จะให้บรรยากาศในห้องมันสดใสเป็นสีชมพูอย่างเมื่อเช้าได้ไงกันล่ะ ใช่ เมื่อเช้าเรายังนอนกอดกัน จูบกัน และดูเข้าอกเข้าใจกันและกันมาก ดูมีความสุขโลกสดใสเป็นสีชมพู แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันเหมือนโลกที่สดใสเมื่อเช้าหยุดหมุนไปแล้วและแทนที่ด้วยความมืดพร้อมกับพายุฝนที่กระหน่ำเข้ามากลางใจแต่มันก็ถูกแล้ว อยู่ท่ามกลางความรู้สึกหน่วง รู้สึกอยากร้องไห้ และรู้สึกต่างคนต่างอยู่แบบนี้แหละถูกแล้วเพราะฉันแย่เอง ฉันเอาแต่ความรู้สึกตัวเองเป็นที่ตั้ง ฉันไม่สนใจความรู้สึกของคนเป็นสามีที่รักและเป็นห่วงฉัน ก็ถูกแล้วที่มันเป็นแบบนี้......ตู้ด~ ตู้ด~ [ว่าไงครับลูกสาวป๊า ตั้งแต่แต่งงานกับจอมทัพไปหนูไม่โทรหาป๊าเลยนะ จอมทัพดูแลหนูดีใช่ไหม] "ป๊า หนูต้องการยุติสัญญาเรื่องการแต่งงาน" ฉันนั่งคิดมาสักพักใหญ่และทบทวนเรื่องร

หนึ่งชั่วโมงต่อมา..."อื้ออออ เฮีย พอได้แล้ว""ขออีกนิดได้ไหม ยังไม่อิ่มเลย"หลังจากที่ปรับความเข้าใจและไคร่าก็ได้คุกเข่าลงขอโทษจอมทัพด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งต่อการกระทำของตัวเองและคำพูดใจร้ายที่ทำร้ายความรู้สึกจอมทัพอย่างคำว่าหย่า เธอก็ได้รับการให้อภัยจากคนเป็นสามีที่รักเธอมากซึ่งพร้อมให้อภัยเธอเสมอขอแค่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอย่างที่เคยมีความสุขอีกครั้งจอมทัพมองไคร่าที่นั่งบนพื้นตรงปลายเท้าของตัวเอง มือทั้งสองข้างของเธอวางบนหน้าตักกำลังก้มหน้ารู้สึกผิดอยู่อย่างนั้น จนเขาต้องยื่นมือลงไปช้อนคางสวยขึ้นมา จ้องมองดวงหน้าสวยแววตาคิดถึงแต่เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์นานนับนาทีก่อนที่จะอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกแล้วเดินผ่านห้องโถงเข้าไปในห้องนอนที่เคยใช้นอนด้วยกัน จากนั้นก็จัดการเมียตัวดีที่ทำให้เขาเกือบจะเป็นบ้าตายมาหลายวันด้วยการรักเธอให้สมกับที่ไม่ได้รักมาหลายคืนจอมทัพทั้งกอดทั้งลูบทั้งคล้ำ บดจูบริมฝีปากของไคร่าด้วยความคิดถึงอย่างเร่าร้อน ขณะเดียวกันเขาก็บดเบียดความเป็นตัวเองใส่ร่างกายของไคร่าอย่างโหยหาเช่นกัน คิดถึงเธอจนไม่สามารถที่จะผละออกแล้วให้เธอเป็นอิสระได้ร่างกายเปลือยเปล่าสองร่างจึงยังต้