All Chapters of พันธะรักร้ายนายวิศวะจอมดุ: Chapter 21 - Chapter 30

"เฮีย...มะเมื่อกี้เฮียพูดอะไรออกมาอะ รู้ตัวหรือเปล่า" น้ำเสียงตะกุกตะกักของฉันเอ่ยถามเฮียทัพที่ยังใช้สายตามองฉันด้วยสายตาหวานเยิ้มอย่างตอนแรกออกไป หลังจากที่พยายามควบคุมและสงบสติอารมณ์ที่กำลังว้าวุ่นก่อนหน้านี้ได้ครึ่งหนึ่งและที่ฉันถามแบบนั้นออกไปเพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เฮียทัพพูดออกมาเขาจะรู้ตัวหรือเปล่า บางทีเขาอาจจะพูดเพราะอารมณ์มันพาไปก็ได้"รู้ตัวสิ ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย" ก็จริงของเขา เขาไม่ได้เมา ถึงแม้ว่าสายตาจะหวานเยิ้มขนาดนั้นแต่เขามีสติดีทุกอย่าง แต่คงเป็นฉันนี่แหละที่กำลังเมาและมึนงงกับคำพูดที่ชวนใจเต้นแรงพวกนั้นของเฮียทัพเขาบอกรักฉันได้หน้าตาเฉยแบบนั้นได้ยังไงกัน ไม่เห็นใจคนที่ตั้งรับไม่ทันอย่างฉันบ้างเลยจุ๊บ!"อื้อ!" ในขณะที่ฉันกำลังเหม่ออยู่ จู่ๆ เฮียทัพก็ใช้ริมฝีปากของเขากดลงบนกลีบปากของฉันแล้วถอนออกไป ฉันที่โดนจุ๊บปากไปแบบไม่ทันได้ตั้งตัวก็เลยถลึงตามองค้อนใส่ทันที เพราะโดนเล่นทีเผลอแต่ดูคนที่เล่นทีเผลอสิ กลับยืนสบตาของฉันแล้วยิ้มอย่างมีความสุขซะงั้น ก่อนที่จะขยับใบหน้าเข้ามาหาฉันอีกครั้งแล้วก็ค่อยๆ แตะริมฝีปากลงบนกลีบปากของฉันอย่างอ่อยอิงอีกครั้งเฮียทัพค่อยๆ จูบและด

หลังจากที่ได้ยินคำตอบพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นพวกนั้น ไคร่าก็โผเข้ากอดจอมทัพที่นั่งพิงโซฟาจนร่างกายแนบชิดแทบจะเป็นร่างเดียวกัน ขณะที่คนถูกกอดอย่างจอมทัพก็ได้แต่ใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังบางของไคร่าด้วยความเอ็นดูและรักใคร่เบาๆ ไปด้วยทั้งคู่นั่งกอดกันกลมดิกโดยที่ไคร่ายังคงนั่งบนตักจอมทัพเหมือนเดิม เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายนาทีก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะผละออกจากกัน ต่างคนต่างแลกความอบอุ่นให้กันและกัน ต่างแลกสัมผัสที่แสนพิเศษให้อีกฝ่าย จนยากที่จะผละออกจากกันความอบอุ่นจากร่างหนาของจอมทัพทำให้ไคร่ารู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นหัวใจ ขณะเดียวกันความอบอุ่นและร่างกายที่นุ่มนิ่มของไคร่าก็ทำให้จอมทัพใจเต้นแรงไม่หยุดเช่นกันจนกระทั่งที่...ปึก! แอ๊ด~"กอดกันกลมเชียวนะไอ้เหี้ยทัพ" เสียงทำลายบรรยากาศจากออสตินดังขึ้นหลังจากที่เปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นเจ้าของผับอย่างจอมทัพนั่งกอดภรรยาที่เคยบ่นว่าไม่คิดที่จะรักกลมดิกอยู่บนโซฟาทำให้คนที่รู้เบื้องหลังทุกอย่างอย่างออสตินอดที่จะแซวไม่ได้ จอมทัพเคยพูดว่าไม่คิดที่จะชอบและรักไคร่าเด็ดขาด เคยเสนอให้จอมทัพช่วยปราบเรื่องความดื้อของไคร่า เขาก็ตอบปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยแบบที่ไม่ต้องคิดให้เส

"ไปอาบน้ำเถอะ ดึกแล้ว""ค่ะ"บอกคนตัวเล็กที่ปล่อยออกจากอ้อมกอดให้ไปอาบน้ำและเข้านอนเสร็จ จอมทัพก็เดินแยกจากไคร่าที่เดินเข้าห้องนอนไปนั่งบนโซฟากลางห้องโถง ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดดูบางอย่างที่เขาตั้งใจจะทำในวันพรุ่งนี้นั่งดูสิ่งที่เป็นความลับในโทรศัพท์นานนับนาทีจนได้ในสิ่งที่ต้องการก็กดทำรายการให้เรียบร้อย จากนั้นก็ลุกออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงนอกห้องอีกสักพักใหญ่ สูบหมดไปสองม้วนเพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้สูบบุหรี่เท่าไหร่เนื่องจากอยู่กับไคร่าตลอดเวลา ไม่อยากให้อีกฝ่ายได้รับควันมือสอง จอมทัพจึงยอมหยุดสูบเวลาที่มีไคร่าอยู่ใกล้ๆ"เฮีย สูบบุหรี่อยู่เหรอ" เสียงใสเอ่ยทักหลังจากที่เดินออกมาจากห้องแต่งตัวเตรียมเข้านอนแล้วแต่ไม่เห็นคนตัวสูงที่กำลังยืนหันหลังสูบบุหรี่อยู่ในห้องนอน เธอจึงเดินออกมาหาข้างนอก ก็เป็นไปอย่างที่คาดคิดไว้ พบจอมทัพกำลังสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้องจริงๆ ด้วยเธอจึงเดินเข้าไปหาคนที่หมุนตัวหันมาหาเธอแต่ยังยืนพิงระเบียงในมือยังคงคาบบุหรี่ไว้ที่ปากเหมือนเดิม แต่พออีกฝ่ายเห็นว่าเธอกำลังเดินทอดน่องเข้าใกล้ก็รีบดับไฟบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ทันที ก่อนที่จะพ่นควันสีขาวในปากออกสู

หลายชั่วโมงต่อมา...ติ๊ง!เฮียทัพ: วันนี้อยากกินอะไร ฉันอยู่ศูนย์อาหารจะได้สั่งให้"ขิง เฮียเคย์ได้บอกแกไหมว่าตอนนี้อยู่ศูนย์อาหาร"ฉันกำลังยืนรอลิฟต์เพื่อที่จะลงไปข้างล่างหลังจากที่เรียนภาคเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว กำลังเล่นโทรศัพท์รอลิฟต์ อยู่ๆ เฮียทัพก็ส่งข้อความมาพอดี เขาถามว่าฉันอยากกินข้าวอะไร เขาจะได้สั่งให้ ฉันเลยหันไปถามน้ำขิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่าเฮียเคย์ได้ทักมันด้วยหรือเปล่า "อื้ม บอกนะ เพิ่งส่งข้อความมาเมื่อกี้เลย มีอะไรหรือเปล่า" อ่า แสดงว่าตอนนี้แก๊งนั้นมาถึงมหาวิทยาลัยแล้วสินะ "เปล่าไม่มีอะไรหรอก" ฉันปฏิเสธน้ำขิงก่อนที่จะหันมาพิมพ์ข้อความส่งให้เฮียทัพต่อ ให้ตายเถอะ ฉันรู้สึกไม่พร้อมจะเจอเฮียทัพตอนนี้เลยอะ รู้สึกเขินที่เขาโพสต์รูปฉันแล้วมีคนเห็นและคอมเม้นท์ใต้รูปมากมายขนาดนั้น ป่านนี้คนน่าจะรู้ทั่วมหาวิทยาลัยแล้วมั้งว่าฉันคบกับเขาอยู่แต่ก็เอาเถอะ เห็นเฮียทัพแสดงความจริงใจออกมาแบบนั้น ฉันก็ปลื้มแหละเพราะอย่างน้อยๆ ก็สบายใจได้เปลาะหนึ่งว่าตอนนี้มันไม่ใช่แค่ฉันที่รักเฮียทัพคนเดียว เฮียทัพเองก็รักฉันเช่นกัน ซึ่งเป็นรักที่ออกมาจากคำพูดแสนโรแมนติกและการกระทำที่แสนอบอุ่นของเขาจร

หลายชั่วโมงต่อมา...@คอนโดอาร์โนRrrrครืดดด ครืดดดด'แม่'ติ๊ด!"ครับแม่" [ทัพ เย็นนี้ลูกพาหนูไคกลับมาทานข้าวที่บ้านด้วยนะ] "เย็นนี้เหรอครับ" [ใช่ ลูกๆ ติดธุระอะไรหรือเปล่า] "ผมไม่มีครับแต่ไคร่าผมไม่แน่ใจ ต้องถามเขาก่อน" [งั้นลูกค่อยโทรมาบอกแม่นะ] "ได้ครับ""มีอะไรเหรอเฮีย เมื่อกี้ใครโทรมาเหรอ" ไคร่าที่เดินนำไปก่อนเนื่องจากกระหายน้ำหลังจากที่กลับมาถึงคอนโดเดินออกมาอีกครั้งหลังจากที่ดื่มน้ำเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะเดินผ่านห้องโถงเข้าไปในห้องนอนที่อยู่อีกฝั่ง แต่เธอได้ยินเสียงพูดคุยของคนตัวสูงที่กำลังกดบางอย่างในโทรศัพท์ตอนนี้ดังขึ้นเหมือนกำลังคุยสายกับใครสักคนเสียก่อน จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้"แม่อะ ชวนเราสองคนกลับไปทานข้าวที่บ้าน เธอว่างไหม" มือใหญ่เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงพร้อมกับเอ่ยตอบคนตัวเล็กตรงหน้าที่กำลังทำสีหน้าสงสัย"ว่างค่ะ" ไคร่าตอบทันทีโดยที่ไม่ต้องคิดหลังจากถูกถามว่าว่างไหม "โอเค ฉันโทรบอกแม่ก่อน" "ค่ะ" หลังจากที่จอมทัพเดินเลี่ยงออกไปคุยโทรศัพท์อีกมุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่ ไคร่าก็เดินเลี่ยงเข้าไปในห้องนอนก่อน และแน่นอนว่าเธอเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อเลือกเสื้