All Chapters of พันธะรักร้ายนายวิศวะจอมดุ: Chapter 1 - Chapter 10

@สำนักงานเขต"เฮียใหญ่ หนูไม่จดนะ" เสียงเอาแต่ใจของ 'ไคร่า' เจ้าของใบหน้าสวยโดดเด่นพกความมั่นใจมาตั้งแต่เกิด ทว่าตอนนี้กำลังทำหน้าเครียดที่สุดในชีวิตกำลังเอ่ยบอกกับพี่ชายคนโตอย่างเคย์เดนที่เดินทางมาเป็นพยานการจดทะเบียนสมรสครั้งนี้ทันทีที่เธอเหยียบสำนักงานเขตเธอกำลังยืนขวางทางพี่ชายหน้านิ่งที่ดุพอๆ กับผู้ชายอีกคนที่บังคับให้เธอมาที่นี่และเดินเข้าไปในสำนักงานไปแล้วไม่ให้เดินเข้าไปในสำนักงานได้สำเร็จอย่างเอาแต่ใจ ไคร่าคือลูกสาวคนเล็กของท่านไคโรกับคุณหญิงแพรวาเจ้าของธุรกิจชั้นนำหลายอย่างในประเทศและเป็นผู้มีอิทธิพลที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นท่านโยธา เธอเป็นลูกสาวคนเดียวและเป็นหลานสาวคนเดียวของตระกูล เรื่องความเอาแต่ใจดื้อด้านจึงตกเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียวเนื่องจากได้รับการตามใจมาตั้งแต่เด็กๆ บวกกับบุคลิกที่ไม่สนใจใคร กล้าชนกล้าสู้ และมีความมั่นอกมั่นใจตั้งแต่เด็กๆ ทำให้ไคร่าดูเป็นสาวสวยที่มีบุคลิกแรงเอาแต่ใจหยิ่งยโสและไม่ยอมใครง่ายๆ ถึงแม้ว่าใบหน้าสวยนั้นจะมีความอ่อนหวานจากฝั่งแม่อยู่บ้างเล็กน้อยแต่ก็เหมือนจะถูกนัยน์ตาเอาจริงเอาจังกลบไปจนหมด"จดไปเถอะ ไอ้ทัพมันแสดงความรับผิดชอบกับปู่และป๊าขน

Chom Thap Part...หลังจากที่ผมกับไคร่าขึ้นมาบนห้องส่วนตัวของผมเรียบร้อยแล้ว ผมก็หยุดเดินกลางห้องโถงของห้องก่อนที่จะหมุนตัวหันไปหาไคร่าที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอไม่ได้เต็มใจที่จะมาอยู่กับผมแต่แล้วจะให้ผมทำยังไงได้ล่ะในเมื่อคนที่ทำให้ผมต้องทำแบบนี้ก็เป็นเธอเองนั่นแหละ...ย้อนกลับไปหลายสัปดาห์ก่อนหน้านี้...หลังจากที่ผมกับไคร่าพลาดมีอะไรกันในคืนที่ไอ้เคย์เดนพี่ชายของเธอฝากเธอไว้กับผมที่ผับคืนนั้น หลังจากวันนั้นไคร่าก็ทำเหมือนไม่ชอบขี้หน้าของผมเอามากๆ เจอกันทีไรก็ต้องมีเรื่องกัดกันตลอด แล้วถามว่าผมชอบขี้หน้ายัยตัวแสบนี่นักเหรอ แน่นอนว่าผมก็ไม่ชอบเหมือนกัน และไม่ชอบมากๆ ด้วยเพราะไคร่าเป็นผู้หญิงที่โคตรดื้อและเอาแต่ใจมากๆ สร้างวีรกรรมไว้มากมายจนพี่ชายที่รักเธอมากๆ ทะนุถนอมเธอมาโดยตลอดอย่างไอ้เคย์เดนเอือมระอา จนตอนนี้ตัดสินใจปล่อยให้เธอเผชิญโลกกว้างด้วยตัวเองเป็นที่เรียบร้อย สร้างปัญหาอะไรไว้ก็ให้แก้เองจะได้เข็ดหลาบแต่ถามว่ายัยเด็กดื้อที่ยืนทำหน้านิ่งหยิ่งยโสอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้เธอเข็ดไหม ก็ต้องบอกว่าไม่เข็ด แถมไอ้คู่กรณีที่เป็นถึงขั้นลูกชายนักการเมืองชื่อดังก็ยังตาม

kira Part...ชื่อไคร่าให้ความรู้สึกถึงผู้หญิงที่มีความแข็งแกร่ง สง่างาม และมีความเป็นผู้นำ แต่ตอนนี้ฉันกลับต้องมานั่งเซ็งหดหู่กับชีวิตหลังจากที่ทะเลาะกับเฮียทัพผู้ชายเฮงซวยนั่น แถมยังรู้สึกมืดแปดด้านคิดไม่ตกว่าเขามีเหตุผลอะไรอีกนอกเหนือจากเหตุผลที่ฉันรู้เขาถึงได้เลือกลากฉันไปจดทะเบียนสมรสแล้วข่มเหงรังแกฉันแบบนี้ถ้าเก็บเรื่องคืนนั้นไว้เงียบๆ ตอนนี้ฉันก็ไม่ต้องมานั่งหงอยไม่มีความสุขแบบนี้หรอก ตัวทำลายความสุขของฉันชัดๆ ไอ้บ้าเอ้ย!"นั่งคนเดียวเหรอครับ" ฉันนั่งเซ็งหงุดหงิดกับเฮียทัพคนบ้านั่นก็ยกแก้ววิสกี้ที่สั่งมาเมื่อกี้ขึ้นมาดื่มดับความหงุดหงิดเงียบๆ แต่จู่ๆ ก็มีผู้ชายตัวสูงๆ ผิวขาวหน้าตาหล่อใช้ได้ แต่หน้าแบบนี้มันไม่ใช่สเปกฉันเลย เขาดูอ่อนน้อมถ่อมตนดูใจดีดูอบอุ่นเกินไป พูดง่ายๆ คือดูจืดอะ "นั่งสองคนมั้งค่ะก็เห็นอยู่ว่านั่งคนเดียว""หึ ผมก็ว่างั้น" เขาตอบกลับมาแค่นั้นก็ถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับฉัน ทำเอาฉันที่ไม่คิดว่าเขาจะกล้านั่งถึงกับทำหน้าเหวอเลยทีเดียวมิติใหม่ของคนแปลกหน้าเหรอเนี่ย มันสามารถนั่งลงกันแบบที่เจ้าของโต๊ะไม่ได้อนุญาตแบบนี้เลยเหรอ"ผมชื่ออินครับ เรียนวิศวะคอมป

@มหาวิทยาลัย"เรื่องไอ้ลูกนักการเมืองนั่น ถ้าเจอมันอีกอย่าลืมโทรบอกฉัน""...""ไคร่า! ได้ยินที่ฉันพูดไหม" หลังจากที่เฮียทัพขับรถมาถึงลานจอดรถวีไอพีในมหาวิทยาลัยที่เราทั้งคู่เรียน จู่ๆ เขาก็พูดถึงเรื่องที่เป็นปัญหากับฉันมานานอย่างไอ้เรื่องที่ฉันได้ไปแส่ไว้เมื่อหลายเดือนก่อนซึ่งฉันที่ได้ยินเรื่องนี้ปุ๊บก็รู้สึกเซ็งขึ้นมาทันที ก็เลยได้แต่นั่งเงียบไม่ตอบโต้เฮียทัพ เพราะฉันเบื่อกับเรื่องนี้เต็มทนแล้วแค่ได้ยินก็สามารถทำให้คลื่นไส้อยากอาเจียนได้อะ คิดดูสิ แต่พอได้ยินเฮียทัพตะเบ็งเสียงถามเหมือนจะหงุดหงิดที่ฉันเอาแต่เงียบ ฉันก็เลยต้องหันไปมองเจ้าของเสียงตรงหน้านิ่งๆ จากนั้นก็เผยปากตอบเสียงเรียบด้วยความเบื่อหน่ายกลับไป"ได้ยิน แต่มันเป็นเรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้""จัดการยังไง กี่เดือนแล้วที่ไอ้เวรนั่นมันยังตามราวีเธอ" ใช่ กี่เดือนแล้วที่ไอ้ลูกนักการเมืองห่วยแตกนั่นมันตามราวีฉัน มันนานมากแล้ว เฮียเคย์กับเฮียเปอร์เคยช่วยจัดการไปแล้วรอบหนึ่ง ตอนนั้นมันก็หายเงียบไปแต่ให้ตายเถอะฉันดันเจอมันอีกครั้งพร้อมกับภาพที่มันกำลังลากผู้หญิงที่มีสภาพใบหน้าและตามตัวมีแต่รอยแผลโดนทำร้ายอะ แล้วจะให้ฉันทนดูเฉย

@คอนโดอาร์โน"เธอดูหงุดหงิดนะ เป็นอะไรหรือเปล่า""ไม่ต้องมายุ่งได้ไหม" หลังจากที่กลับมาถึงคอนโด ฉันเดินนำอยู่ข้างหน้าเฮียทัพอยู่ดีๆ แต่จู่ๆ เขาก็ทักฉันแบบนั้นฉันก็เลยหันขวับพร้อมกับโต้กลับไปด้วยน้ำเสียงใส่อารมณ์ทันที เฮียทัพที่เดินตามหลังฉันมาก็เลยชะงักพร้อมกับแสดงสีหน้าขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าฉันเป็นอะไร ก่อนที่จะค่อยๆ เปลี่ยนสีหน้าเป็นการจ้องหน้าฉันนิ่งๆ พร้อมกับใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเหมือนจะไม่ค่อยพอใจฉันสักเท่าไหร่แทนที่ฉันสวนกลับไปแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ตัวเองเป็นอะไร แต่ใช่ ฉันหงุดหงิด และรู้สึกหงุดหงิดมากๆ ด้วย อยากวีน อยากเหวี่ยงแต่ฉันทำไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดเรื่องอะไรกันแน่ระหว่างหงุดหงิดที่เฮียทัพคอยกวนประสาทอยู่ตลอดเวลากับหงุดหงิดพวกผู้หญิงพวกนั้นที่เอาแต่กรี๊ดเฮียทัพจนน่ารำคาญกันแน่แต่...หมับ!"เวลาพูดกับผัวพูดให้มันเพราะๆ เสียงหวานๆ ทำหน้าดีๆ หน่อย แล้วถ้าไม่พอใจอะไรมาก็บอกกันตรงๆ" เหอะ บอกกันตรงๆ เหรอ ฉันมีอะไรต้องบอกเขางั้นเหรอ แล้วนี่กำลังไม่พอใจฉันอยู่ใช่ไหมถึงได้กระชากแขนฉันไปจับอย่างรุนแรงและบีบจนฉันรู้สึกเจ็บแบบนี้"ไม่มี แล้วก็ปล่อยแขนฉัน