All Chapters of รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS1: Chapter 91 - Chapter 100

2 หนิงอันในตอนนี้เธอมีอายุเพียงแค่ 18 ปี ซึ่งเป็นอายุที่เธอจะต้องถูกบังคับให้มาทำงานเป็นแรงงานในชายแดนที่อยู่ห่างไกลจากบ้าน แล้วการเข้ามาเป็นแรงงานนี้พ่อแม่ของเธอก็เคยผ่านมาแล้วเช่นเดียวกัน (ถ้าฉันทำงานอยู่ที่นี่ครบสองปี ฉันก็จะได้กลับบ้าน) สองปีถ้านับนิ้วมือมันก็คงไม่นานเท่าไหร่นัก แต่ด้วยวันเวลาที่เดินช้าทำให้การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มันนานเกินทนจนทำให้บางคนทนไม่ไหว ถึงขนาดฆ่าตัวตายเพื่อหนีการทำงานเช่นนี้ ซึ่งมันก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาแล้ว สำหรับหนิงอันที่ได้มาเป็นแรงงานก็มีอยู่บ้างที่เธอรู้สึกท้อแท้ คิดถึงบ้าน อยากเป็นอิสระ แต่พอพ่อแม่เขียนจดหมายถึงเธอมันก็ทำให้เธอไม่รู้สึกเหงา อย่างน้อยจดหมายแต่ละฉบับที่ส่งมาเดือนละครั้งมันก็ทำให้เธอสู้มาจนถึงตอนนี้ แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้หนิงอันเกิดความสงสัย ถ้าเธอเป็นคนสู้ชีวิตแบบนี้แล้วทำไมเธอต้องตาย พอตายแล้วกลับกลายเป็นว่าหนิงอันคนปัจจุบันต้องมาแทนที่ อันนี้ก็ยังเป็นปริศนาที่ไม่สามารถรู้ได้ “ถึงจะเป็นครั้งแรก แต่ก็สนุกดีเหมือนกัน” หนิงอันพูดบ่นกับตนเองขณะที่กำลังทำนาเกี่ยวข้

4 วันต่อมา หลังจากทำงานจนมาถึงเที่ยง หนิงอันและลี่อินก็เข้าไปต่อแถวเพื่อรับกับข้าว พอได้กับข้าวพวกเธอก็มานั่งที่เดิมตรงที่มีต้นไม้ใหญ่ร่มเงา “วันนี้แดดไม่ร้อนเลยนะ” ลี่อินพูด “ดีแล้วแหละ ทำงานจะได้ไม่เหนื่อยมาก” “พรุ่งนี้ก็หยุดแล้วสินะ” “อืม ฉันจะได้นอนพักผ่อนเอาแรงมาสู้งานต่อ” “ขยันจังเลยนะ ว่าแต่หนิงอันได้ส่งข้าวสารอาหารแห้งให้ที่บ้านไปบ้างไหม” “อืม ฉันส่งให้ที่บ้านทุกเดือน” “ฉันเองก็เหมือนกัน แล้วพวกเขาส่งจดหมายมาบ้างไหม” “ส่งมาทุกเดือน แล้วฉันก็ส่งกลับไปที่บ้านเหมือนกัน” ระหว่างที่ยังทำงานเป็นแรงงานอยู่แบบนี้ สิ่งที่สามารถติดต่อกับคนที่บ้านได้นั้นก็คือการเขียนจดหมายส่งให้ที่บ้านโดยเธอจะฝากจดหมายทุกเดือนให้กับผู้คุมแรงงานที่ไปมาในแต่ละหมู่บ้านให้เขาเอาไปส่งให้กับคนที่บ้านรวมไปถึงข้าวสารอาหารแห้งด้วย พอคนที่บ้านได้รับจดหมายและข้าวสารอาหารแห้งพวกเขาก็จะฝากส่งจดหมายมาให้หนิงอันที่อยู่ทางนี้เช่นกัน อย่างว่าแหละนะ ยุคนี้ไม่ใช่ยุคที่เจริญที่มีโทรศัพท์มือถือที่จะส่งข้อค

6 ในช่วงเวลา 1 สัปดาห์ หนิงอันที่ได้รับโทษต้องอดน้ำอดข้าวและถูกกักขังบริเวณไม่สามารถออกไปไหนได้นอกจากหมกตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ใช่แค่หนิงอันกับลี่อินหรอกนะที่ถูกทำโทษ หลินและพรรคพวกลิ่วล้อของเธอก็ถูกทำโทษเช่นกัน ในเมื่อเป็นแบบนี้หนิงอันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากหยิบหนังสือมาอ่านค่าเวลาอยู่ในห้องของตนเอง “เราต้องอยู่ในห้องแบบนี้หนึ่งสัปดาห์เลยเหรอ” ไม่ว่ายังไงก็ต้องอยู่มันทั้งแบบนี้ !? ขณะที่หนิงอันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องของเธอมันก็มีบางอย่างเกิดขึ้น “อะไรน่ะ” สิ่งที่เธอเห็นอยู่นี้มันเหมือนกับหมอกที่จับตัวกันเป็นก้อนที่มีขนาดเท่ากับลูกมะพร้าวโตเต็มที่ ซึ่งไอ้เจ้าหมอกกลุ่มก้อนนี้มันลอยอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวร่างบางอย่างหนิงอัน แล้วสิ่งนี้มันก็ทำให้เธอเกิดความรู้สึกสงสัยว่ามันคืออะไรกันแน่ “ช่วงนี้อากาศร้อนไม่ใช่เหรอ ไม่น่าจะมีหมอกเลยนี่นา” หนิงอันพูดพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจยื่นมือไปจับมัน แต่ทว่าพอหลังจากเอามือเข้าไปสัมผัสมันแล้วก็ไม่พบความผิดปกติเกิดขึ้นแต่อย่างใด

8 วันเวลาผ่านมาหลายเดือนแล้วที่หนิงอันและเพื่อนของเธอมาทำงานต่างแดนอันห่างไกลจากบ้านในฐานะแรงงาน แล้วอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้พวกเธอก็จะได้เป็นอิสระในฐานะแรงงานแล้วกลับไปทำงานในหมู่บ้านของตนเอง ซึ่งมันก็ไม่แตกต่างกันสักเท่าไหร่ เพียงแต่ว่าอยู่บ้านมันรู้สึกอบอุ่นใจมากกว่าอยู่ที่นี่ แล้ววันนี้ก็ยังเป็นวันทำงานของพวกเธอ ลี่อินหญิงสาวเพื่อนสนิทของหนิงอันเกิดความรู้สึกแปลกไปอย่างบอกไม่ถูก เธอดูว่าหนิงอันนั้นแปลกไปจากเดิม ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น “หนิงอัน หนิงอัน ได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า หนิงอัน” “มีอะไรเหรอลี่อิน” “เป็นอะไรของเธอกันน่ะ ฉันเรียกตั้งนานไม่ได้ยินเหรอ” “งั้นเหรอ ขอโทษนะ ฉันไม่ค่อยสบายน่ะ” “ไหงเป็นงั้น” ลี่อินเห็นว่าเพื่อนของตนดูไม่ค่อยสดชื่น พอฟังจากปากเจ้าตัวแล้วก็ได้ข้อสรุปว่าเธอไม่สบาย ลี่อินก็เลยพาเธอไปนั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้และบอกผู้คุมแรงงานว่าเพื่อนของตนไม่สบาย “ทั้งที่วันนี้อากาศหนาวนะ แต่ตัวร้อนขนาดนี้เชียว ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเธอพาเพื่อนกลับไปห้องเลยนะ แล้วเอานี่ให้เพื่อนกิน

10 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้น หญิงสาวร่างบางได้ยินเช่นนั้นจึงเปิดประตูหน้าบ้านโดยไม่รอช้า แต่พอเปิดประตูหน้าบ้านออกมาก็พบเพื่อนของตนเอง ใบหน้าของเพื่อนคนนี้ดูซึมเศร้าและไร้ความรู้สึก “หนิงอัน” “ลี่อิน โทษทีนะ รบกวนเธอหรือเปล่า” “ไม่หรอก ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าของเธอถึงได้เป็นแบบนั้น” ใบหน้าอมทุกข์ของหนิงอันไม่ว่าใครก็ดูออก แม้แต่พ่อแม่ของลี่อินเองก็ดูออกเช่นกัน ลี่อินที่เห็นเพื่อนเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมา มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ ทุกคนในบ้านคงจะอยากรู้เหมือนกัน หลังจากหนิงอันเข้ามาในบ้านของลี่อิน พ่อแม่ของลี่อินก็ถามหนิงอันว่าเป็นอะไรโดยมีลี่อินนั่งฟังอยู่ด้วย หนิงอันเล่าเรื่องที่เธอได้รับรู้มา พ่อแม่ของลี่อินก็ได้อธิบายและบอกความจริงเรื่องที่แม่ของหนิงอันจากบ้าน คนที่อยู่ในหมู่บ้านซานแห่งนี้รู้กันหมดทุกคนว่าแม่ของหนิงอันป่วยและเสียชีวิต แต่คนเป็นลูกอย่างเธอกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลยขณะที่ทำงานอยู่ชายแดนในฐานะแรงงาน แล้วก็เรื่องพ่อของเธอมีผู้หญิงคนอื่นหลังจากที่ภรรยาหรือแม่ขอ