جميع فصول : الفصل -الفصل 80

16 ขวดแก้วใสที่มีน้ำบรรจุอยู่ภายในขวดแก้วนี้เป็นสิ่งของที่ไม่รู้ที่มาของมัน ขวดแก้วใสนี้มาพร้อมกับเสียงที่ดังหนักๆราวกับหมอนขนาดใหญ่หล่นลงพื้นจนเกิดเสียงดังตุบและเสียงก็ดังเหมือนของหนักหล่นลงพื้นอีกด้วย ไม่ว่ายังไงมันก็ไม่ใช่ของที่ลี่อินเตรียมเอาไว้หรือเป็นของที่มีอยู่ในบ้านแต่เดิม หญิงสาวร่างบางอย่างลี่อินเองจนป่านนี้ก็ยังไม่รู้ที่มาของมัน ปกติแล้วหากเกิดเสียงดังในลักษณะเฉกเช่นนี้เธอจะรู้ได้ทันทีว่ามันคืออาหารข้าวสารปลาแห้งที่ไม่รู้ที่มาของมัน แต่ครั้งนี้มันเป็นขวดแก้วใสอย่างที่เห็น แล้วที่น่าสงสัยยิ่งไปกว่านั้นมันมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกขวดแก้วใสทับอยู่ แล้วดูเหมือนกระดาษแผ่นต้องสงสัยจะเขียนอะไรเอาไว้ด้วย (ของใครกันนะ) ยังไม่สิ้นความสงสัยว่าเป็นใคร แต่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อนี้ก็ทำให้หญิงสาวร่างบางอย่างลี่อินจะปล่อยเอาไว้ก็คงไม่ได้ มือเรียวยาวสวยของลี่อินหยิบจับกระดาษต้องสงสัยออกมาดู มันเป็นกระดาษธรรมดาที่ดูไม่มีอะไรน่าสนใจ สิ่งที่น่าสนใจก็มีข้อความเขียนระบุเอาไว้ว่า (นี่เป็นยารักษาอาการป่วยของสามีเธอ แล้วมันก็เป็นยารักษาเธอด้ว

1 ภายในห้องสีขาวสว่างว่างเปล่านี้เป็นห้องของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง มันเป็นห้องเดี่ยวสำหรับผู้ป่วยนอนติดเตียงไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้ หญิงวัยกลางคนนอนราบอยู่ท่าเดิมไม่ไหวติง ดวงตาของเธอเอาแต่มองขึ้นไปยังบนเพดานที่มีแสงไฟส่องเข้าดวงตาจนทำให้ตาพร่ามัว ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น “คุณหมอคะ ฉันต้องนอนอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ถ้ารักษาไม่หายก็ทำการการุณยฆาตฉันเถอะ” “อย่าพูดแบบนี้สิคะ ถ้าคุณน้าทำการรักษาเดี๋ยวอาการป่วยก็หายค่ะ อย่าคิดมากเลยนะคะ” ก็เป็นแบบนี้ทุกที หญิงวัยกลางคนได้ยินแบบนี้มาหลายเดือน ป่วยพิการขยับตัวไม่ได้บวกกับโรคร้ายที่เป็นอยู่ตอนนี้ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี (พูดแบบนี้ทุกคนเลย ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ายังไงฉันก็ไม่รอด เหอะ จะรีบทำอะไรก็รีบทำสักทีเถอะ) นภา หญิงวัยกลางคนที่นอนอยู่โรงพยาบาลมานับเดือน เธอสิ้นหวังที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ไปแล้ว เนื่องด้วยเธอกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงและป่วยเป็นโรคเรื้อรังที่รักษาไม่หาย นอกจากจะช่วยเหลือตนเองไม่ได้ ลูกของเธอที่เติบโตจนได้ทำงานที่มั่นคงก็ไม่เคยมาดูแลผู

3 หลังจากพาลูกเข้านอนเรียบร้อย ต้าหนิงจึงใช้เวลาที่เหลือก่อนจะนอนเพื่อศึกษาเกี่ยวกับการใช้มิติส่วนตัวและวางแผนในอนาคตว่าจะทำอย่างไรต่อจากนี้ ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้ต้าหนิงรู้สึกตื่นเต้นกับชีวิตใหม่ที่เธอได้รับ ถึงแม้ว่าเธอไม่รู้ว่าต้าหนิงคนเก่านั้นไปอยู่ที่ไหน บางทีเธออาจจะไปอยู่ในร่างของคนอื่นที่เสียชีวิตไปแล้วก็ได้ ใครจะไปรู้ “ข้าวสารขาว อาหารแห้ง แล้วก็วัตถุดิบที่จำเป็นในชีวิตประจำวัน เราต้องเตรียมเอาไว้ในแต่ละเดือน” ต้าหนิงเป็นคนรอบคอบ สิ่งที่เธอมีอยู่กับตัวมันไม่ควรจะต้องมีใครรับรู้ มิติส่วนตัวที่เธอมีอยู่นั้นหากไม่จำเป็นเธอก็ไม่อยากเอาออกมาใช้ หากเกิดมีคนมาเห็นเข้ามีหวังกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ การวางแผนว่าจะเอาวัตถุดิบออกมาใช้ในแต่ละเดือนถือว่าต้าหนิงเองก็เฉลียวฉลาดพอสมควร “เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว อยู่ได้เป็นเดือนเลย หลังจากนี้ก็หาทำงานเล็กน้อยเพื่อไม่ให้พวกชาวบ้านสงสัย” หลังจากเอาวัตถุดิบออกมาจากมิติส่วนตัวตามที่ต้องการ หญิงสาวร่างบางลูกหนึ่งก็เอาวัตถุดิบมากองรวมกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

5 หลังจากทำงานจนถึงเย็น วันนี้ก็เป็นวันที่ทุกคนรอคอยมานานนับเดือน แล้วมันก็เป็นวันสุดท้ายสำหรับต้าหนิงและลูกชายที่จะได้เป็นอิสระ ชาวบ้านหลายคนยืนต่อแถวเพื่อรับคูปองอย่างเป็นระเบียบ ต้าหนิงและเหนียงเองก็เช่นเดียวกัน “คูปองสำหรับเดือนนี้” “ขอบคุณค่ะ” คนของรัฐบาลผู้ซึ่งเป็นคนควบคุมดูแลการทำนาเกี่ยวข้าวของชาวบ้านพูดพร้อมกับยื่นคูปองให้กับต้าหนิงและเหนียง พอรับคูปองมาแล้วต้าหนิงก็เกริ่นเรื่องสำคัญแล้วอธิบายถึงเหตุผลที่จะลาออกไปทำงานอย่างอื่นให้คนของรับทราบถึงความต้องการของเธอ “ฉันกับลูกจะไม่มาทำงานที่นี่แล้วค่ะ” “งั้นเหรอครับ เข้าใจแล้วครับ” เรื่องที่ต้าหนิงจะไม่มาทำงานได้ยินเข้าหูของชาวบ้านที่กำลังเดินทางกลับบ้าน จนทำให้พวกชาวบ้านต้องหยิบยกเรื่องนี้มาพูดคุยกัน “นี่เธอ ได้ยินเรื่องของต้าหนิงแล้วใช่ไหม” “อ่า ฉันได้ยินมาเหมือนกัน ได้ยินว่าต้าหนิงจะไม่มาทำงานแล้ว” “ใช้แล้ว เรื่องนี้แหละ ถ้าไม่ทำงานแล้วจะเอาอะไรกิน” “สงสัยไปหาเก็บผักป่าของป่ากินประทังชีวิตนั่นแหละ แ

7 หลังจากพูดคุยกับลุงหนานหัวหน้าหมู่บ้านเสร็จ ต้าหนิงก็เดินทางกลับมาบ้านเพื่อเตรียมกับข้าวมื้อเย็นเอาไว้ก่อนจะไปรับลูกชายที่โรงเรียนอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า “กว่าเศรษฐกิจจะดีขึ้นคงอีกหลายปี” ต้าหนิงพูดบ่นถึงปัญหาเศรษฐกิจที่ไม่ดีในยุคนี้ แต่นั่นก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้ ไม่ว่ายังไงก็ต้องอยู่ อย่างน้อยก็ยังมีกินมีใช้ไม่ต้องกังวลว่าจะอดอยาก หญิงสาวร่างบางที่เตรียมกับข้าวมื้อเย็นเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มก่อนจะเรียกมิติส่วนตัวออกมาแสดงตัวตนอยู่ตรงหน้าของเธอ “เจ้านี่ นอกจากเสกของที่เราต้องการให้เราแล้วมันทำอะไรได้อีกไหมนะ” ต้าหนิงพูดบ่นกับมิติส่วนตัว มิติส่วนตัวไม่มีจิตใจและความรู้สึกเหมือนมนุษย์ มันเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติที่ไม่สามารถบอกถึงที่มาของมันและการมีอยู่ของมันได้ “ถ้ามันซ่อมแซมบ้านให้เราได้ก็คงจะดี” มันคงจะทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกนะคุณเธอ ต้าหนิงรู้ดีอยู่แล้วว่ามันทำอะไรไม่ได้นอกจากเสกของที่ผู้ใช้อย่างเธอต้องการ แต่ถ้ามันสามารถทำในสิ่งที่ต้องการมากกว่านี