All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางความวุ่นวาย หลินจื่อเหยายกมือขึ้นมานวดหว่างคิ้ว เดิมทีนางใกล้จะจัดการปัญหาเหล่านี้จบแล้วแต่เวลานี้กลับกลายเป็นว่า มีเรื่องใหม่ให้พูดถึงไปแล้วความอดทนของหลินจื่อเหยาจบลง นางก้าวเท้าเดินออกมาหยุดตรงกลางห้อง " ข้าจะพูดทีเดียวจบ จะไม่พูดซ้ำอีกองค์ชายห้าไหนๆ เจ้าก็มาแล้ว รบกวนตำแหน่งและอำนาจของเจ้าที่มี ช่วยเป็นผู้รับรู้และเป็นพยานให้แก่ข้า""อืม ได้...""คุณชายซุ่น ข้าเองก็รบกวนเจ้าหยิบกระดาษพู่กันออกมาร่างคำพูดของข้าเสียหน่อย เพื่อไม่ให้เกิดการผิดพลาด"ตลอดเวลาในการใช้ชีวิตของนาง นางดำเนินการอย่างเป็นขั้นเป็นตอนเสมอ ดังนั้นกันลืม นางจำเป็นต้องหาหลักฐานและพยานในเมื่อเขาเสนอตัวมาให้ใช้บริการถึงที่ไม่ใช้นางก็จะรู้สึกเสียของแย่"เอาหล่ะ ข้าเสียเวลามามากแล้วกับเรื่องไร้สาระ หลินเฟิงเฟย ตลอดระยะเวลาหลายปีเจ้ากับมารดาของเจ้าหยิบของมีค่าของข้าไปเท่าไหร่ให้นำกลับมาคืนเท่านั้นสร้อยคอไข่มุก สร้อยข้อมือ กำไลข้อมือหยก ปิ่นปักผมและอีกมากมายนำกลับมาคืนให้ข้าให้หมดภายในสามวัน!""หลินจื่อเหยา เจ้าอย่าให้มากเกินไปนะ..ท่านพ่อ ท่านย่า..." หลินเฟิงเฟยร้อนรน จนลืมสิ้นขนบธรรมเนียมพี่น้อง"โอ้วบุตรอ

ชายชรายกมือขึ้นไปลูบผมของนาง พร้อมกับส่งเสียงอืมขึ้นมาหนึ่งคำ"ไม่ต้องกลัวมีตาอยู่....โอ้ว องค์ชายห้า ชายชราผู้นี้ขอคารวะท่าน"มู่หรงเว่ยหมินที่ถูกผู้เฒ่าจางยกมือโค้งคำนับเขาก็ลุกขึ้นยืน"ผู้เฒ่าจางเกรงใจเกินไปแล้วเชิญท่านตามสบาย"มู่หรงเว่ยหมินลุกขึ้นเดินออกไปจับแขนชายชราเอาไว้จากนั้นก็พาเขามานั่งลงที่เก้าอี้ของหลินจื่อเหยา"ขอบพระทัยองชายห้าพะย่ะค่ะ"หลังจากที่ผู้เฒ่าจางนั่งลงแล้ว เขาก็หันไปมองฮูหยินใหญ่ ฮูหยินชราและหลินเฉิงเซี่ยงด้วยสายตาเย็นชาฮูหยินผู้เฒ่าหลินรู้สึตื่นตกใจเป็นอย่างมากที่เวลานี้จู่ๆ ผู้เฒ่าจางก็ปรากฎตัวขึ้นมาที่จวนตระกูลหลินเช่นนี้หลินเฉิงเซี่ยงก้าวขาออกว่าทำความเคารพเขา อย่างนอบน้อม "ท่านพ่อตา...""เจ้ายังเห็นว่าข้าผู้นี้เป็นพ่อตาอยู่อีกหรือ? ช่างเถอะไหนๆ ลูกสาวของข้าก็เสียไปหลายปีแล้วข้าจะไม่พูดถึงแต่มาวันนี้ข้าตั้งใจจะมารับตัวหลานสาวของข้ากลับจวนตระกูลจางในเมื่อพวกเจ้าตระกูลหลินทำผิดสัญญา เช่นนั้นข้าก็จะรับไปดูแลเอง"ผู้เฒ่าจางหันมามองหลินจื่อเหยาครู่หนึ่งเขาไอออกมาติดกันสามครั้งก่อนจะพูดขึ้นมาอีกว่า "ดีเลยมีองค์ชายห้าเป็นพยานให้ด้วย ดีดี ขอบพระทัยองค์ชายจริง

มู่หรงจินเหยียนหรุบตาลงจากนั้นเขาก็ทูลลาออกไป หลังจากที่มู่หรงจินเหยียนถอยออกไปแล้วฮ่องเต้มู่หรงอวี่ก็ทอดพระเนตรตามแผ่นหลังของเขาไปสวีกงกง เดินเข้าไปฝนหมึกพร้อมกับเปลี่ยนน้ำชา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแววตามีความครุ่นคิด"ฝ่าบาท องค์ชายห้ากลับมาคราวนี้อาจจะไม่จากไปไหนแล้ว เมื่อสามวันก่อนองค์รัชทายาทพบองค์ชายห้าที่เหลาอาหารกำลังร่วมเสวยกับคุณหนูรองตระกูลหลินหลายวันมานี้ก็ไปมาหาสู่กับนาง ฝ่าบาทอย่าได้ทรงกังวล พระวรกายนั้นสำคัญ องค์ชายห้าฉลาดปราดเปรื่องแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยใส่ใจกับคานอำนาจแต่ความสามารถที่สูงส่งขององค์ชายนั้นหากองค์รัชทายาทสามารถผูกสัมพันธ์ที่ดีกับองค์ชายห้าได้ ย่อมเป็นเรื่องที่ดี"สวีกงกง นับเป็นกงกงที่อยู่ข้างฮ่องเต้มู่หรงอวี่มาตั้งแต่วัยเยาว์ มองตาก็สามารถรู้ใจ ดังนั้นเขาย่อมรับรู้ถึงความกังวลที่เกิดขึ้นภายในพระทัยของพระองค์ในเวลานี้ได้มู่หรงเว่ยหมินนั่งรถม้าออกมาจากจวนตระกูลหลินพร้อมกับหลินจื่อเหยา โดยมีซุ่นยวี่เหอนั่งมากับรถม้าผู้เฒ่าจางส่วนรถม้าของเขามีหีบใส่ตำราที่เขานำมามอบให้หลินจื่อเหยาก่อนนี้และบ่าวรับใช้ทั้งสองของหลินจื่อเหยานั่งมาด้วยภายในรถม้าผู้เฒ่าตระกูลจางที

หลายๆ คนที่อยู่ในนั้นต่างก็อดที่จะบ่นพึมพำออกมาไม่ได้ พวกเขาเติบโตมาในตระกูลสิบกว่าปียกเว้นคุณชายใหญ่อวี้เหวินแล้วก็ไม่มีผู้ใดได้เข้าใกล้อาวุโสจางสักคน"นี่นางเป็นหลานสาวสายนอกไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงมีสิทธิ์มากมายถึงเพียงนี้?""นั่นสิข้าว่านะ นางเพียงไม่มีที่ซุกหัวนอนเลยหันมาประจบท่านปู่เท่านั้น"เสียงสนทนานี้เป็นของจางเมิ่งลู่บุตรสาวของฮูหยินรองบ้านสามกับคุณหนูรองจางซูหลิงบ้านของคุณชายรองผู้อาวุโสจางได้ยินก็โมโห ตบโต๊ะเสียงดัง ปัง! จนผู้คนในห้องโถงต่างไม่มีผู้ใดกล้าปริปากข่าวตระกูลหลินขับไล่หลินจื่อเหยาออกไปจากตระกูลเพราะนางขาดคุณธรรม เนรคุณนั้นเวลานี้รับรู้กันทั่วทั้งเมืองหลวงไปแล้ว ข่าวนี้โจมตีเพียงหลินจื่อเหยาฝ่ายเดียวคนตระกูลหลินนั้นถูกกระทำ แน่นอนว่า ซุ่นยวี่เหอที่ได้ข่าวก็รู้สึกไม่พอใจ"เหอะ! คนของตระกูลหลินนี่ ช่างหน้าไม่อายเสียจริงๆ คอยดูเถอะ...""เจ้าอย่าได้วู่วาม..ข้าว่าสักวันคนตระกูลหลินนั่นแหล่ะจะเสียใจ" ไป๋จวินหานที่จำเหตุการณ์ในตลาดมืดได้เอ่ยขึ้นอย่างไม่เดือดร้อน"ทำไมหรือ? เจ้าไปรู้อะไรมา?" ซุ่นยวี่เหอเอ่ยถาม ไป๋จวินหานไม่ตอบเขาเพียงยกยิ้มบางๆ ทำให้ซุ่นยวี่เหอรู้สึกหงุ

ฮูหยินรองคือภรรยารองของคุณชายใหญ่ เมื่อถูกฮูหยินใหญ่หรือภรรยาเอกกล่าวปราม นางก็ทำเพียงยกริมฝีปากขึ้นเย้ยหยันไม่พูดอะไรอีก"แต่ข้าว่า ฮูหยินรองพูดถูกนะ จนถึงป่านนี้นางยังไม่คิดที่จะทำความเคารพผู้หลักผู้ใหญ่เลย ดูสิ!" เสียงที่ดังขึ้นมานี้ดังมาจากอีกด้านของห้อง เป็นสตรีในชุดกี่เพ้าสีเหลืองใบหน้าสวยงามเย้ายวนนางคือฮูหยินรององของคุณชายรองนั่นเอง หลินจื่อเหยาทำความรู้จักกับคนเหล่านี้เงียบๆ อยู่ในใจ ด้วยท่าทางที่เรียบนิ่ง"เอาหล่ะ เสี่ยวเหยา เจ้าขยับเข้ามาเถอะ ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ก็เพราะอยากจะแนะนำเจ้าให้รู้จักคนในจวนตระกูลจางเสียหน่อย..."หลินจื่อเหยายืนฟังฮูหยินใหญ่กล่าวแนะนำเหล่าสตรีที่อยู่ในห้องโถงจนเสร็จหลังจากนั้นก็เป็นบุตรหลานของตระกูลจางทั้งหมดภายในจวนตระกูลจางแห่งนี้แน่นอนว่ามีเพียงฮูหยินและบุตรหลาน คนแก่ และเด็ก เท่านั้นเพราะบุรุษต่างก็อยู่ที่ชายแดนเป็นส่วนมากดังนั้นในจวนนอกจากผู้อาวุโสจางแล้วก็เป็นฮูหยินใหญ่ที่คอยจัดการทุกอย่างเป็นอย่างดีฮูหยินใหญ่ยกยิ้มมุมปาก เย้ยหยันเล็กน้อย เมื่อเห็นหลินจื่อเหยาทำเพียงยืนนิ่งปรายตามองดูฮูหยินต่างๆ ที่นางแนะนำโดยไร้ซึ่งความเคารพนบน้อมแต่