All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 11 - Chapter 20

นางช่างกล้าพูดมาได้เฮ่อเฉิงข่มความโมโหเอาไว้ในใจ จากนั้นก็เริ่มส่งสัญญาณให้องครักษ์ข้างกายของเจ้าสำนักฝวูจื้อที่อยู่ด้านนอกให้รับรู้เพื่อจะได้พาชายชรากลับไปรักษาให้ทันหลังจากที่เขาเดินกลับมาเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“คุณหนูท่านนี้ อายุยังน้อยเหตุใดเจ้าถึง..."เฮ่อเฉิงยังไม่ทันพูดจบก็ได้ยินเสียงของหลินจื่อเหยาพูดขึ้นมาว่า “เวลานี้หัวใจของท่านผู้เฒ่าท่านนี้กำลังเต้นผิดปกติ บริเวณด้านหน้าอกตรงหัวใจเจ็บหนักขึ้น และจะปวดร้าวแผ่ซ่านไปถึงไหล่ซ้ายกับส่วนท้องในเวลาอันรวดเร็วนี้ อีกอย่างทางเดินหายใจก็มีสิ่งอุดตันที่กำจัดออกไม่หมดด้วย”หลังจากพูดจบหลินจื่อเหยาก็เงยหน้าขึ้น “กลางคืนจนถึงแปดโมงเช้าเป็นช่วงที่อาการกำเริบ เพิ่งจะกำเริบมาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ดึกขนาดนี้แล้วไม่ควรออกมาเลย”เฮ่อเฉิงตกตะลึง เหลือเชื่อมาก “แม่นาง... เจ้าพูดไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว!"รวมถึงช่วงเวลาที่โรคกำเริบด้วย!ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติกลับมาจากอาการตกตะลึงก็ได้ยินเด็กสาวพูดขึ้นมาอีกว่า “เข็มเงิน"เฮ่อเฉิงยังไม่ทันได้คิดว่าเด็กสาวผู้นี้รู้ได้อย่างไรว่าเขาพกเข็มเงินมาด้วย เขาก็รีบล้วงหยิบเอากล่องที่บรรจุเข็มเงินยื่นให้นา

หลินจื่อเหยาปรายตาไปที่สาวใช้อีกสามคนที่เวลานี้ต่างก็เบิกตากว้างกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น "ถึงตาพวกเจ้าแล้ว" ฉับพลันสาวใช้ของหลินเฟิงเฟยอีกสามคนที่เหลือจู่ๆ ก็ปลิวไปกองอยู่ตรงหน้าของจางลี่และจางจิ้ง ทั้งสองไม่รอให้หลินจื่อเหยาสั่งยกมือขึ้นตบลงไปอย่างไม่ยั้งมือ เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! "คุณหนูสามเจ้าขาช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ อ๊าย..อย่าเข้ามานะ อ๊า.." เสียงร้องโหยหวนของสาวใช้ข้างกายที่หลินเฟิงเฟยพามาดังขึ้นจนบ่าวในจวนเฉิงเซี่ยงรู้สึกแปลกใจ หลินเฟิงเฟยตื่นตกใจเป็นอย่างมากนางไม่คิดว่าหลินจื่อเหยาจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ จากที่เมื่อก่อนแค่เห็นนางเดินมาหลินจื่อเหยาก็ต้องวิ่งหลบเข้ามุมไปแล้ว แต่เหตุใดวันนี้นางถึง...เพี๊ยะ! หลินเฟิงเฟยตกใจหน้าซีดขาวอีกครั้ง นางยกมือขึ้นกุมใบหน้าข้างที่โดนหลินจื่อเหยาตบ "นี่คือการลงโทษ ที่เจ้าไม่รู้จักสอนสั่งสาวใช้ของตนเองให้รู้จักกาลเทศะ ที่ผ่านมาข้าจะยังไม่พูดถึง อีกอย่าง ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งวันในการเก็บของมีค่าของข้าที่เจ้าฉกฉวยเอาไป มาคืนข้าให้หมด ไม่เช่นนั้นแล้วเจ้าอาจชดใช้ไม่ไหว.." ตั้งแต่ต้นจนจบหลินจื่อเหยาใบหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ นางหมุนกายแล้วไปหยุดท

ข่าวลือเสียหายพวกนี้ถูกสร้างขึ้นจากฮูหยินรองที่ผันตัวเองไปเป็นฮูหยินใหญ่ตระกูลหลิน เพียงเพราะต้องการให้นางดูย่ำแย่แต่บุตรสาวของตนขึ้นเป็นสตรีดีเด่นถูกกระทำมนุษย์ชอบข่าวซุบซิบ ไม่มีการสืบเสาะเชื่อเพียงข่าวลือที่ได้ยินมา หญิงสาวตัวเล็กๆ เติบโตมากับสภาพแวดล้อมเช่นนี้ นางยังมีความสามารถเช่นนี้ได้นับเป็นเรื่องที่น่าสนใจเป็นอย่างมากและยิ่งคนมีอำนาจสูงสุดในตระกูลเพิกเฉยต่อสิ่งใด คนที่อยู่ต่ำลงมาก็สามารถที่จะทำอะไรกับสิ่งที่โดนเพิกเฉยนั่นได้ตามความต้องการของตนกับคนก็ไม่ต่างกัน นี่เองที่ทำให้เขาปฏิเสธที่จะเข้าร่วมการสืบทอดอำนาจของราชวงศ์ เขาเบื่อหน่ายกับการแก่งแย่ง พี่น้องเข่นฆ่ากันเองอย่างเลือดเย็น เป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการเลยแม้แต่น้อยหลินจื่อเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย "ไม่เพียงแต่จะไม่ถูกใครทำร้าย ต่อจากนี้จะไม่มีผู้ใดมีความสามารถทำเรื่องชั่วช้ากับข้าได้อีกแล้ว..." ใบหน้าของนางดูไม่แยแสต่อสิ่งใด มู่หรงเว่ยหมินยิ้มยังไม่พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงเฉื่อยๆ ของนางดังขึ้น“มาคุยกันให้รู้เรื่องเสียหน่อย...เจ้าเลิกเรียกว่าสาวน้อยได้หรือไม่?”"หืม?” มู่หรงเว่ยหมินเลิกคิ้ว “อีกหนึ่งปีเจ้าถึงจะปักปิ่น เช่นนั้

หลินจื่อเหยาเดินเยื้องกายเข้ามาด้วยท่วงท่าที่เยือกเย็น ไม่มีความอ่อนน้อม อ่อนแอให้เห็นเฉกเช่นก่อนหน้านี้เลยสักนิดในความทรงจำของเจ้าของร่างท่านย่าของนางผู้นี้ลำเอียงต่อนางตั้งแต่ผู้เฒ่าจางล้มป่วยหลับหูหลับตาทุกครั้งเมื่อนางโดนเหล่าคนรับใช้รังแกครั้งสุดท้ายที่นางมาพึ่งขอความเป็นธรรมคือตอนที่หลินเฟิงเฟยแย่งกำไลหยกข้อมือที่มารดาของเจ้าของร่างทิ้งเอาไว้ให้ไปโดยที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลินนี้ให้ความคิดเห็นว่า "เป็นพี่น้องกัน เรื่องแค่นี้เเบ่งปันไม่ได้เชียวหรือ? เหตุใดต้องมาฟ้องร้องกับนางเพียงแค่เรื่องไม่เป็นเรื่องนี้ด้วยหากเฟิงเฟยชอบเจ้าก็ให้นางไปเสียก็สิ้นเรื่อง" หลังจากนั้นหลินจื่อเหยาก็ถูกเหล่าบรรดาบ่าวรับใช้ยุยงให้เกิดความเกลียดชังกับหลินเฟิงเฟย ล่อลวงให้นางไปแย่งของกลับคืนมาสุดท้ายนอกจากนางจะไม่ได้ของคืนแล้วยังโดนหลินเฉิงเซี่ยงผู้เป็นบิดาตบลงโทษไปอีกทุกเรื่อง นางจะโดนกระทำก่อน สุดท้ายบ่าวพวกนั้นก็ยุแยงนางเช่นเดิม จนสุดท้ายก็จบแบบเดิมหลินจื่อเหยาเงยหน้าขึ้นมองฮูหยินผู้เฒ่าจากนั้นนางก็กวาดตามองที่ห้องโถง ดูเหมือนจะไม่ได้แปลกใจกับสถานการณ์ที่เหมือนขึ้นศาลเช่นนี้นางเดินมาหยุดอยู่ตรงกลางห้อ

ทุกคนในห้องโถงใหญ่ต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ฮูหยินผู้เฒ่าร่างกายสั่นคลอนตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดหลินเสี่ยวเซวียนรีบปรับสีหน้าของตัวเอง “เสี่ยวเหยา ข้าบอกท่านพ่อแล้วว่าข้าลื่นตกลงไปเอง....อีกอย่าง เจ้าจะตาบอ...."ยังไม่ทันพูดจบทันใดนั้นหลินเสี่ยวเซวียนก็ฉุกคิดได้ นางตกใจดวงตาเบิกกว้าง“เสี่ยวเหยา เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ข้าไม่รู้ว่าข่าวลือพวกนั้นเป็นผู้ใดเป็นคนพูดออกไป แต่ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าจะยั่วยวนองค์รัชทายาทเลยนะ”หลินเสี่ยวเซวียนขมวดคิ้วเห็นได้ชัดว่านางไม่ค่อยพอใจองค์รัชทายาทเป็นผู้ใด เป็นชายที่เหล่าสตรีทั่วแคว้น ทั้งเมืองอู่เฉิงและหลายๆ เมืองเหนือใต้ ไม่มีผู้ใดไม่อยากสมรสด้วย เช่นนั้นนางจะตาบอดได้อย่างไรกันนี่ไม่เท่ากับด่านางไปด้วยหรือ? หลินเสี่ยวเซวียนเม้มริมฝีปาก ก้มหน้า ท่าทางเสียใจ ฮูหยินผู้เฒ่าหลินมีหรือจะทนเห็นหลานสาวที่ตนเองรักโดนว่าได้ นางแสยะยิ้มด้วยความโมโหแต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ต่อว่าอะไร หลินจื่อเหยาก็เอ่ยขึ้นมาอีก"เจ้าคิดหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่ทุกครั้งที่องค์รัชทายาทมาที่จวนตระกูลหลิน เจ้าจะให้สาวใช้คนสนิทของเจ้ามาเรียกข้าออกไป รินชา ชงชา เสิร์ฟขนมให้กับองค์รัชท