All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 1 - Chapter 10

ชื่อของเธอเมื่อมาอยู่ในร่างนี้ก็ยังคงเป็นหลินจื่อเหยา ชื่อนี้อยู่กับเธอมานานแสนนาน เพียงแต่เธอไม่ใช่เทพเซียนผู้หยั่งรู้ความเป็นความตาย มองปราดเดียวรู้สุขทุกข์ในโลกบำเพ็ญเพียรอีกต่อไปแล้วเธอไม่ใช่หลินจื่อเหยา ศัลยแพทย์มือทอง อัจฉริยะวงการแพทย์ หรือหลินจื่อเหยาทายาทหมอยาผู้สืบทอดหมอเข็มทองรุ่นที่สาม ในตอนนี้นางคือลูกสาวสายตรงของตระกูลขุนนางใหญ่ที่โชว์ใครไม่ได้ของตระกูลหลินและยังเป็นตัวอัปลักษณ์ ขยะไร้ค่าตัวถ่วงความก้าวหน้าของตระกูลอีกด้วย เรียกได้ว่า ตายไปพวกเขาทั้งตระกูลหลินก็ไม่มีใครถามหา ที่หมดสติไปครั้งนี้ก็เป็นเพราะโดนบิดาผู้ให้กำเนิดสั่งลงโทษให้นางอดอาหารในขณะที่ร่างกายได้รับบาดเจ็บ นางถูกบิดาสั่งล่ามเอาไว้ร่างกายถูกทรมานอย่างต่อเนื่องหลายวันนางไม่สามารถดิ้นรนขัดขืนได้ตอนนั้นเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ใครเป็นคนผลักหลินเสี่ยวเซวียนลงไปในบึงกัน เท่าที่ปรากฎในความทรงจำไม่เป็นเช่นนั้นแน่"คุณหนูรอง ยามาแล้วเจ้าค่ะท่านก็รีบดื่มเสียเถอะ อย่าให้ท่านหมอเสียเวลานักเลย..คุณหนูรองจะดื่มเองหรือให้ข้าป้อนเจ้าคะ?"จิ่วจิงสาวรับใช้ผู้โอหังของนางเอ่ยถามพร้อมกับถือถ้วยยาเข้ามา ครั้นยังเห็นหลินจื่อ

เด็กสาวคนนี้คนที่เขาคิดว่า นางสามารถสู้กับคนร้อยคนได้สบายทันใดนั้นนางก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขานางเงยหน้าขึ้น ดวงตายังคงมีความคุกรุ่นจางๆหลินจื่อเหยาเอ่ยขึ้น "เจ้า..."ซุนยวี่เหอจู่ๆ ก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาเข่าทรุดลงไปข้างหนึ่ง "ข้าน้อยเป็นเพียงคนปากไม่ดีอันที่จริงไม่ได้มีเจตนาร้ายเลยนะ ลูกพี่โปรดเมตตาข้าน้อยด้วยเถอะ!"มู่หรงเว่ยหมินรู้สึกสนใจ "คุกเข่าหนึ่งข้าง ความจริงใจเต็มเปี่ยมเจ้าคารวะอาจารย์อย่างนั้นหรือ"ซุนยวี่เหอ “.…."ไอ้ขาไม่รักดี!หลินจื่อเหยามองซุนยวี่เหอที่ยืนขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นนางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างไม่รีบร้อน “ยามซวีในอีกสามวันให้หลัง ภายในตระกูลของเจ้าจะมีไฟไหม้ทางเรือนทิศตะวันออก แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้วก็นับตั้งแต่ยามอู่ของเจ็ดวันให้หลังจากไฟไหม้ ให้เจ้าอย่าได้เดินทางออกจากเมืองหลวง ไม่อย่างนั้นชีวิตจะน่าเป็นห่วง"ซุ่นยวี่เหอ สีหน้างุนงงมู่หรงเว่ยหมินที่ได้ฟัง นิ้วเรียวยาวที่เล่นหยกอยู่ก็คว้าหยกมาไว้ในมือดวงตาดอกท้อเชิดขึ้นใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็ยกยิ้มเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “สาวน้อย เจ้าดูดวงเป็นด้วยหรือ?”หลินจื่อเหยาไม่ตอบนางเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า “ขอบ

ซุ่นยวี่เหอเหลือบมองผู้ที่มาใหม่จากนั้นเขาก็ไอออกมาอย่างแรงพร้อมกับลุกขึ้นยกมือประสานโค้งตัวลงทำความเคารพ"องค์รัชทายาท""อืม.." น้ำเสียงเย็นชาของมู่หรงจินเหยียนดังขึ้นจากนั้นเขาก็หันไปมองหลินจื่อเหยาแต่เวลานี้เขากลับเห็นเพียงนางยกชามน้ำพุทราลำไยขึ้นมากินราวกับมองไม่เห็นผู้ที่เดินเข้ามานางทำตัวสบายๆ ยกแขนวางไว้บนโต๊ะ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่มีมาดของคุณหนูผู้ดี แต่กลับมีความงามชั้นสูงที่ทำให้คนไม่อาจมองข้ามได้คล้ายเจ้าหญิงชั้นสูงของราชวงศ์ในยุคกลางที่เดินออกมาจากภาพสีน้ำมันมู่หรงจินเหยียนก้มมองเด็กสาวด้วยท่าทางเชิดหยิ่ง น้ำเสียงเคร่งขรึม “ตระกูลหลินอบรมสั่งสอนเจ้าไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือ เห็นข้าผู้นี้เจ้าก็ยังไม่แม้แต่จะลุกขึ้นถวายบังคมกิริยา มารยาทป่าเถื่อนของเจ้าช่างทำให้ชื่อเสียงตระกูลหลินแปดเปื้อนเสียจริงๆ ดึกดื่นหนีออกมาคลุกคลีอยู่กับบุรุษ......""พี่ใหญ่ท่านก็กล่าวเกินไป พี่ดูสภาพนางเป็นเช่นนี้แล้ว คิดว่านางลุกขึ้นมาถวายบังคมท่านไหวหรือ?"ดวงตาของมู่หรงจินเหยียนเย็นชา กับองค์ชายห้าผู้นี้เขาไม่แม้แต่จะชายตามองดู หากเมื่อไหร่ที่เขาไม่มีองครักษ์ลับของไท่ซางหวงคุ้มครองสิ่งแรกที่เข

ยังไม่รู้จักสถานะของตัวเองดีรึ พ่อบ้านหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม เขาพูดขึ้นอีกครั้ง “คุณหนูรอง เจ้าทำตัวเช่นนี้คงไม่สามารถทำให้นายท่านและฮูหยินพอใจได้ ข้าว่าคุณ..."พ่อบ้านไม่สามารถพูดได้จนจบแขนของเขาก็ถูกนิ้วมือเรียวยาวจับไว้ ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียวครู่หนึ่งถัดมาก็ถูกแรงมหาศาลถาโถมอย่างไม่ทันตั้งตัว พ่อบ้านทรุดลงไปบนพื้นดวงตาของหลินจื่อเหยามองลงพลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าบอกแล้วว่าให้หลบไป"พ่อบ้านเงยหน้าอย่างหวาดกลัว แทบไม่อยากเชื่อ ดวงตาเบิกโพลง“เอ่อ..”ท่ามกลางความมืดมิดในช่วงเวลานี้ ทันใดนั้นได้มีเสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความสะใจ หากตั้งใจฟังยังแฝงไปด้วยความเย็นชา“ถ้าข้าไม่ลงมาก็คงไม่รู้ว่าบ่าวรับใช้ของตระกูลหลินตอนนี้กล้าที่จะสั่งเจ้านายแล้วฮูหยินใหญ่หลินอบรมสั่งสอนบ่าวรับใช้มาเช่นนี้หรือ?”ไม่นานก็ปรากฎร่างของบุรุษรูปร่างสูงส่งสวมใส่ชุดคลุมสีดำปักลวดลายเมฆเมฆาล่องลอยด้วยดิ้นสีทองคำยืนอยู่ใต้ต้นไม้ท่ามกลางแสงจันทร์สีผิวยิ่งถูกขับให้ขาวยิ่งขึ้นดุจหยกท่ามกลางหิมะขาวโพลนก็กลายเป็นทิวทัศน์แบบหนึ่ง เป็นภาพที่งดงามยากจะหาใดเปรียบหลินจื่อเหยาชักเท้ากลับ เงยหน้าขึ้น สายตาชะงัก

ตลาดมืดไม่จำเป็นต้องแสดงตัวตนทุกคนก็เข้าไปได้ จะเปิดหน้า คลุมหน้า สามารถเข้าไปได้หมด เพราะในตลาดมืดแห่งนี้มีคนอยู่ทุกประเภท แต่ส่วนใหญ่จะจงใจปกปิดตัวตนสองข้างทางมีร้านค้าสารพัด เนื่องจากของที่ขายแตกต่างกัน ลักษณะการตกแต่งร้านก็แตกต่างไปด้วยบางร้านก็ตกแต่งไปทางสไตล์โรมันโบราณอย่าง สไตล์โกธิค สไตล์บารอก และตึกแถวที่มีก็เป็นอาคารสไตล์สวนโบราณแบบจีน แต่ก็ไม่แปลกเพราะเวลานี้นางอยู่ในยุคจีนโบราณในอดีตที่ย้อนเวลามาห้าหกร้อยปีแล้วก็ว่าได้หลินจื่อเหยาเงยหน้าขึ้นก็สังเกตเห็นป้ายร้าน 'ดูดวง' มองๆ ดูมีร้านแบบนี้สิบกว่าร้านได้แต่ก็มีเพียงแค่ร้านนี้ที่มีคลื่นพลังลอยอยู่จางๆในตอนที่นางได้ไปอยู่ที่ยุโรปช่วงชีวิตครั้งสุดท้ายนั้นก็ได้พบกับการดูดวงด้วยไพ่ทาโร่ต์ไพ่ทาโรต์เป็นอุปกรณ์ทำนายประเภทหนึ่งที่มีต้นกำเนิดมาจากยุโรป และเป็นที่นิยมมากในช่วงกลางศตวรรษ นางเองก็ตามกระแสไปด้วย แต่เรื่องราวต้นกำเนิดของมันยังคงเป็นปริศนามาจนถึงทุกวันนี้แต่ไพ่ทาโรต์ของแท้มีอยู่ไม่มาก ไพ่ทาโรต์ที่ขายอยู่ตามท้องตลาดในยุคสมัยใหม่ถ้าใช้ทำนายเรื่องเล็กน้อยก็พอทํานายได้แต่ในสถานการณ์อื่นก็เป็นแค่เศษกระดาษแต่เมื่อมาที่การด