All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากที่ผู้เฒ่าเทียนไปแล้ว หลินจื่อเหยาก็หันกลับมา นำกล่องเก็บใส่ในอกเสื้อ จากนั้นนางก็ครุ่นคิด เช่นนั้นยังต้องไปหาสมุนไพรอยู่หรือไม่? ยามเซินหลินจื่อเหยาเดินเข้าประตูจวนตระกูลจางเข้ามา ภายในจวนวันนี้เงียบสงบหลินจื่อเหยาเดินมาถึงเรือนพร่างพราวนางนำสมุนไพรออกมาจากถุงสะพาย หลังจากนั้นก็ให้บ่าวทั้งสองของนางจัดการนำสมุนไพรเหล่านี้ออกไปตากแดด นางกำชับว่าให้ตากเพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้นจากนั้นหลินจื่อเหยาก็เดินไปด้านหลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ร่างบางก็ชะงักเล็กน้อย ทางด้านตระกูลซุ่นในถนนหวงผู่เวลานี้ซุ่นยวี่เหอกำลังนั่งจิบชาอยู่กับผู้เฒ่าซุ่นที่ศาลาข้างสวน เขาในเวลานี้มีความยุ่งยากอยู่บนใบหน้าอย่างมหาศาล "กี่คนกี่คนเจ้าก็ไม่ถูกใจ เจ้าคิดว่าคุณหนูตระกูลใหญ่เหล่านั้นพวกนางจะถูกใจเจ้าอย่างนั้นหรือ? เพราะถูกใจไม่ถูกใจพวกนางก็ไม่มีสิทธิ์ขัดแย้งโต้แย้งผู้เป็นบิดามารดาได้ มีแต่เจ้า...." "นายท่าน นายท่านขอรับ..." "เพ้ย!..มีอะไร?" ผู้เฒ่าซุ่นที่กำลังโมโหหลานชายจู่ๆ ก็มีบ่าวรับใช้วิ่งเข้ามาหน้าตาตื่นก็เกิดโมโหขึ้น "นะ นายท่าน ไฟไหม้ ไฟไหม้ท้ายจวนขอรับ!" เคร้ง! ซุ่นยวี่เหอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร

หลินจื่อเหยาเดินตามทางที่อาจารย์บอกไปยังอาคารของสถานศึกษา สถานศึกษาโหยวหนานเป็นสำนักศึกษาชื่อดังของแคว้นและเป็นสถานที่ ที่คัดสรรค์คนหนุ่มสาวที่มีความสามารถทางด้านต่างๆส่งออกไปยังสำนักหลวงบริเวณพื้นที่ของสำนักศึกษานั้นกว้างขวางเป็นอย่างมาก ด้านหน้าเป็นลานกว้าง ร่มรื่น เดินเข้าไปเป็นอาคารขนาดใหญ่สูงสามชั้นทางด้านหลังเป็นลานประลองและเขตของผู้มีกำลังภายใน เวลานี้ทุกคนต่างเดินเข้าห้องเรียนอย่างเร่งรีบ อีกอย่างในสํานักศึกษาแห่งนี้ ล้วนเป็นผู้รากมากดีทั้งนั้นที่จะเข้าเรียนได้ หลินจื่อเหยาในชุดดอกท้อสีชมพูอ่อนๆ เดินทอดน่องเข้ามาในลานอย่างช้าๆ"อ่า..ข้าขออภัยด้วยข้าไม่ได้ตั้งใจ" จู่ ๆ มีสตรีนางหนึ่งเดินมาชนทั้งที่นางยืนอยู่เฉยๆ"ไม่เป็นไร" หลินจื่อเหยาย่อมไม่ถือสา"คุณหนูท่านนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังพูดกับผู้ใด นี่เป็นองค์หญิงรองมู่หรงหรุยเข่อเชียวนะ"หลินจื่อเหยาปรายตามอง เหตุใดนางต้องรู้จักด้วยเล่า คนพวกนี้คู่ควรอย่างนั้นหรือองค์หญิงมู่หรงหรุยเข่อเป็นองค์หญิงที่เกิดจากเสียนเฟยและฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เจ้าของร่างเดิมไม่เคยเข้าร่วมงานใดๆ นางไม่เคยรู้จักหรือพบเจอคนในวังมากนักดังนั้นจะมาถาม

นักเรียนคนอื่นต่างอยู่ห่างๆ ด้วยความยำเกรง ลูกน้องคนหนึ่งทำหน้าขมขื่นเดินเข้าไป “พะ พี่หราน มีคนจะย้ายมาอยู่ห้องเรา ก็คือคนที่..." ห่าวหรานไม่รอฟังจนจบ พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและโมโห “จะสนทำไมว่าเป็นผู้ใดมาจากไหนก็ให้ไสหัวกลับไปทางนั้น”เมื่อได้รับอนุญาตบรรดาลูกน้องก็พากันโห่ร้องด้วยความดีใจ“ท่านพี่หราน พี่ช่างน่าทึ่งจริงๆ นะ!”“ท่านพี่หราน เดี๋ยวขู่นางผู้นั้นเลยดีหรือไม่ ข้าจะขู่ให้นางร้องไห้ไปเลย!”พวกลูกน้องพากันย้ายเก้าอี้ รินน้ำชา ปรนนิบัติห่าวหรานให้นั่งลงที่ตรงประตูห้องเรียน ทันใดนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าตรงระเบียงทางเดินดังใกล้เข้ามา ห่าวหรานกรอกน้ำชาเข้าปาก หรี่ตาลง มองไปพร้อมกับนักเรียนคนอื่นๆในห้องเด็กสาวสวมชุดสีชมพู สะพายกระเป๋าผ้าปักใบหนึ่งไว้ที่ตัว ราวกับรู้สึกได้ถึงอะไรนางหันหน้ากลับมามองตรง ดวงตาหงส์กวาดตามองอยู่ห่างระยะหนึ่งยังคงสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาต ห่าวหรานกำถ้วยน้ำชาเอาไว้ในมือแน่น ลูกกระเดือกขยับ บรรดาลูกน้องที่อยู่ข้างตัวเงียบไปชั่วขณะ หลังจากนั้นไม่อึดใจ..."ไอหยา นั่นเซียนสาวที่ลงมาจากแดนสวรรค์ใช่หรือไม่? เหตุใดนางถึงได้งดงามเช่นนี้"“เจ้า...หุบปากไปเลยนะ งดงามแล

เวลานี้ภายในตระกูลหลินทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่เรือนเมฆาพิสุทธิ์ เนื่องจากสองวันก่อนจู่ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เกิดอาการหน้ามืด และปวดศรีษะอย่างรุนแรงพ่อบ้านหลินเดินเข้าประตูไปก็รายงานให้ฮูหยินใหญ่ทราบทันที"ฮูหยินใหญ่ คุณหนูรองหลินมาแล้วขอรับ"ปัก! เสียงถ้วยน้ำชาของฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกกับโต๊ะ บ่าวรับใช้ต่างก็ก้มหน้าลงกับพื้นเพราะเกรงกลัวว่าจะถูกลูกหลงเอาได้"เจ้าเด็กนอกคอก สามหาวยิ่งนัก ไปบอกนางไม่ต้องเข้ามาเหยียบจวนหลินของข้า พวกเจ้าไปขนถ่ายสินเดิมของมารดาของนางออกไป!"คำสั่งของฮูหยินอาวุโสหลินมีหรือที่ฮูหยินใหญ่จะกล้าโต้แย้ง ถึงแม้ว่าการคืนสินสมรสของจางลู่ซื่อจะเป็นการเฉือนเนื้อของตัวเองก็ตาม"เจ้าค่ะท่านแม่"ซุ่นยวี่เหอยืนรอหลินจื่อเหยาด้วยความกระตือรือร้น ทันทีที่เห็นร่างบางลงมาจากรถม้าเขาก็รีบปรี่เข้าไปทักทาย"พี่ใหญ่ อ่า..องค์ชายห้า" ซุ่นยวี่เหอเอ่ยทักทายด้วยความตื่นเต้นหลินจื่อเหยากระโดดลงรถม้า มายืนข้างๆ เขาแล้วเอ่ยถาม"ที่จวนไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?"พูดถึงเรื่องนี้ซุ่นยวี่เหอก็มีความกระตือรือร้นขึ้นมาเล็กน้อยเพราะเขาเองก็ยังไม่ปักใจเชื่อเสียทีเดียว แต่ท่านพ่อของเขากลับเชื่อ

ที่ห้องโถงบนโต๊ะอาหารจวนตระกูลจาง นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจื่อเหยาได้มานั่งรับประทานอาหารพร้อมกับผู้อาวุโสจางและคนอื่นๆ ในตระกูลจางเพราะปกติบ่าวรับใช้จะไปรับอาหารที่ครัวมาให้นางที่เรือนพร่างพราว อีกอย่างนางชื่นชอบขนมหวานมากกว่ารู้สึกว่าทานแล้วมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก“มานั่งๆๆ" ผู้อาวุโสจางตบเก้าอี้ข้างตัวให้หลินจื่อเหยา “วันนี้มีซุปไก่ดำ กินบำรุงหน่อยนะเจ้าผอมเกินไปแล้ว"เมื่อได้รับอนุญาตจากผู้อาวุโสจาง บรรดาบ่าวรับใช้ถึงได้นำอาหารขึ้นโต๊ะ คนอื่นๆ ที่เข้ามาก่อนนี้ก็ค่อยๆ นั่งลงจางรั่วเหวยจับตะเกียบแน่น ไม่มีความอยากอาหารแม้แต่น้อย นางรู้สึกหงุดหงิดใจผู้อาวุโสจางเหลือบมองบรรดาบุตรหลานตระกูลจางแวบหนึ่ง พร้อมกับส่งสายตาข่มขู่จางรั่วเหวยอดทน ทำได้เพียงบากหน้าพูดเพื่อทำลายบรรยากาศที่อึมครึมขึ้น"น้องสาว ห้องสองนั้นเป็นห้องที่รวมบุตรหลานของเหล่าผู้มีชื่อเสียง มีอำนาจแต่มีนิสัยไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่อย่างไรเสียเจ้าก็อย่าได้ไปมีเรื่องกับคนเหล่านั้นเสียหล่ะ เพราะเกิดไปทำให้ตระกูลใหญ่ขุ่นเคืองท่านปู่และตระกูลจางอาจเดือดร้อนได้"หลินจื่อเหยาไม่แม้แต่จะมองจางรั่วเหวย คิ้วของนางขมวดเข้าหากันทำหน้ารำคาญ