All Chapters of ขย่มรัก ท่านประธาน : Chapter 71 - Chapter 80

"พี่ปัณณ์ตื่น พี่ปัณณ์ตื่น ตื่นๆ ตื่นๆ ตื่นๆ" เสียงหวานร้องเรียกไม่หยุดปาก ปลุกคนที่หลับใหลอยู่บนเตียง แต่เขาก็ไม่ไหวติง เธอจึงขึ้นไปนั่งคร่อมกายแกร่งจงใจนั่งทับแกนกายที่แข็งขึง วางมือไว้บนอกกว้าง ขยับสะโพกมนถูไถไปมา ปากก็เอ่ยเรียกให้เขาตื่นขึ้นมา"..........." ไร้ซึ่งเสียงตอบจากคนนอน แต่มือหนากับจับประคองสะโพกเต่งตึงให้เพิ่มจังหวะการเคลื่อนไหว"พี่ปัณณ์ตื่นเลยนะ ไม่ต้องมาแกล้ง ไม่ตื่นใช่ไหม นี่แหนะ!!" เมื่อรู้ตัวว่าคนตัวสูงแกล้งหลับ กำปั้นเล็กทุบลงไปบนแผงอกอย่างไม่แรงนัก แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมลืมตา ก่อนจะโหย่งตัวให้สะโพกมนลอยเด่นแล้วกระแทกสะโพกลงบนแกนกายเต็มแรง แล้วตวัดขาลุกลงจากเตียง"อุ๊ก!! เดี๋ยวมันหักก็ไม่มีใช่หรอก" ปัณณ์ร้องด้วยความจุกจนตัวงอ สองมือกุมกล่องดวงใจไว้"แค่นี้ไม่ถึงกับหักหรอก ลุกเลย อีฟอยากไปเที่ยวแล้ว" อีฟจับมือคนตัวสูงออกแรงดึงหมายจะให้เขาลุกขึ้นจากเตียง"ขย่มผัวให้แตกน้ำหนึ่งก่อน" ปัณณ์ดึงร่างบางลงมานั่งบนเตียง วงแขนแข็งแรงโอบรอบสะโพกกลมกลึง ซบใบหน้าหล่อเหลาลงบนตักนุ่ม เอ่ยต่อรอง"ไม่ อีฟอยากไปเที่ยวแล้ว""อยากไปเร็วก็ขย่มเร็วๆ""ไม่เอา ไม่ขย่มแล้ว พี่ปัณณ์ลุกไปอาบน

อีฟลืมตาขึ้นมองไปยังริมระเบียงของห้องพักระดับวีไอพีในโรงพยาบาล มองคนตัวสูงที่พึ่งเดินออกไปคุยโทรศัพท์ ได้ยินเสียงแว่วๆ จับใจความสำคัญได้ว่าเป็นเรื่องอาการของเธอ คงจะโทรบอกครอบครัวของเขา ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ตวัดเรียวขาลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไป"เพราะแม่ดูแลหนูไม่ดีใช่ไหม หนูถึงไม่อยู่กับแม่ แม่ขอโทษ แม่ขอโทษที่ดูแลหนูไม่ดี เพราะแม่เอง เพราะแม่...ฮึก..." อีฟยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า สายตาทอดมองตัวเองผ่านกระจกเงาพลางยกสองมือขึ้นมาสัมผัสหน้าท้องตัวเองแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยวาวสะท้อนหยาดน้ำตามากขึ้น เสียงสั่นแผ่วเบาโทษตัวเองผ่านเงาสะท้อนในกระจกนั้น น้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้ในใจถูกปลดปล่อยออกมา มือบางกุมท้องตัวเองยามที่น้ำใสหยดลงมาหยดแล้วหยดเล่า ยื่นมือไปเปิดน้ำเพื่อกลบเสียงสะอื้น ความจริงในใจมันหน่วงตื้อที่ต้องสูญเสียลูก อยากร้องไห้ตั้งแต่วินาทีแรกที่รับรู้ แต่กลับต้องสะกดกลั้นมันไว้ด้วยไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าคนตัวสูงที่ไม่อยากมีลูกกับเธอ คำว่าพร้อมของเขาคืออะไร ยิ่งนับวันเธอก็ยิ่งไม่เข้าใจ โดยเฉพาะวันนี้ที่ตอกย้ำความไม่เข้าใจเข้าไปอีก ความคิดร้อยพันสะดุดลงเมื่อเสียงเ

"คิดถึง ตั้งอาทิตย์ที่ไม่ได้กอดไม่ได้หอม หนีไปนอนกับพาฝันตลอด" ปัณณ์สวมกอดอีฟจากทางด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ เมื่อเข้ามาอยู่ในวิมานรักของเขากับเธอด้วยความคิดถึงโหยหา"อีฟอยากทำห้องนอนอีกห้อง" อีฟบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบสนองอ้อมกอดของคนตัวสูง"ทำห้อง ? ทำทำไม?" วงแขนแข็งแรงค่อยๆ คลายอ้อมกอด มือหนาจับไหล่ร่างบางให้หันหน้ามาหา"อีฟว่าช่วงนี้เราควรแยกห้องนอน""ทำไม?" คิ้วหนาขมวดกันเป็นปม สีหน้าเคร่งขรึม"ป้าแบมบอกว่าช่วงนี้ให้งดมีเพศสัมพันธ์""กลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ได้หรือไง หืม?" มือหนาไล้กรอบหน้าสวยนุ่มนวล ยกยิ้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จ้องมองผู้หญิงที่เขารัก"อืม" อีฟตอบรับเสียงในลำคอ ไม่ยอมสบสายตาคนตัวสูง เขาจึงใช้มือเชยปลายคางมนให้เงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับจูบซับไปที่หน้าผากมนเบาๆ ก่อนจะโอบกอดกายบางไว้"แต่พี่อยากนอนกอดอีฟ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร อีฟ พี่รู้ว่าอีฟเสียใจเรื่องลูก พี่ก็เสียใจ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมลูกจะกลับมาหาเรา วันที่เราพร้อมละ...""อีฟเพลียๆ อยากนอน พี่ปัณณ์ไปทำงานเถอะ บ่ายมีประชุมไม่ใช่เหรอ อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้เวลาแล้ว" เพียงแค่ได้ยินคำว่าพร้อม

"หนูอีฟ ไม่เจอกันซะนาน อาก็นึกว่าหนูอีฟจะไม่มาดูแลบ้านให้อาเสียแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นอาคงเสียใจแย่ แล้วหนูอีฟหายดีแล้วใช่ไหม เห็นว่าช่วงนั้นไม่สบายเข้าโรงพยาบาล" น้ำเสียงดีใจของทรัพย์ทวีดังทักทายจนออกนอกหน้าที่เห็นอีฟในวันนี้ ช่างเป็นวันที่ฤกษ์งามยามดีเสียจริง สามเดือนเต็มๆ ที่เขาไม่ได้เจอสถาปนิกสาวที่ถูกตาต้องใจ เขายังคงเฝ้าถวิลหา แต่ก็ทำได้เพียงเชยชมรูปที่เธอถ่ายแบบชุดชั้นใน ยิ่งเห็นยิ่งอยากครอบครอง ไม่เสียแรงที่ตั้งตารอ พร้อมทั้งส่งสายตาโลมเลียอย่างโจ่งแจ้ง ขณะที่อีฟกับทีมงานกำลังดูพื้นที่ก่อสร้างที่จะทำพิธีลงเสาเอกเพื่อเป็นสิริมงคล ให้การก่อสร้างเป็นไปอย่างราบรื่นไม่มีปัญหาและอุปสรรค"หายดีแล้วค่ะ ขอบคุณคุณทรัพย์ทวีมากนะคะที่ถามไถ่" อีฟยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท"สำออยละไม่ว่า คุณพ่อรดาร้อน" รดาเบ้ปากใส่อย่างน่าหมั่นไส้ อีฟก็ทำเป็นไม่สนใจถ้อยคำแสลงหู ท่าที่แสลงตานั้น"อีกครึ่งชั่วโมงจะได้ฤกษ์ลงเสาเอก คุณทรัพย์ทวีกับคุณปรายรดาเข้าไปรอในเต้นท์ก่อนดีกว่าค่ะ เมื่อถึงเวลาดิฉันจะไปตาม""รดาเข้าไปรอในเต้นท์ พ่อจะเดินดูอะไรสักหน่อย หนูอีฟคอยอธิบายให้อาฟังได้ไหมว่าตรงไหนจะเป็นห้องอะไรบ้าง" ทร

"ถ้าพี่โทรมาต้องรับทันทีนะ รู้ใช่ไหมว่าพี่เป็นห่วง" อีฟพยักหน้ารัวๆ กับอกแกร่งภายใต้อ้อมกอดของคนตัวสูงในสนามบินยามเช้าตรู่"อีฟรู้ พี่ปัณณ์ไม่ต้องเป็นห่วงนะ อีฟจะไม่ขับรถ จะไม่ไปไหนตามลำพัง จะให้พี่ติวพี่เตอร์คอยขับรถให้ ระหว่างที่พี่ปัณณ์ไม่อยู่อีฟจะอยู่แค่บ้านใหญ่ บริษัท โรงพยาบาล อาจจะมีไปซื้อของที่ห้างบ้าง อีฟจะรายงานพี่ปัณณ์ตลอดเลยว่าอีฟกำลังทำอะไร กำลังจะไปไหน อีฟสัญญา" เสียงหวานพร่ำบอกเพื่อให้คนตัวสูงคลายความกังวล เธอรับรู้ความรักความห่วงใยของเขามาตลอด รู้ว่าเขาต้องอดทนกับอารมณ์ที่แปรปรวนของเธอ แต่ตอนนี้มีกำแพงใจที่เธอสร้างขึ้นมาตั้งแต่วันที่สูญเสียลูกไป หลายเดือนที่ผ่านมาเธอไม่เคยทำใจได้เลย ถึงแม้ ณ เวลานั้นลูกจะยังไม่เป็นรูปเป็นร่างก็ตาม เธออยากแต่งงาน แต่เขาไม่พร้อม เธออยากมีลูก แต่เขาไม่พร้อม เขาบอกให้เธอรอ แต่เธอไม่อยากรอ....."เฮ้อ! ไม่อยากไปเลย พี่ต้องคิดถึงอีฟมากแน่ๆ เราไม่เคยห่างกันเลยนะ""เดี๋ยวอีกหน่อยพี่ปัณณ์ก็ชินไปเอง""ชิน?" ปัณณ์คลายวงแขนโอบเอวบางไว้หลวมๆ เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงคำถาม"ต่อไปพี่ปัณณ์ก็คงต้องเดินทางไปต่างจังหวัด ต่างประเทศบ่อยขึ้น บางครั้งอีฟก็อาจจะไม่