All Chapters of ขย่มรัก ท่านประธาน : Chapter 81 - Chapter 90

"ท่านประธาน" เสียงของวรนุชดังขึ้นเมื่อร่างสูงของประธานบริษัท พี.เอ็น.ที. ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด ยืนสง่าอยู่ที่ประตูทางเข้าของห้องประชุม ขณะอีฟทำการประชุมกับพนักงานในทีมออกแบบของตน"พี่ปัณณ์" อีฟเงยหน้าขึ้นจากแบบแปลนอาคารสำนักงาน เรียกชื่อคนตัวสูงที่ยืนยิ้มกว้างออกไปด้วยความดีใจ พร้อมกับวิ่งเข้ากอดร่างสูงเอาไว้แน่น เช่นเดียวกับเขาที่อ้าแขนรอรับร่างบอบบางโอบกระชับแนบแน่นด้วยความคิดถึง ก่อนจะกดจมูกโด่งเข้าแก้มเนียนด้วยรักและคิดถึง ประกบปากอุ่นกับปากกระจับอวบอิ่มนุ่มนิ่มอย่างโหยหา ดูดดึงริมฝีปากทั้งบนและล่าง สอดลิ้นอุ่นชื้นเข้าไปกระหวัดเกี่ยวลิ้นเล็กและแตะกวาดไปทั่วโพรงปาก ราวกับว่าที่แห่งนี้มีเพียงแค่เขากับเธอเท่านั้น วรนุชหน้าแดงก่ำเขินม้วนต้วนกับการแสดงความรักของเจ้านายทั้งสอง เช่นเดียวกับทีมงานคนอื่นๆ อีกห้าคนที่อยู่ในห้องประชุมนั้น หรือแม้แต่พฤกษ์ที่ยืนอยู่หน้าห้องประชุมข้างหลังเจ้านายหนุ่ม"คิดถึง" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยบอกหลังจากที่ทั้งคู่ผละริมฝีปากออกจากกัน สายตาคมจับจ้องไปที่ริมฝีปากนุ่มน่าสัมผัส ยิ่งได้มองยิ่งโหยหา ยิ่งได้อยู่ใกล้ยิ่งอยากสัมผัส จนอดใจไม่ไหวโน้มใบหน้าลงไปอีกครั้งฝากฝ

"สองขีด สองขีด สองขีดเถอะนะ ลูกจ๋ากลับมาหาแม่นะ ขึ้นไม่ขึ้น ขึ้นๆ ขึ้นเถอะนะ" อีฟกำลังใช้ที่ตรวจครรภ์ตรวจกับปัสสาวะของตนในห้องน้ำของห้องทำงานตนเองในบริษัท วันนี้มีประชุมแต่เช้าเธออุตส่าห์กลั้นปัสสาวะเพื่อมาทำการตรวจที่นี่ เพราะปัสสาวะหลังตื่นนอนตอนเช้าจะให้ผลดีที่สุด สายตาคู่งามจดจ่ออยู่กับขีดสีแดงบนที่ตรวจครรภ์ลุ้นให้ขึ้นสองขีด สองอาทิตย์หลังจากงานแต่งของนาวเธอตรวจการตั้งครรภ์ไปแล้วหนึ่งครั้ง แต่ผลออกมาคือขีดแดงขีดเดียว แต่หลังจากนั้นอีกหนึ่งอาทิตย์จากที่ได้สังเกตตัวเองเธอมีสัญญาณที่บ่งบอกว่าเธอกำลังเป็นคุณแม่คือรู้สึกว่าลมหายใจติดขัด เพียงแค่ก้าวขึ้นบันไดบ้านเธอก็ต้องหอบหายใจ มีอาการคัดตึงเต้านม และรู้สึกเจ็บเล็กน้อยที่หัวนม แต่อาการก็คล้ายกับช่วงก่อนประจำเดือนจะมาอยู่ นอกจากนี้ยังรู้สึกอ่อนเพลีย ปัสสาวะบ่อย บางครั้งง่วงแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่ก็ต้องลุกเข้าห้องน้ำกลางดึก และที่สำคัญประจำเดือนของเธอยังไม่มา ซึ่งถือว่าช้ากว่าปกติ เธอจึงลองตรวจการตั้งครรภ์อีกครั้ง"อีฟ อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า ทุกคนรออยู่นะ" เสียงของคนตัวสูงร้องเรียก ตามด้วยเสียงเคาะประตู ด้วยความตกใจทำให้ที่ตรวจครรภ์หลุดมือต

ร่างบางของหญิงสาวผู้เป็นที่รัก ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ เธอยืนอยู่ในม่านหมอกบางๆ ราวกับกำลังรอคอยใครบางคน แล้วเธอก็หันมาส่งยิ้มหวานให้เขา รอยยิ้มที่ไม่ว่าได้เห็นกี่ครั้งก็ทำให้หัวใจแกร่งสะท้านไหว รอยยิ้มที่ทำให้เขาหลงรักเธอไม่รู้จบ ขาเรียวยาวเตรียมก้าวเข้าไปหาแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีเด็กผู้ชายวิ่งเข้าไปหาและจับมือเธอไว้ เด็กคนนั้นเรียกเธอว่าแม่ ดวงตาคู่สวยมองเด็กผู้ชายด้วยแววตาเปี่ยมสุขอบอวลไปด้วยความรัก รอยยิ้มละมุนปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย ดูเธอจะมีความสุขเป็นอย่างมากที่ได้เจอเด็กผู้ชายคนนี้"ผมกลับมาหาคุณแม่แล้วครับ ผมขอโทษที่กลับมาช้า ผมไปรับน้องมาอยู่ด้วยครับ น้องรออยู่ตรงนู้น เราไปหาน้องกันนะครับคุณแม่" ปัณณ์ยืนมองเด็กชายตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้วพลางชี้นิ้วไปทางม่านหมอก ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ เด็กคนนั้นเรียกอีฟว่าแม่และกำลังพาเธอเดินเข้าไปในม่านหมอกบางๆ ใบหน้าสวยหันมองเขาด้วยรอยยิ้ม และเดินตามเด็กคนนั้นไป"อีฟ!!!...อุ๊บ!" ปัณณ์ร้องเรียกอีฟสุดเสียง ก่อนจะสะดุ้งตัวตื่น ยกมือขึ้นลูบหน้าขับไล่ความฝันประหลาดของตน แต่ไม่กี่วินาทีก็วิ่งพรวดเข้าห้องน้ำ อาเจียนออกมาอย่างหนัก ซึ่งก็

สถานีขนส่งผู้โดยสารเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์"วิว แม็กซ์" วิวกับแม็กซ์หันไปตามเสียงเรียก พบเด็กหนุ่มตัวสูงราวๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ใส่เสื้อฮู้ดมีหมวกสีดำตัวโคร่ง กางเกงยีนส์ขายาวทรงกระบอก รองเท้าผ้าใบสีขาว สะพายกระเป๋าเป้ไว้ด้านหลัง"เรารู้จักกันด้วยเหรอคะ" วิวจ้องมองหน้าเด็กหนุ่มที่สวมหน้ากากอนามัย และแว่นตาหนาเตอะ"จำได้ยัง" เมื่อวิวกับแม็กซ์จำไม่ได้ คนที่วิวกับแม็กซ์คิดว่าเป็นเด็กหนุ่มจึงถอดหน้ากากอนามัยออก กลายเป็นหนุ่มหน้าหวาน ดูเป็นเด็กรั้นๆ ซนๆ รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา"อีฟ" วิวกับแม็กซ์อุทานออกมาพร้อมกันเมื่อแน่ชัดต่อสายตาแล้วว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือใคร"อีฟจริงๆ เหรอ ทำไม?" วิวจับไหล่อีฟให้หันซ้ายหันขวา หมุนตัวไปรอบๆ จับใบหน้าพลิกซ้ายทีขวาที ก่อนจะยื่นมือไปจับเส้นผมสั้นๆ แล้วออกแรงดึงเพื่อพิสูจน์ว่าเป็นผมจริงหรือแค่ใส่วิก"โอ๊ยวิว" อีฟร้องลั่นเมื่อถูกวิวดึงผมจนคอเอียงไปตามแรงดึง"ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ" วิวทำตาโตเมื่ออีฟลงทุนหั่นผมตัวเองจนสั้น สั้นพอๆ กับแม็กซ์ เพียงแค่ผมด้านหน้ายาวมาปรกคิ้วบาง"นั่นสิ ถึงขนาดต้องตัดผมเลยเหรอ" แม็กซ์มองอีฟตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จากผู้หญิงผมยาวสลวยย

"ปัณณ์" วิวเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเมื่อเห็นร่างสูงของปัณณ์ยืนอยู่หน้าบ้าน เธอไม่ได้ตกใจที่พบเขา แต่สิ่งที่เธอตกใจคือสภาพร่างกายของเขาต่างหากที่ทำให้เธอตกใจ ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองทรุดโทรมได้มากถึงเพียงนี้เมื่อเทียบกับเมื่อเดือนที่แล้วที่เขามาตามหาอีฟที่นี่ และทุกครั้งที่มาร่างกายของเขาก็จะดูทรุดโทรมลงไปเรื่อยๆ"ไอ้ปัณณ์" เมื่อได้ยินเสียงวิวเรียกชื่อปัณณ์ แม็กซ์ที่อุ้มลูกน้อยอยู่ก็รีบเดินออกมาดู แล้วก็ต้องตกใจไม่ต่างจากภรรยาสาว"อีฟติดต่อมาบ้างหรือเปล่า" น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถาม"วิวอุ้มน้องมิว สภาพแบบนี้มึงขับรถมาถึงนี้ได้ยังไงวะ" แม็กซ์ว่า ส่งลูกสาวให้วิวอุ้ม แล้วเดินเข้าไปหาคนที่มีสภาพอิดโรยและยืนแทบไม่อยู่แบบนี้ อีกทั้งดวงตายังดำคล้ำและบวมอย่างเห็นได้ชัด"อีฟติดต่อมาหามึงกับวิวบ้างไหม" ปัณณ์ไม่ตอบเอาแต่ถามถึงอีฟ"ไม่ได้ติดต่อมา กูก็บอกมึงไปแล้วไงว่าถ้าอีฟติดต่อมาก็จะโทรไปบอกเอง" แม็กซ์ตอบอย่างไม่เต็มเสียงนัก"อืม งั้นกูไม่รบกวนมึงกับวิวแล้ว" พูดจบปัณณ์ก็เดินคอตกกลับไปที่รถของตัวเอง"เดี๋ยว" แม็กซ์เอ่ยเรียก ปัณณ์ค่อยๆ หันกลับมา"แม็กซ์" วิวกลัวว่าแม็กซ์จะใจอ่อนบอกเรื่องอีฟกับป