All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นทาสรักคุณหมอสาย S [NC20+/SM]: Chapter 11 - Chapter 20

"มินไม่ได้หลอกค่ะ" ฉันรีบจับมือเขาที่กำลังบีบเค้นหน้าอกฉันเอาไว้แน่น "ส่วนชู้... ให้มินเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ทิ้งเลยก็ได้นะคะ หรือพี่หมอจะยึดโทรศัพท์มินไปเลยก็ได้ มินไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น มินสนแค่ผัวของมินคนเดียว" เขาจ้องลึกลงมาในดวงตาฉัน ฉันรู้ตัวดีว่าตอนนี้แววตาฉันมีแต่ความหลงใหลในตัวเขา "อยากให้ผมเชื่อเหรอ" เขาแสยะยิ้มร้าย แล้วปล่อยมือจากหน้าอกฉัน เลื่อนต่ำลงไปที่เนินเนื้อข้างล่างที่กำลังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำและสบู่ "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ว่าคุณร่านกับผมแค่คนเดียวจริงๆ" นิ้วหัวแม่มือที่ลื่นไปด้วยเจลอาบน้ำของเขากดลงบนติ่งเนื้อของฉันที่กำลังเต้นตุบๆ "อ๊ะ... อ๊าาา... พี่หมอขา..." ฉันเบิกตากว้าง ร้องครางออกมาทันทีที่โดนจู่โจมร่องเสียว ร่างกายข้างล่างมันเรียกร้องหาเขามาตั้งแต่ตอนอยู่บนรถ พอโดนสัมผัสหนักๆ แบบนี้ ความเสียวซ่านก็แล่นปราดขึ้นมาทันที พี่หมอไม่ได้สอดใส่นิ้วเข้าไปด้านใน เขาแค่ใช้หัวแม่มือและปลายนิ้วชี้บดขยี้และถูไถไปตามร่องแยกด้านนอกอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ความลื่นของสบู่ทำให้การเสียดสีนั้นสร้างความเสียวทรมานได้อย่างร้ายกาจ เขากดเน้นที่เม็ดเสียว บี้คลึงมันลง

"ใหญ่จัง... แค่จับมินก็เสียวไปหมดแล้วค่ะพี่หมอ" ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ปล่อยแววตาฉ่ำปรือที่เต็มไปด้วยความต้องการให้เขามองเห็นชัดๆ ฉันเริ่มขยับมือรูดชักหนังหุ้มขึ้นลงช้าๆ เน้นย้ำจังหวะตรงส่วนหัวหยักที่แดงก่ำ ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ขยับขึ้นลงอย่างเอาใจพี่เค้า "คุณไปหัดเรื่องพวกนี้มาจากไอ้สวะนั่นงั้นเหรอ" เขากัดกรามแน่น พยายามเค้นเสียงถาม ทั้งที่หน้าตาเขาฟ้องชัดเจนว่ากำลังเสียวจนแทบแย่ "บอกแล้วไงคะว่ามินไม่เคยทำแบบนี้กับใคร" ฉันตอบเสียงสั่น ขยับตัวเข้าไปแนบชิดเขามากขึ้นอีกนิด "มินเก็บไว้ทำให้ผัวขาของมินคนเดียว ชอบมั้ยคะ" "อืม... ซี๊ดด..." เขาไม่ได้ตอบคำถามฉัน แต่เสียงครางกับสะโพกที่เด้งสวนฝ่ามือฉันขึ้นมามันก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว ฉันทนความคันที่ช่วงร่องจิ๋มตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป ฉันขยับปีนขึ้นไปคร่อมทับบนตักของพี่เขาทันที แล้วแยกขาออกนั่งคร่อมเอวสอบเอาไว้ ก่อนจะจับท่อนเอ็นลำโตที่ฉันเพิ่งรูดชักเมื่อกี้ให้มาจ่ออยู่ตรงร่องรูของตัวเองที่ตอนนี้มันชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่น "พี่หมอขา... ดูสิคะ น้ำมินเยิ้มไปหมดแล้ว" ฉันกระซิบเสียงแหบพร่า สายตาประสานเข้ากับดวงตาคมกริบของเข

"เอาออกทำไมคะ... แกล้งมินทำไม..." "เตียงนี้มันน่าเบื่อเกินไปสำหรับเด็กดื้ออย่างคุณ" เขาเหยียดยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะรวบเอวฉันแล้วช้อนอุ้มร่างเปลือยล่อนจ้อนของฉันอย่างง่ายดาย "บทลงโทษของจริง มันต้องอยู่ในที่ที่เหมาะกับคนร่านๆ แบบคุณต่างหาก" เขาอุ้มฉันเดินตรงไปที่ชั้นหนังสือบิลต์อินขนาดใหญ่ตรงผนังอีกฝั่งของห้องนอน ฉันที่ยังคงหอบหายใจและปวดหนึบไปทั้งท้องน้อยเบิกตากว้างขึ้นทันที หัวใจฉันเต้นรัวแรงด้วยความตื่นเต้น ว้าวว ฉันกำลังจะได้เข้าไปในห้องลับที่เคยอ่านเจอในนิยายจริงๆ แล้วสิเนี่ย เขาเอื้อมมือไปขยับหนังสือปกแข็งเล่มหนึ่งบนชั้น ปุ่มที่ซ่อนอยู่ทำงานอย่างเงียบเชียบ ชั้นหนังสือขนาดใหญ่ค่อยๆ สไลด์เปิดออก เผยให้เห็นบานประตูไม้สีเข้มที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง หมอเท็นผลักประตูเข้าไป แล้วใช้เท้าเตะปิดมันลงกลอนอย่างแน่นหนา ทันทีที่เข้ามาข้างใน บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อุณหภูมิในห้องนี้เย็นเฉียบยิ่งกว่าข้างนอก แสงไฟสีวอร์มไวท์สลัวๆ ส่องให้เห็นผนังที่บุด้วยวัสดุเก็บเสียงสีดำสนิท กลางห้องมีเตียงเหล็กขนาดใหญ่ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ มีทั้งสายรัดหนังและกุญแจมือติดอยู่ที่มุมเตียง พอหันไปมองมุมหนึ่ง

ฉันรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ปมผ้าด้านหลังศีรษะ แล้วผ้าปิดตาสีทึบก็ถูกกระตุกออกไป แสงไฟสลัวๆ ในห้องลับส่องแยงตาจนฉันต้องกะพริบตาถี่ๆ สายตาฉันคงฉ่ำปรือไปหมด ฉันยังคงคุกเข่าอยู่บนเตียงเหล็ก รอคอยอย่างใจจดใจจ่อว่าเขาจะเอาอุปกรณ์ชิ้นไหนมาลงโทษฉันอีก แต่ผิดคาด หมอเท็นไม่ได้หยิบเครื่องมือพันธนาการหรือแส้เส้นไหนมาใช้อีกเลย เขาปลดปล่อยฉันจากความเย็นของเตียงเหล็ก สอดท่อนแขนแกร่งเข้ามาอุ้มฉันที่เปลือยอยู่ขึ้นมาแนบอก แล้วเดินออกจากห้องลับ อุ้มฉันกลับมาที่เตียงนอน ทันทีที่แผ่นหลังฉันสัมผัสกับฟูกนิ่มๆ ฉันก็ผวาโผเข้ากอดลำคอหนาของเขาไว้แน่นทันที ฉันไม่ยอมให้เขาผละออกห่างไปไหนทั้งนั้น เรียวขาของฉันตวัดรัดรอบเอวสอบของเขาอย่างหวงแหน ฉันรั้งใบหน้าหล่อเหลาให้โน้มลงมาหา พรมจูบไปทั่วกรามแกร่งและปลายคางของเขาอย่างหลงใหลและโหยหาสุดๆ "พี่หมอขา... มินรักพี่หมอ... รักมากจริงๆ" ฉันกระซิบเสียงหวานสั่นพร่า พร่ำบอกความรู้สึกจากก้นบึ้งหัวใจออกไป ฉันขยับริมฝีปากจูบซับหยาดเหงื่อตามขมับของเขา ฉันรู้ตัวดีว่าสายตาของฉันตอนนี้ไม่มีความกลัวหรือการเสแสร้งอะไรเจือปนอยู่เลย มีแต่ความคลั่งไคล้และเทิดทูนผู้ชายตรงหน้าอย่างหมดหัวใ

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่เงียบสงบลงในพริบตา คุกกี้สะดุ้งสุดตัวผุดลุกขึ้นนั่งหูตั้งชัน เอมชะงักมือที่กำลังเกาพุงสุนัขตัวโต เธอหันขวับไปมองโทรศัพท์บนโต๊ะหัวเตียง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน"ใครโทรมาดึกป่านนี้นะ" เอมพึมพำพร้อมกับขยับตัวจะลุกขึ้นแต่หมอเท็นไวกว่า เขายืดตัวพรวดเดียวคว้ามือถือเครื่องนั้นมาถือไว้ แสงจากหน้าจอส่องกระทบใบหน้าคมคาย เผยให้เห็นกล้ามเนื้อกรามที่ขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ชื่อซึ่งปรากฏหราบนหน้าจอ"วีระ" หมอเท็นอ่านชื่อนั้นลอดไรฟัน เสียงของเขากดต่ำจนแทบจะเป็นเสียงคำราม เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน สายตาที่เริ่มจะอ่อนโยนบัดนี้กลับแข็งกร้าวและเย็นเฉียบ เขาตวัดสายตาจ้องมองมินตราที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมกับคุกกี้"ใครโทรมาคะพี่หมอ" เอมถามซ้ำ เธอหยัดตัวลุกขึ้นยืน ปมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวคลายออกหมอเท็นปรายตามองคุกกี้ เขาพยักหน้าไปทางบานประตู"ออกไปก่อนคุกกี้"สุนัขตัวโตก้มหน้างุด หางลู่ลง มันเดินออกไปจากห้องทันที ประตูปิดลงพร้อมเสียงล็อกอัตโนมัติ หมอเท็นปัดหน้าจอรับสาย เขาลดมือลง โยนโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนที่นอนนุ่มข้างตัว"มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมพี่หม