All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นทาสรักคุณหมอสาย S [NC20+/SM]: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันครางชื่อเขาออกมาไม่ขาดปาก สองมือรั้งต้นคอหนาของเขาให้ลงมารับจูบ ฉันสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นร้อนๆ ของเขา แลกเปลี่ยนหยาดน้ำลายและลมหายใจกันอย่างดูดดื่ม การลงโทษของเขาดำเนินไปอย่างดุเดือดและยาวนานมากๆ เขาจับฉันพลิกคว่ำพลิกหงาย บังคับให้ฉันคลานเข่ารับแรงกระแทกจากด้านหลัง สลับกับจับร่างฉันอุ้มขึ้นมานั่งคร่อมบนตักกว้าง ปล่อยให้ฉันเป็นฝ่ายขยับสะโพกควบขี่และกลืนกินความใหญ่โตของเขาด้วยตัวเอง ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหวของเขา มันเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนแต่ฉันก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกของการครอบครอง ฉันเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสที่แสนจะดาร์กและซาดิสม์แบบนี้ ฉันหลงใหลในความรุนแรงของเขา หลงใหลในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายเวลาที่เขาจ้องมองฉัน"มิน... ผมไม่ไหวแล้ว... ซี๊ดดด..." เขาครางเสียงกระเส่าออกมา ความอดทนของเขาคงมาถึงขีดสุดแล้ว เขาจับสะโพกฉันไว้แน่น ล็อกตัวฉันไม่ให้ขยับหนีไปไหน ก่อนจะเร่งจังหวะซอยแก่นกายเข้ามาหารัวๆ และหนักหน่วงที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ตั่บ ตั่บ ตั่บ "อ๊ายยย! พี่หมอ... มินก็ไม่ไหว... จะเสร็จแล้ว... มินจะเสร็จ... อ๊าาา!" ร่างฉันกระตุกเกร็งอย่างแรง หวีดร้องออกมาสุดเส

ฉันหัวเราะเบาๆ ออกมา ฉันรู้ดีแหละว่าความเชื่อใจมันไม่ได้สร้างกันง่ายๆ โดยเฉพาะกับคนที่เคยถูกหักหลังมาอย่างหนักหน่วงแบบพี่เขา ฉันกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ซบหน้าลงกับแผงอกแกร่ง "ไม่มีแผนอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ มินแค่ไม่อยากไปทำงานแล้ว มินอยากอยู่ดูแลพี่หมอ อยากเป็นแม่บ้านเต็มตัว รอพี่หมอเลิกงานกลับมาหา" ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ พยายามสื่อให้เห็นว่าฉันพูดจริง "กลางวันมินก็อยู่เล่นกับคุกกี้ไงคะ คุกกี้จะได้ไม่เหงา มินจะจัดบ้าน ทำกับข้าว รอผัวกลับมาทุกวันเลย ไม่ดีเหรอคะ" "คุณแน่ใจนะ ว่าจะไม่อึดอัด" เขาถามย้ำ น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "อึดอัดอะไรกันคะ มีผัวรวยขนาดนี้ แถมยังหล่อ ดุ แซ่บขนาดนี้ มินจะออกไปลำบากทำงานทำไมล่ะ" ฉันเขย่งปลายเท้าขึ้นกดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากหยักของเขา "ไปอาบน้ำเร็วค่ะ มินทำข้าวต้มกุ้งไว้ให้ หอมฟุ้งไปทั้งบ้านแล้วนะ" เขาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ฉันเห็นความรู้สึกหนักอึ้งในแววตาเขามันหายไปจนเกือบหมด เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากพี่หมออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่ฉันเตรียมไว้ให้เสร็จ เขาก็เดินลงมาที่ห้องอาหารชั้นล่าง ฉันกำลังง่วนอยู่กับการตักข้าวต้มใส่ชาม มีเจ้าคุกกี้สุนัข

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานชี้บอกเวลาเกือบทุ่มตรง คลินิกศัลยกรรมของหมอเท็นเงียบสงบลงหลังจากคนไข้เคสสุดท้ายกลับไป หมอเท็นเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำ นวดคลึงขมับที่ปวดหนึบเบาๆ เขาเอื้อมมือไปเปิดแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงาน ปลายนิ้วแตะเข้าแอปพลิเคชันกล้องวงจรปิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงข้าวกล่องมื้อกลางวันและท่าทีออดอ้อนของมินตราเมื่อเช้า "ป่านนี้ทำอะไรอยู่นะ" หมอเท็นพึมพำกับตัวเอง สายตาจับจ้องหน้าจอ "กำลังทำกับข้าวรอ หรือว่าเล่นอยู่กับคุกกี้" ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาเจื่อนลงและเลือนหายไปทันที มินตรากำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เธอสวมเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำสนิท เนื้อผ้าซาตินบางเบาทิ้งตัวแนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้า หมอเท็นจ้องมองหน้าจอไม่กะพริบตา ลมหายใจของเขาสะดุด ภายใต้ชุดเดรสสีดำนั้นไม่มีร่องรอยของชุดชั้นใน ยอดอกของเธอดุนดันเนื้อผ้าออกมาจนเห็นเป็นรอยนูนเด่นชัด จังหวะที่เธอก้มลงหยิบกระเป๋า ชายกระโปรงสั้นกุดร่นขึ้นไปจนเห็นบั้นท้ายขาวเนียน ไร้ซึ่งกางเกงในปกปิด มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เล็บจิกจมลงไปในฝ่ามือ สันกรามแกร่งบดเข้าหากันจนเกิดเสี

แอร์ในห้องใต้ดินนี่มันเย็นเฉียบจนขนลุกซู่ แสงไฟสีขาวบนเพดานสว่างจ้าส่องแยงตาจนฉันต้องหยีตาลง เดรสสีดำที่ฉันใส่อยู่ถูกถลกร่นขึ้นไปกองอยู่เหนือเอว และตอนนี้ฉันถูกจับให้นอนหงายอยู่บนเตียงขาหยั่งเย็นๆ ขาเรียวทั้งสองข้างถูกจับอ้าแยกออกกว้าง ฉันรู้ตัวดีว่าตอนนี้ น้องสาวของตัวเองมันกำลังเปียกชุ่ม และเปลือยอ้าซ่าให้เขาเห็นโดยไม่มีอะไรปิดบังแม้แต่ชิ้นเดียว ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าของพี่หมอ ก้าวลงบันไดมาอย่างเชื่องช้า หัวใจของฉันเต้นระรัว พี่หมอเท็นเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าถมึงทึง เสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดกระดุมออกไปแล้วสามเม็ด แววตาที่มองผ่านกรอบแว่นตานั่นวาวโรจน์ไปด้วยความหึงหวงและอารมณ์โกรธจัด เขาเดินตรงไปที่ตู้กระจก เปิดมันออกแล้วหยิบแส้หนังเส้นเล็กที่ปลายแตกเป็นแฉกๆ ออกมาถือไว้ "กล้าดียังไงถึงแต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอก มินตรา" เขากดเสียงต่ำจนฉันขนลุก ก้าวฉับๆ เข้ามายืนแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างขาที่แยกกว้างของฉัน สายตาดุดันของเขาจับจ้องลงมาที่ความฉ่ำเยิ้มตรงหน้า "โนบรา โนกางเกงใน แล้วนั่งแท็กซี่มาเนี่ยนะ คุณอยากให้ไอ้พวกเวรนั่นมันมองร่องของคุณจนน้ำลายหกหรือไง" "มินอยากให้พี่หมอมองคนเดียวต่

ตั่บ ตั่บ ตั่บ ปั่ก ปั่ก ปั่ก ร่างกายฉันสั่นสะท้านไปหมดเพราะความสุขสมที่เพิ่งปะทุออกไปเมื่อกี้ ฉันคิดว่าเขาจะกระหน่ำกระแทกตามเข้ามาให้เสร็จพร้อมกัน แต่จู่ๆ เขากลับหยุดขยับไปดื้อๆ ซะงั้น ฉันเบิกตากว้างมองเขา พี่หมอเท็นดึงเนคไทสีเทาที่ห้อยอยู่บนคอเสื้อของตัวเองออกด้วยมือแค่ข้างเดียว แล้วเขาก็รวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันขึ้นไปเหนือหัว ใช้เนคไทเส้นนั้นมัดข้อมือฉันผูกติดไว้กับโครงเหล็กหัวเตียงขาหยั่งจนแน่นขยับไม่ได้ "พี่หมอ จะทำอะไรคะ" ฉันครางถามเสียงสั่น พยายามขืนข้อมือตัวเองแต่ก็สู้แรงมัดของเขาไม่ได้เลย "ผมบอกแล้วไงว่าการบำบัดมันเพิ่งเริ่มต้น" เขาก้มลงมากระซิบเสียงแหบพร่า เขากดสะโพกอัดความใหญ่โตที่แช่ค้างอยู่ข้างในให้ทะลวงเข้ามาจนสุดโคนอีกรอบ แต่คราวนี้เขาไม่ได้กระแทกบ้าคลั่งเหมือนเมื่อกี้ เขาเปลี่ยนมาขยับด้วยจังหวะที่เนิบนาบและเชื่องช้าที่สุด เขางัดสะโพกหมุนควง บดขยี้ส่วนหัวหยักเข้ากับผนังเนื้อนุ่มของฉันอย่างจงใจ แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ "อ๊าาา... เสียว... พี่หมอขา มินเสียว" ฉันร้องลั่นด้วยความเสียวซ่านสุดๆ การขยับช้าๆ แต่แตะลึกถึงขั้วหัวใจแบบนี้มันโคตรทรมานเลย ร่องรูของฉันมันตอดรัด