All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นทาสรักคุณหมอสาย S [NC20+/SM]: Chapter 91 - Chapter 100

ฉันลืมตาขึ้นมาช้าๆ ท่ามกลางความมืดสลัวในห้องนอน มีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องสว่างอยู่ ความรู้สึกแรกที่พุ่งชนคือความปวดหนึบตรงสะโพกและต้นขา ฉันนิ่วหน้า พยายามขยับตัวพลิกตะแคงด้วยความยากลำบาก ปวดไปหมดทั้งตัวเลย เมื่อคืนพี่หมอเอาแต่ใจจนฉันแทบสลบคาเตียง ฉันหันไปมองคนข้างๆ พี่หมอเท็นก็ยังหลับสนิท ใบหน้าตอนหลับของเขาดูนิ่งสงบและอ่อนโยน ใครจะไปเชื่อว่าผู้ชายหน้าตาใจดีคนนี้ เวลาเดินลงไปในห้องใต้ดิน จะกลายเป็นผู้คุมจอมซาดิสม์ไปได้ฉันกวาดสายตาไปที่นาฬิกาบนโต๊ะข้างเตียง ตัวเลข 20:00 ที่เรืองแสงอยู่ทำเอาฉันต้องขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ"สองทุ่ม..." ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ นี่เราหลับข้ามวันกันเลยเหรอ ตั้งแต่ตีห้าที่เรากลับมาถึงบ้าน จนถึงตอนนี้ก็เกือบสิบห้าชั่วโมงเต็มๆ ที่ฉันไม่ได้ลุกออกไปไหนเลย นอกจากนอนกอดก่ายอยู่บนเตียงกับเขาฉันพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง อยากจะเดินออกไปหาน้ำเย็นๆ ดื่มสักแก้ว แต่เสียงกุกกักที่หน้าประตูก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน ตามมาด้วยเสียงตะกุยเล็บขูดกับบานประตูไม้ ฉันหันไปมอง ประตูห้องที่ปิดไม่สนิทถูกดันจนเปิดกว้างออก เจ้าก้อนขนสีทองตัวเบ้อเริ่มวิ่งพุ่งเข้ามาในห้องทันที"มาน

พี่หมอวางที่ตรวจครรภ์ลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะรวบตัวฉันเข้าไปกอดแน่น สองแขนแกร่งสวมกอดฉันเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมที่สุด สัมผัสของเขาตอนนี้ไม่มีความดิบเถื่อนเลย มีแต่ความรักกับความหวงแหนที่ส่งผ่านตัวฉันเข้ามา "โธ่เอ๊ย ทำไมไม่บอกพี่ตั้งแต่ตอนที่มีอาการแรกๆ ปล่อยให้พี่เอาเธอซะรุนแรงตั้งหลายสัปดาห์ เกือบไปแล้วไหมล่ะ เกือบทำลูกหลุดไปแล้วไหมไอ้เท็นเอ๊ย" "ก็มินเพิ่งแน่ใจวันนี้เองนี่คะ แหม ทีตอนทำล่ะไม่คิด พอรู้ว่าท้องทำมาเป็นกลัวนะคะ" "จะไม่ให้กลัวได้ยังไงล่ะครับ ก็ของพี่ใหญ่ขนาดนั้น แถมพี่ก็กระแทกมินซะมิดโคนทุกรอบ ทั้งบนเตียง ทั้งในห้องน้ำ ลูกพี่ไม่หัวโนไปแล้วเหรอเนี่ย" "คนบ้า พูดอะไรลามก ลูกเพิ่งจะสองเดือนเอง ยังเป็นแค่ก้อนเลือดเล็กๆ อยู่เลยค่ะ ยังไม่มีหัวให้โนหรอก" เขาผละอ้อมกอดออกมาช้าๆ แล้วทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับหน้าท้องของฉัน มือหนาค่อยๆ แหวกสาบเสื้อคลุมอาบน้ำของฉันออก เผยให้เห็นหน้าท้องที่เริ่มนูนป่องออกมาแค่นิดเดียว 'มือของเขา มือที่เคยจับมีดผ่าตัดและอุปกรณ์ลงโทษสารพัด ตอนนี้มันกำลังสั่นเทาตอนที่วางทาบลงบนหน้าท้องของฉัน เขาแตะมันเบามากเหมือนกลัวฉั

ลมเย็นๆ พัดมาปะทะหน้าจนฉันต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ บรรยากาศตอนเย็นในสวนสาธารณะวันนี้คนเยอะกว่าที่คิด ฉันก้มลงมองชุดเดรสผ้าพลิ้วสีครีมของตัวเอง สามเดือนแล้วสินะที่ร่างกายฉันเปลี่ยนไป ฉันลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนป่องออกมานิดๆ สัมผัสได้ถึงชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน หน้าอกที่เคยพอดีกับชุดก็ดันเนื้อผ้าจนแน่นไปหมด ผิวพรรณก็ดูเปล่งปลั่งขึ้นจนเห็นได้ชัดมือซ้ายของฉันถูกจับเอาไว้หลวมๆ พี่หมอเท็นใส่ชุดเสื้อยืดสีเข้มพอดีตัวกับกางเกงวอร์มเดินอยู่ข้างๆ เขาคอยประคองฉันทุกฝีก้าว ส่วนมืออีกข้างของเขากำสายจูงเจ้าคุกกี้เอาไว้แน่น เจ้าโกลเด้นตัวโตส่ายหางฟูๆ ไปมา ดมยอดหญ้าข้างทางไม่หยุด สงสัยจะตื่นเต้นจัดที่ได้ออกมาข้างนอก"พี่หมอคะ ดูคุกกี้สิ ดีใจใหญ่เลยที่ได้ออกมาเดินเล่น เดินดมไปทั่วเลยเนี่ย""ก็พี่สั่งขังมันไว้ในบ้านตั้งหลายวันนี่ครับ" พี่หมอตอบพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อประเมินสถานการณ์ "พี่กลัวมันจะวิ่งชนมินตอนที่มินยังแพ้ท้องหนักๆ ไง พอได้ออกมาทีก็เลยคึกแบบนี้แหละ แล้วมินล่ะ เดินไหวไหม เมื่อยขาหรือเปล่า ไปนั่งพักตรงม้านั่งริมน้ำก่อนไหม""มินเดินไหวค่ะ เพิ่งจะเดินมาได้แป๊บเดียวเอง พี่หมอประคบประ

แฮ่ก แฮ่กเสียงหอบหายใจของเราสองคนดังสลับกันในห้องนั่งเล่น ฉันแนบหน้าลงกับ หน้าอกเปื้อนเหงื่อของพี่หมอเท็น ปล่อยให้ผิวเนื้อเปลือยเปล่าของเราเบียดชิดกันทุกสัดส่วน กิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อกี้เพิ่งจบลงไปแท้ๆ แต่ทำไมความรู้สึกอุ่นวูบวาบในร่องเนื้อของฉันมันถึงกำลังเปลี่ยนไปนะตุบ ตุบฉันหลับตาลง รับรู้ถึงจังหวะกระตุกเกร็งของท่อนเนื้อที่คาอยู่ข้างใน มันกำลังค่อยๆ ขยายขนาดคับพองขึ้นมาดุนดันผนังเนื้อของฉันอีกรอบ พี่หมอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ มือหนาที่ลูบแผ่นหลังฉันอยู่เมื่อกี้ชะงักไปเลย"พี่หมอขา" ฉันครางเรียกเขาเสียงสั่น ลองจงใจขยับสะโพกบดเบียดความแข็งขืนที่กำลังตื่นตัวสู้ร่องเนื้อของฉันเบาๆ"อยู่นิ่งๆ ก่อนมินตรา อย่าเพิ่งขยับ ผัวเพิ่งแตกไป ดุ้นมันยังไวต่อความรู้สึก ถ้าเธอขยับตอนนี้ เดี๋ยวมันก็แข็งสู้ขึ้นมาอีกหรอก"พี่หมอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนเอาไว้ ฉันรู้ดีแต่เรื่องอะไรจะยอมอยู่นิ่งๆ ตามที่เขาสั่งล่ะ ฉันยกหัวขึ้นจากแผงอกเขา เอื้อมสองมือไปประคองแก้มสากเอาไว้ บังคับให้เขาสบตากับฉัน แววตาคมกริบหลังกรอบแว่นของเขามันมีฝ้าจางๆ เกาะอยู่ผู้ชายคนนี้ซ่อนความซาดิสม์เอาไว้ใต้หน้ากากคุณพ่อแสนดี ช่

"โอ๊ย" ฉันยกมือขึ้นกุมหน้าท้องที่ตอนนี้ปูดนูนและแข็งเกร็งไปหมด พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด เจ็บ มันปวดบีบขึ้นมาอีกแล้ว เป็นระลอกที่สามของชั่วโมงนี้แล้วสินะ "เจ็บถี่ขึ้นแล้วใช่ไหมมิน" เสียงทุ้มร้องถาม พี่หมอในชุดลำลองรีบเดินเข้ามาประคองตัวฉัน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งขรึมตอนนี้ดูตื่นตระหนกจนเก็บอาการไม่อยู่ "ปากมดลูกน่าจะเปิดเยอะแล้ว ไปโรงพยาบาลกันเถอะ พี่เตรียมกระเป๋าไว้หมดแล้ว" "เดี๋ยวก่อนค่ะพี่หมอ มินขอล่ำลาลูกชายคนโตก่อน จะไม่ได้เจอกันตั้งสามสี่วัน มินคงคิดถึงแย่เลย" ฉันค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งบนโซฟาอีกรอบ อ้าแขนรับร่างสีน้ำตาลทองของเจ้าคุกกี้ที่วิ่งหางลู่เข้ามาหา มันคงรู้แหละว่าฉันกำลังจะไม่อยู่บ้าน คุกกี้เอาคางมาเกยหน้าตัก วางแหมะลงบนพุงกลมๆ ของฉันแล้วส่งเสียงครางหงิงๆ "แม่ไปคลอดน้องก่อนนะคุกกี้" ฉันก้มลงหอมหัวมันฟอดใหญ่ กอดรัดคอหนาๆ ฟูๆ ของมันด้วยความรัก "อยู่บ้านเป็นเด็กดีล่ะ อย่าดื้อกับป้าสายรู้ไหม เดี๋ยวแม่กับพ่อจะพาน้องแฝดกลับมาเล่นด้วยนะลูก" คุกกี้แลบลิ้นเลียแก้มฉันเหมือนจะอวยพร ก่อนจะยอมถอยออกไปนั่งมองตาปริบๆ ตอนที่พี่หมอเข้ามาประคองฉันให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง "ไ