All Chapters of สยบรัก ยัยลูกติด: Chapter 121 - Chapter 130

"พี่ปราณจ้องหน้าเมย์ทำไมคะ" เมย์รู้สึกได้ถึงสายตาของชายหนุ่มตรงหน้าที่จ้องมาที่เธออยู่นานสองนาน ขณะรับประทานอาหารเที่ยง ซึ่งปราณซื้อมาให้ และยังคงเผื่อแผ่เพื่อนของเธอด้วย"เต้กับมีนจะแต่งงานกันแล้ว""ค่ะ ตอนมายด์โทรมาบอก เมย์แทบไม่อยากจะเชื่อว่าคุณพ่อจะยอม แต่พอเห็นหน้าระรื่นของมีนก็ต้องเชื่อว่าอีกแค่สามเดือนมีนก็จะแต่งงานมีครอบครัวแล้ว มีนเป็นน้องที่ร่าเริง ด้วยความเป็นลูกคนเล็กทุกคนจึงตามใจมีน โดยเฉพาะคุณพ่อที่จะตามใจมีนที่สุด คุณพ่อคงใจหายที่จู่ๆ มีนก็ต้องย้ายไปอยู่บ้านพี่เต้""แล้วเมย์ล่ะ""เมย์เหรอคะ ด้วยความที่เป็นพี่คนโต คุณพ่อก็จะเข้มงวดที่สุด เมื่อก่อนเมย์ไม่เคยมีเพื่อนผู้ชาย เรียนก็เรียนโรงเรียนหญิงล้วน เรียนจบพยาบาลใหม่ๆ คุณพ่อยังคอยไปรับไปส่งอยู่เลย ถ้าคุณพ่อติดราชการ คุณแม่ก็จะเป็นคนคอยรับส่ง จนย้ายมาประจำที่นี่มีหอพักสำหรับพยาบาล คุณพ่อก็เลยไม่ค่อยห่วง ตอนเมย์มีแฟนคนแรกตอนนั้นเมย์อายุยี่สิบห้า คุณพ่อไม่ค่อยชอบแฟนเมย์เท่าไหร่ แล้วเขาก็ไม่เคยพยายามเข้าหาครอบครัวเมย์ด้วย คบกันได้แค่ปีกว่า เมย์จับได้ว่าเขาไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น เมย์ถามเขาว่าทำไมทำแบบนี้ เขาก็บอกว่าเพราะเมย

"พี่ว่าเราคงต้องหาคนสวน คนทำงานบ้านเพิ่ม" ภูเดินกางร่มให้เอรินท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายในส่วนหน้าบ้าน ด้วยขนาดบ้านและพื้นที่ที่กว้างขวาง คนทำงานบ้านที่มีอยู่คงไม่พอ จึงคิดอยากหาคนงานเพิ่ม"ก็ดีเหมือนกันค่ะ" เอรินเห็นด้วยกับคนเป็นสามี"หมาดำ เหมือนเปียกปูนเลย" เพลงวิ่งไปอุ้มเจ้าลูกหมาน้อยตัวสีดำที่วิ่งเล่นอยู่ตัวเดียว ในขณะที่คนงานกำลังจัดสวนหน้าบ้าน"ไม่เหมือง""ไม่เหมือนยังไง ไฟก็เห็นว่าสีดำเหมือนเปียกปูน""ตัวเย็ก ปูงใหญ่""เดี๋ยวพอตัวใหญ่ก็เหมือนกัน ตอนพี่เพลงเจอเปียกปูนครั้งแรก เปียกปูนก็ตัวเท่านี้ เหมือนไฟ ดิน น้ำ ลม แหละ เดี๋ยวก็ตัวใหญ่เหมือนพี่เพลง""เปง เอากลับบ้าง" ไฟพยักหน้าหงึกหงักให้คนเป็นพี่เอาเจ้าลูกหมาน้อยกลับบ้าน"คุณปู่ขา คุณย่าขา เพลงจะเอาหมาดำกลับบ้านเรา เอาไปเป็นน้องหนมถ้วย จัสติน เปียกปูน" เพลงวิ่งอุ้มเจ้าลูกหมาสีดำไปหาคนเป็นปู่ย่าที่กำลังเดินดูคนงานเอาต้นไม้ลงดิน"เห็นหมาสีดำไม่ได้เลย ชอบจริงๆ" เอรินว่า ไม่ว่าจะไปเจอหมาหรือแมวที่ไหน เพลงจะอุ้มตัวสีดำขึ้นมาก่อน โดยเฉพาะสุนัขจะชอบเป็นพิเศษ ส่วนแมวเคยถูกส้มส้มข่วนจึงไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่"ปู่ว่าเจ้าตัวนี้มีเจ้าของนะครับ

"เรียบร้อยไหม" เอรินเอ่ยถามเมื่อเห็นสองพ่อลูกกลับมาจากสมัครเรียน"เรียบร้อยครับ ทางโรงเรียนให้ขึ้น ป.1 เลยครับ กว่าจะเปิดเทอมก็เข้าเกณฑ์พอดี" ประกอบประสานมือไว้ด้านหน้าด้วยท่าทางนอบน้อมเมื่ออยู่ต่อหน้านายจ้าง"แล้วเปิดเทอมเมื่อไหร่ล่ะตังเม""วันที่สิบหกพฤษภาค่ะคุณเอริน""จริงสิโรงเรียนนานาชาติกับโรงเรียนไทยเปิดปิดเทอมต่างกัน ก็อีกสี่เดือน ระหว่างนี้ตังเมก็ต้องหัดอ่านเขียนรู้ไหม เอาแบบนี้ทุกสิบโมงตังเมไปรอที่ห้องนั่งเล่น ฉันจะสอนตังเมเอง" ตอนนี้เพลงเรียน Kindergarten 3 เทอมสอง จะขึ้น Grade 1 ก็เดือนสิงหาคมปีหน้า จะแตกต่างจากโรงเรียนไทย"ขอบคุณคุณเอรินมากเลยครับที่เมตตาตังเม" ประกอบยกมือไหว้เอรินปลกๆ"นายกับลูกไปพักเถอะ หิวก็บอกป้านวลหรือป้าแวว""ครับคุณเอริน ผมกับลูกขอตัวก่อนครับ""เดี๋ยวก่อน" เอรินเอ่ยเมื่อนึกอะไรขึ้นได้"ครับคุณเอริน""สำลีน่ะ ปล่อยออกมาวิ่งเล่นกับหนมถ้วย จัสติน เปียกปูนได้นะ ขังมันไว้ในห้องแบบนั้นมันคงเครียด เดี๋ยวจะกลายเป็นหมากร้าวร้าวเอาได้ แค่คอยดูเรื่องความสะอาดก็พอ แล้วต้องพาไปทำวัคซีนด้วย ไว้ถึงวันนัดที่หนมถ้วย จัสติน เปียกปูน ต้องไปพบสัตวแพทย์ ค่อยให้ไปพร้อมก

"คุณพ่อ" เพลงลืมตาตื่นก็เห็นใบหน้าของพ่อเป็นอับดับแรก ดวงตากลมฉายแววฉงน โดยปกติคนที่จะมาปลุกให้ลุกอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนคือคนเป็นย่า"เพลง เป็นยังไงบ้างครับ ปวดหัวหรือเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ภีมถามด้วยความเป็นห่วง สัมผัสเนื้อตัวของเพลงไปทั่ว เขากับยี่หวาคอยวัดไข้ วัดอัตราการเต้นของหัวใจทุกๆ สิบห้านาที ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงหลังจากที่โทรปรึกษาแบม อัตราการเต้นของหัวใจเพลงก็อยู่ในระดับปกติ แต่เขาก็ไม่วางใจคอยเฝ้าดูอาการตลอดทั้งคืน"ไม่เจ็บค่ะ ทำไมคุณแม่นอนหลับกับเพลง" เพลงมองคนเป็นแม่ที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ตนเอง"เพลงตื่นแล้วเหรอคะ ปวดหัวหรือเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ยี่หวาถามด้วยความเป็นห่วง สัมผัสเนื้อตัวของเพลงไปทั่ว"คุณแม่ถามเหมือนคุณพ่อเลย เพลงไม่ปวดหัวแล้วก็ไม่เจ็บตรงไหนเลยค่ะ""เมื่อคืนเพลงมีไข้ แม่กับคุณพ่อเป็นห่วงแทบแย่ เพลงไม่เป็นอะไรแม่ค่อยโล่งอกหน่อย""พ่อกับคุณแม่เป็นห่วงเพลงมากเลยรู้ไหมครับ วันหลังเพลงไม่ขี่ม้านานแบบเมื่อวานแล้วนะครับ""ค่ะ""พ่อว่าเพลงไปโรงพยาบาลให้ย่าแบมตรวจหน่อยดีกว่านะ""เพลงไม่เจ็บ ไม่ปวดหัว ต้องไปโรงพยาบาลด้วยเหรอคะ แล้วย่าแบมจะฉีดยาเพลงไหมคะ" เพลงเพิ่งโดนฉีดวัคซี

"คุณปู่ เห็นไหมว่าเพลงไม่เหนื่อยเลย" เพลงวิ่งมาหาคนเป็นปู่เมื่อครบเวลาครึ่งชั่วโมง ภูนั่งรอเพลงเรียนเต้น K-pop โดยมองผ่านกระจกบานใหญ่คอยสังเกตอาการของเพลงยามที่ออกแรงเคลื่อนไหวโยกย้ายไปตามจังหวะที่ครูผู้สอนบอก"พูดแบบนี้คืออยากเต้นอีกใช่ไหมครับ""ก็เพื่อนๆ ยังไม่จบคลาสเลยนี่คะ" เพลงมองเพื่อนร่วมคลาสที่ยังคงเต้นกันต่อ"ปู่ให้เพลงเต้นหนึ่งชั่วโมงเหมือนเพื่อนๆ ก็ได้ครับ" เพลงไม่แสดงอาการเหนื่อยหอบหรือเจ็บหน้าอกออกมาให้เห็น และคิดว่าเวลาครึ่งชั่วโมงก็น้อยเกินไป เตรียมร่างกายก่อนเต้นก็ใช้เวลาไปสิบนาทีแล้ว เรียนพื้นฐานการเต้น ยังไม่ทันจะจบก็ต้องออกมากลางคัน"แล้วคุณพ่อจะไม่ว่าเหรอคะ""ปู่จะพูดกับคุณพ่อให้ครับ""เพลงรักคุณปู่ที่สุดเลยค่ะ" เพลงกอดหอมแก้มคนเป็นปู่ด้วยความดีใจ วิ่งกลับเข้าไปในคลาสร่วมเต้นกับเพื่อนคนอื่นๆ ใบหน้าระรื่นประดับรอยยิ้มสดใส ทำให้ภูอดยิ้มตามหลานสาวไม่ได้"คุณปู่ อันนั้นเรียกว่าอะไรคะ ใช่เปียโนไหมคะ" ขณะเดินออกจากห้องเรียนเต้น ผ่านห้องดนตรีมีเด็กผู้ชายกำลังเล่นเครื่องดนตรีชนิดหนึ่ง คล้ายเปียโนอย่างเมามัน เพลงก็เกิดความสนใจทันที"ไม่ใช่ครับ อันนี้เรียกว่าอิเล็กโทน" ภูตอบ