All Chapters of กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Chapter 161 - Chapter 170

“ช่อแก้วเอ้ย เนื้อตัวดี ๆ มีแต่รอยไม้แขวนเสื้อ” ยายแย้มเวทนาช่อแก้ว เรียวขาเล็กเต็มไปด้วยร่องรอยของความรุนแรง ทุกครั้งที่ถูกสัมผัสก็จะสะดุ้งแล้วร้องด้วยความเจ็บแสบ“ช่อแก้วไปอยู่บ้านเรานะ ป๊ากับแม่มุกใจดี คุณปู่คุณย่าของเราก็ใจดี ไม่มีใครตีช่อแก้วหรอก” หมอกเอ่ยปากชวนเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่ได้นับ รู้แค่ว่าหลายครั้งมาก แต่ก็ยังคงพยายามหว่านล้อม แม้จะรู้ว่าอย่างไรช่อแก้วก็ไม่เปลี่ยนใจ“ถ้าเราไม่อยู่ ใครจะหุงข้าวให้พ่อกิน”“บักชัยมันมีมือมีตีน ให้มันหุงหากินเองสิ ความจริงมันเป็นหน้าที่นังบุษมันด้วย ไม่ใช่เอ็งเลยช่อแก้ว”“ช่อแก้วรักฟาเดียไหม” ปุ้ยถาม จากที่เห็นเวลามาเล่นกับฟาเดีย แววตาของช่อแก้วดูมีความสุข เหมือนที่เล่นกับสี่พี่น้องเมื่อวาน“น้องฟาเดียน่ารัก หนูรักน้องฟาเดียจ้ะ” แววตาของช่อแก้วเป็นประกายเมื่อมองฟาเดียที่ยิ้มกว้างอารมณ์ดี“ช่อแก้วมาเป็นพี่สาวฟาเดียไหม”“นังปุ้ย ข้ารู้นะว่าเอ็งคิดจะทำอะไร แต่เรื่องนี้เอ็งจะตัดสินใจคนเดียวไม่ได้ เอ็งต้องถามผัวเอ็งก่อน”“พี่ฟลอยด์เขาตามใจหนูอยู่แล้วล่ะแม่” ปุ้ยมั่นใจว่าฟลอยด์จะเห็นด้วย หากเธอจะรับช่อแก้วเป็นลูกบุญธรรม“ถึงยังไงเอ็งก็ต้องถา

ช่อแก้วตื่นเต้นจนมือเย็นเฉียบเมื่อเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แต่ก็มีหมอกคอยจับมือให้กำลังใจทำให้ความกังวลเบาบางลง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตาตื่นใจกับวิวทิวทัศน์ในมุมสูงที่ตนไม่เคยเห็นมาก่อน จนไม่ยอมผละห่างจากหน้าต่างตลอดหนึ่งชั่วโมง จนกระทั่งเครื่องบินลงจอดเมื่อถึงที่หมาย ความตื่นเต้นนั้นก็ยังไม่จางหาย ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวล้วนแปลกใหม่สำหรับเด็กบ้านนอกคนหนึ่งที่ไม่เคยได้ไปไหน นอกจากบ้านกับโรงเรียนเมื่อเข้ามาอยู่ในภายในห้างสรรพสินค้าสุดหรูใจกลางกรุงก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เปิดโลกทัศน์ของช่อแก้ว ทุกสิ่งทุกอย่างละลานตาไปหมด จนต้องบอกกับตัวเองว่าจะไม่ห่างจากทุกคน เพราะกลัวว่าตัวเองจะหลงทางช่อแก้วมองตัวเองที่แตกต่างไปจากผู้คน ทุกคนล้วนแต่งตัวสวยหรู แต่ตัวเองนั้นใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเก่า ๆ และรองเท้าแตะหูคีบ“ช่อแก้วกำลังมีชีวิตใหม่ ก็ต้องมีเสื้อผ้ากับรองเท้าใหม่ด้วย”“คุณมุกจะซื้อให้หนูเหรอจ๊ะ” ช่อแก้วมองชุดสวยที่ละลานตารอบตัว มองหน้ามุกอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าตนจะได้ครอบครองชุดสวยเหล่านี้“แน่นอนสิ ช่อแก้วเลือกได้เลยนะ แล้วต่อไปเรียกป้ามุก เหมือนกับฟาเดีย เพราะช่อแก้วเป็นลูกของป๊

เสียงคุยโขมงโฉงเฉงดังไม่หยุดตั้งแต่มาถึงคฤหาสน์หลังงามอันเป็นที่พำนักประมุขของตระกูล วันนี้เหลนของแทนไทกับพรพระพายมากันเกือบจะครบ ทั้งรักกับคุณ ลูกแฝดชายหญิงของบัวกับธาม พาฝัน มาวิน ญาณิน คามิน และภาคิน ลูกของปุณณ์กับนาว ไออุ่น โอบเอื้อ เอิงเอย อรัญ และอัญชัน ลูกของปัณณ์กับอีฟ เพลง ดิน น้ำ ลม และไฟ ลูกของภีมกับยี่หวา แล้วยังมีตังเม เด็กในอุปการะของทั้งคู่ นารากับโซนพาต้นไม้มาตามคำชวนของวรา อลินกับเทรย์ก็มาประชุมที่โรงแรมไลลาลิณพอดี มาริน มิรา และวิคเตอร์ก็มาด้วย ภิณกับรัณย์ก็พาลูกทั้งสาม แคลร์ เคท และคริสต์ กลับมาเยี่ยมบ้าน ขาดก็แต่ลูก ๆ ของนีรากับเรนทั้งสี่คน เดวา เหนือ น่าน และเวลาช่อแก้วได้แต่นั่งมองตาปริบ ๆ ด้วยไม่คุ้นชินกับครอบครัวใหญ่ ยังจำได้ไม่ครบทุกคนว่าใครชื่ออะไรกันบ้าง และไม่มีจังหวะให้ตนได้พูดเลย แม้แต่การแนะนำตัว เพราะเมฆ หมอก ฟ้า และฝน ก็จัดการสาธยายที่มาที่ไปของตนให้เสร็จสรรพ“นั่งเงียบเลยลูก” พรพระพายพูดกับช่อแก้วด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงไปด้วยความใจดีมีเมตตา“หนู…” ช่อแก้วอ้าปากจะพูด แต่ก็ไม่ทันเจ้าแฝดน้องอีกเช่นเคย“ช่อ ๆ หาทวด มา ๆ ทวดดี ใจดีนะ ทวดขา หนูหาหมอ คังนี้

“มาทำไม” ปรินทร์มองผู้มาขอเยี่ยมด้วยความแปลกใจผ่านลูกกรงเหล็ก“ณหทัยตายแล้ว” วราสังเกตเห็นแววตาที่วูบไหวของปรินทร์ แต่ก็เพียงครู่เท่านั้น“แค่นี้ใช่ไหม” ร่างสูงในชุดนักโทษลุกยืนด้วยใบหน้าเรียบเฉย“มึงอยากไปลาเขาเป็นครั้งสุดท้ายไหม”“มาทำดีกับกูทำไม”“มนุษยธรรม มึงรู้จักไหม”“หึ” ปรินทร์แสยะยิ้ม เดินผ่านผู้คุมไป“มึงไม่อยากเห็นหน้าหลานบ้างหรือไง ราม ลูกชายของระวี ตอนนี้ก็จะแปดเดือนแล้ว ชีวิตมึงยังมีระวีเป็นน้องสาวอยู่ มึงคงยังไม่ลืม” ปรินทร์ชะงักนิ่ง ตั้งแต่คดีความถูกตัดสินโดยไม่มีการยื่นอุทธรณ์ ระวีมาขอเยี่ยมทุกเดือน แต่เป็นเขาเองที่ไม่เคยออกมาพบ มีเพียงจดหมายที่ระวีฝากไว้ แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะเปิดอ่านรูปของระวีกับทารกน้อยในวันแรกที่ออกมาสู่โลกกว้างด้วยรอยยิ้มของความสุขพร้อมผู้ชายผมทองที่จำได้ดีว่าเป็นบอดีการ์ดของวรา รูปของทารกเพศชายที่นอนคว่ำแล้วชันคอยิ้มแฉ่งคู่กับแม่ และรูปของเด็กชายตัวน้อยที่นั่งได้ตามพัฒนาการ ยังคงมีรอยยิ้มที่สดใสไร้เดียงสาสมวัย และมาพร้อมกับรอยยิ้มของน้องสาวอีกเช่นเคย ซึ่งกลายเป็นน้องสาวต่างพ่อในวันที่ความจริงปรากฏว่าตนทั้งสองไม่ใช่ลูกของชนาธิปจดหมายกว่าสิบฉบับกั

ฟ้ากับฝนมาเล่นกับเจ้าแมวสองตัวของเอิงเอยกับอัญชัน คือเจ้าส้มส้มกับเจ้าคิตตี้ แต่ทั้งคู่ก็ต้องไปเรียนพิเศษตามความสนใจของแต่ละคน ทั้งดนตรี ศิลปะ อย่างตอนนี้อัญชันกำลังให้ความสนใจกับการเต้น อรัญชอบการต่อสู้ เรียนศิลปะการป้องกันตัวอย่างเทควันโด ไออุ่นกับโอบเอื้อสนใจด้านเทคโนโลยีจึงเรียนการเขียนโปรแกรรมอย่างเขียน Coding ส่วนเอิงเอยก็ชอบวาดรูป และดูเหมือนว่าจะชอบการออกแบบเหมือนแม่“แง~~~ตี้ตี ตีหนู” ฟ้าถูกเจ้าแมวสีขาวคิตตี้ตบหน้ารัว ๆ ร้องไห้จ้า ฟ้องว่าถูกคิตตี้ตี“คุณหนูฟ้า เจ็บมากไหมคะ” หวายสำรวจหาร่องรอยบาดแผล หันไปมองคุณหนูฝนแปรงขนให้เจ้าแมวส้มส้มแป๊บเดียวก็เกิดเรื่องเลย“คิตตี้แกล้งน้องฟ้าทำไม” อัญชันดุเจ้าแมวเกเรของตน คิตตี้ส่งเสียงร้องราวกับกำลังโต้เถียงว่ามันไม่ได้แกล้ง“คุณหนูฟ้าได้แผลไหมหวาย” เนยถามด้วยความเป็นห่วงระคนร้อนใจ หากคุณหนูได้รับบาดเจ็บก็เพราะความประมาทเลินเล่อของตนทั้งสอง“ไม่มีแผล คิตตี้น่าจะไม่ได้ลงเล็บ”“เจ็บไหม เป่าปู้ ๆ” ฝนถามพี่สาวฝาแฝดว่าเจ็บมากไหม แล้วเป่าลมใส่หน้าฟ้าขับไล่ความเจ็บปวด“เจ็บหน่อย หายแย้ว” ฟ้าบอกว่าเจ็บนิิดหน่อย และหายแล้ว ยกมือปาดเช็ดน้ำตา หวายใ