All Chapters of กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Chapter 141 - Chapter 150

วันนี้ทุกคนยังอยู่กันที่ เฮาส์เทนบอช เจ้าแฝดกับสองบอดีการ์ดและสองพี่เลี้ยงมาสนุกกับเครื่องเล่น VR (VR ย่อมาจาก Virtual Reality เป็นเทคโนโลยีที่จำลองสถานที่ขึ้นมาเหมือนโลกเสมือน) ต่อด้วยโซนแอดเวนเชอร์พาร์ก ส่วนวรากับมุกพาลูกสาวเที่ยวชมสวนดอกไม้ และชมการแสดง จวบจนช่วงบ่ายก็แวะร้านค้าขายของฝากและร้านอาหาร“ต่าย ๆ ยง ๆ” ทันทีที่เข้ามาภายในร้านค้าที่เต็มไปด้วยตุ๊กตา และเครื่องประดับน่ารัก ๆ ฟ้ากับฝนก็ร้องจะลงจากรถเข็นไปหาตุ๊กตากระต่ายมิฟฟี่ ที่กำลังคลั่งไคล้หลังจากได้พักห้องที่ตกแต่งเป็นโลกของมิฟฟี่ ได้ชมการแสดงของมิฟฟี่“กินก่อนไหม เฮียพลังหมดแล้ว” เมฆที่ยังเหน็ดเหนื่อยกับเครื่องเล่นหลากหลาย และยังรู้สึกหิวมาก ๆ ต่างจากน้องสาวที่ได้เติมพลังด้วยนมกับขนมอยู่เรื่อย ๆ“ใช่ ๆ เฮียก็พลังหมดแล้ว ขอเติมพลังก่อน” หมอกก็เหนื่อยและหิวไม่ต่างจากเมฆ สองสาวน้อยครุ่นคิด แต่ยังไม่ทันจะได้ตัดสินใจ ก็วิ่งไปยังสิ่งที่ตนเองเห็น“ปู่ ๆ”“ย่า ๆ”“คุณปู่กับคุณย่ายังไม่มาสักหน่อย น้องฟ้าน้องฝนตาฝาดแล้ว” เจ้าแฝดวิ่งตามน้อง ๆ ไป วรา มุก และทุกคนก็เดินตามไป และต่างติดว่าฟ้ากับฝนตาฝาด เพราะตามที่นัดหมายจะไปเจอปู่ย่า

เช้าวันใหม่ หลังจากรับประทานอาหารก็ออกเที่ยวชมบ่อน้ำร้อนจิโกคุ (Chunoike Jigoku) จิโกคุในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า นรก หมายถึงบ่อน้ำร้อนทั้งแปดบ่อ ของเมืองเบปปุที่มีความร้อนสูงและสีที่ดูน่ากลัว เช่น บ่อสีเลือด บ่อสีฟ้า บ่อโคลน ที่ไม่มีในเมืองไหน“มุ ๆ มุแฮ่” ฟ้ากับฝนพากันชี้ไปที่ตัวการ์ตูนปีศาจถือกระบองที่หน้าทางเข้า มีรูปร่างสีแดง ใบหน้าถมึงทึง และมีเขี้ยว ทั้งสองคนยกมือขึ้นมาแล้วทำเป็นเขี้ยวของยักษ์“น้องฟ้า น้องฝน พูดอะไรเนี่ย” เมฆทำหน้าเลิ่กลั่กที่น้องสาวชี้ตัวการ์ตูนสีแดงตรงหน้าที่มีรูปร่างและหน้าตาเหมือนยักษ์ แล้วบอกว่าเป็นแม่ ตอนที่กลายร่างเป็นยักษ์ยามที่พวกตนดื้อหรือเล่นซน“มุไง มุแฮ่ มุ ๆ แฮ่” เจ้าแฝดน้องยังคงทำท่าเลียนแบบยักษ์ โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ถูกพูดถึงกำลังจะกลายร่างเป็นยักษ์แล้วจริง ๆ“น้องฟ้า น้องฝน ไม่พูด” หมอกช่วยห้ามปรามน้องอีกคน“มุไง มุจริง ๆ แฮ่ มุแฮ่…ไม่มุ ๆ เนอะ ๆ ปู่ขา ย่าขา ไปนู้ง ไป ๆ” ฟ้ากับฝนยังคงไม่รู้ตัว แต่เมื่อคนเป็นพี่ชี้ให้ดูสีหน้าคนเป็นแม่ เจ้าแฝดน้องก็รีบบอกว่าไม่ใช่แม่มุก แล้วชี้โบ๊ชี้เบ๊ให้ปู่กับย่ารีบพาออกไป“ไปตรงไหนครับ” เดลถามย้ำ ด้วยความกลัวแม่ทำให้

“ตี้ ๆ ตี้ฉีพู” ฟ้ากับฝนตื่นตาตื่นใจกับตัวการ์ตูนคิตตี้ที่ตัวเองชื่นชอบ“หูยยย” เด็ก ๆ ตื่นตาตื่นใจกับขบวนรถไฟสีชมพูที่มีลวดลายคิตตี้ เพราะคนเป็นปู่อยากเปิดประสบการณ์ของหลาน ๆ ด้วยการนั่งรถไฟไปซานริโอ พูโรแลนด์ (Sanrio Poroland) และให้รถไปรอรับกลับ“คิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยที่จะเปิดประสบการณ์เด็ก ๆ” นารามองความปั่นป่วนวุ่นวายของลูกหลานที่วิ่งท้าอากาศหนาวกันไม่หยุดตั้งแต่สวนสัตว์จนตอนนี้ทุกคนอยู่ที่สถานีรถไฟ แต่ก็ยังมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือที่จะวิ่งสำรวจทุกอย่างรอบตัว เด็กน้อยอย่างเวลา ต้นไม้ ฟ้า และฝน ก็ไม่มีทีท่าว่าจะง่วงเหงาหาวนอน ทั้งที่ได้เวลานอนกลางวันกันแล้ว พี่เลี้ยงอย่างเนยกับหวายและสองหนุ่มบอดีการ์ดอย่างดิมกับปรก ก็ดูจะหัวหมุนกันกว่าทุกวัน ด้วยจำนวนเด็ก ๆ ที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว“เดี๋ยวขึ้นรถไฟก็หลับ คอยดูเถอะ” นีราคาดการณ์ ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย และเป็นอย่างว่าเพียงห้านาทีที่ขบวนรถไฟออกจากสถานี เหนือ น่าน เวลา ต้นไม้ ฟ้า และฝนก็หลับในรถเข็น เมฆกับหมอกยังคงตื่นเต้นกับการนั่งรถไฟครั้งแรก โดยมีเดวาบอกเล่าประสบการณ์การนั่งรถไฟของตัวเองทั้งที่เกาหลีใต้และญี่ปุ่น แต่ก็ยังไม่เคยนั่งรถไฟคิตตี

ทุกคนมาถึง Ghibli Museum เวลาประมาณเก้าโมงครึ่ง เพื่อต่อคิวเข้าชมรอบสิบโมง มีนักเที่ยวต่อแถวกันยาวเหยียด ทั้งคุณแม่ชาวญี่ปุ่นที่พาลูก ๆ มาเที่ยว นักท่องเที่ยวต่างชาติก็เยอะมาก“ทุกคน นั่นลาพิวต้า” ระหว่างเข้าแถวเดวาชี้ให้น้อง ๆ ดูหุ่นลาพิวต้าที่อยู่บนดาดฟ้า“ไป ๆ หายาต้า” ฟ้า ฝน และต้นไม้ร่ำร้องจะไปหาหุ่นลาพิวต้า“ต้องรอก่อนครับ” เดลบอกหลานตัวน้อย“นาง ไปเย็ว” ฟ้ากับฝนไม่อยากรอนาน อยากเข้าไปด้านในเร็ว ๆ“ต้องต่อแถว ห้ามแซงคิว แซงคิวเป็นเด็กไม่ดี”“ใจแย้ว ยอ ๆ เด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ชง ดื้อมุแฮ่ ชงมุแฮ่” ฟ้ากับฝนเข้าใจแล้ว และเชื่อฟังพี่เดวา จะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซน ถ้าดื้อถ้าซนแม่มุกจะกลายเป็นยักษ์ พร้อมทำท่ายักษ์แยกเขี้ยวอย่างน่ารักน่าหยิกในสายตาคนเป็นแม่“เวยาหายาพิวต้าแย้ว เวยาหาอีก เวยาหาโตโตโย่แย้ว เวยาหาโตโตโย่อีก มีหนังด้วย เวยาจะดูอีก มีติมด้วย เวยา…” เวลาบอกว่าตนเคยมาหาหุ่นลาพิวต้าแล้ว แต่ก็อยากมาหาอีก ตัวการ์ตูนโตโตโร่ก็เคยมาหาแล้ว แต่ก็จะมาหาอีก มีภาพยนตร์ให้ดูด้วย ตนก็จะดูอีก และมีไอศกรีมให้กินด้วย“เวลาจะกินไอติมอีก” เมฆกับหมอกดักคอเวลา“อาปา” เวลาชูแขนหาคนเป็นพ่อให้อุ้มอย่าง

“ฟ้า ฝน เวลาลูก ทำไมถกขึ้นมาแบบนั้นล่ะคะ” ทุกคนมองตามเสียงของเอวา ฟ้า ฝน และเวลา ถลกชายชุดกิโมโนขึ้นมาจนเห็นชุดลองจอนที่ใส่ไว้ข้างใน ระหว่างเดินเที่ยวถนนนากามิเซะ โดริ“ถอกเถอะ เวยาไม่ไหวแย้ว” เวลาอยากถอดชุดกิโมโน ตนเองอึดอัดจนทนไม่ไหวแล้ว“ก็หม่าม้าให้ใส่อีกแบบก็ไม่เอานี่คะ” ในคราแรกนีราเลือกชุดฮากามะให้กับลูกสาวคนเล็ก เช่นเดียวกับมุกที่จะให้ลูกสาวใส่ชุดแบบนี้ เพราะชุดนี้สามารถใส่เดินสะดวก ซึ่งพวกผู้ชายก็ต่างเลือกใส่ชุดฮากามะ แต่ทั้งสามคนก็ยืนกรานจะใส่ชุดแบบเดียวกับแม่ของตนที่เลือกใส่ชุดกิโมโนสไตล์ Furisode“หนูติก เดิงไม่หนัด ถอกๆ” ความแคบของชุดกิโมโนทำให้ฟ้ากับฝนก้าวเดินไม่ได้ดั่งใจ แล้วจะยังรองเท้าที่ไม่เคยใส่นี้อีก จึงสะบัดเท้าจนรองเท้าเกี๊ยะข้างขวาหลุดลอย และตามด้วยข้างซ้าย“เกี๊ยะบิน” เมฆกับหมอกวิ่งไปเก็บรองเท้าเกี๊ยะของน้อง“ก็ฟ้ากับฝนบอกเองนี่คะว่าจะใส่เหมือนแม่”“ไม่อยากสวยเหมือนแม่มุกแล้วเหรอครับ”“ไม่ใฉ่มุแย้ว มุขาถอก ป๊าขาถอก” เจ้าแฝดน้องไม่อยากสวยเหมือนแม่แล้ว ร้องขอให้แม่กับพ่อถอดชุด“ถ้างั้นเรากลับไปที่ร้านเช่าชุด เปลี่ยนชุดก่อนแล้วค่อยมาเดินเที่ยวกันใหม่”“ปู่ขาหยาด ป