All Chapters of กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Chapter 121 - Chapter 130

“วะ…วะ…ว้าว” เสียงของวรากับลูกชายฝาแฝดดังขึ้นเมื่อเห็นมุกที่อยู่ในชุดเดรสบ่าเดียวแขนยาวผ้าเรียบ กระโปรงผ่าสูงสไตล์เรียบหรู แววตาของทั้งสามพ่อลูกกะลิ้มกะเหลี่ย หยอกเย้า พากันชื่นชมความงามของหญิงสาวตรงหน้า“สามพ่อลูกนี่” มุกดุสามพ่อลูกที่ยังคงสำรวจความงามของเธออย่างไม่จริงจัง“วะ…วะ…ว้าว นางฟ้า นี่มันนางฟ้าชัด ๆ” สามคนพ่อลูกยังคงแสดงความปลาบปลื้มความงดงาม สองมือประสานไว้ใต้คาง กะพริบตาปริบ ๆ พร้อมรอยยิ้มกริ่ม“ถ้ายังไม่หยุดจะให้ไปงานกันสามคนแล้วนะ”“เขินเหรอครับ เขินเหรอครับ” ดวงตาคู่คมเป็นประกายพริ้มพราว ทำหน้าทะเล้นยียวนคนเป็นภรรยา“สาม…สี่…มองนาน ๆ คนสวยต้องมองนาน ๆ มองนาน ๆ คนสวยต้องมองนาน ๆ” เจ้าแฝดให้จังหวะ แล้วสามคนพ่อลูกก็ออกลวดลายลีลาประกอบท่วงทำนองเพลงที่ขับร้อง“เธอมองมาทำให้ตามันซน จนต้องมองคนสวยน่ารัก ใจมันอยากบอกว่ารัก ตามองตารู้ว่าเธอนั้นคิด เหมือนกับใจของฉัน ที่มันคึกนึก แล้วอยากจะบอกรัก รักนะครับ” เจ้าแฝดให้คนเป็นพ่อโชว์สเต็ปร้องแร็ปจีบคนเป็นแม่“มองนาน ๆ คนสวยต้องมองนาน ๆ มองนาน ๆ คนสวยต้องมองนาน ๆ” เจ้าแฝดออกลีลากับคนเป็นพ่ออีกครั้ง“ถามจริง ร้องกันเป็นเพลงเดียวหรือไง

“อาปรก ๆ พี่หวาย ๆ” เมฆกระแทกไหล่กับคนตัวโตเมื่อพี่เลี้ยงเดินตรงมาที่พวกตนนั่งเล่นก่อกองทราย เช่นเดียวกับหมอกที่กระแซะดิม“อาดิม ๆ พี่เนย ๆ”“นายน้อยเรียกสิครับ” ดิมกระซิบบอก อยากใกล้ชิดพี่เลี้ยงสาวที่ตนหมายปอง เมื่อคืนตอนที่เจ้านายไปงานเลี้ยง สองพี่เลี้ยงก็ขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง กว่าจะออกมาก็ตอนที่ทุกคนกลับ ไม่เปิดโอกาสให้เขากับปรกได้ใกล้ชิดเลย จะย่างกรายเข้าไปหาก็กระไรอยู่“พี่หวาย พี่เนย” เมฆกับหมอกตะโกนเรียกตามที่ดิมบอก สองสาวพี่เลี้ยงยิ้มและโบกมือให้“ชวนพี่เนยมาเล่นด้วยกันสิครับ” ดิมบอกอย่างเร่งเร้า“อาดิมไม่ชวนเองล่ะ” หมอกว่าปากยู่“ผมชวนก็ไม่มาสิครับ”“นายน้อยชวนพี่หวายมาเล่นด้วยกันให้ผมหน่อยได้ไหมครับ” ปรกขอร้องเจ้านายตัวน้อย“ครับ พี่หวายมาเล่นกับเมฆครับ” เมฆกวักมือเรียกให้หวายมาเล่นด้วยกัน“นายน้อย ชวนพี่เนยมาเล่นด้วยกันนะครับ นะครับ ๆ” ดิมออดอ้อนแทนการเร่งเร้า กะพริบตาปริบ ๆ เว้าวอน“ทำหน้าน่าสงสาร ก็ได้ พี่เนยครับ พี่เนยมาเล่นกัน” หมอกแกล้งหยอกกระเซ้า หน้าทะเล้นใส่ดิม ก่อนจะโบกมือร้องเรียกพี่เลี้ยงสาวบ้าง“พี่หวายกับพี่เนยช่วยพวกเราก่อกองทรายให้เป็นปราสาทได้ไหมครับ” เมฆเริ่

“เมฆ หมอก ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ” หน้าลูกชายทั้งสองบูดบึ้งจนคนเป็นแม่ต้องถาม วราเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ทั้งคู่ อีกทั้งหน้าของสองพี่เลี้ยงยังแสดงความรู้สึกผิด ต่างจากสองบอดีการ์ดที่รอยยิ้มกริ่มประดับใบหน้าหล่อเหลา“เดวา น้องเป็นอะไรคะ” เอวาถามพี่ใหญ่ของน้อง ๆ“เมฆกับหมอกโกรธพี่เนยกับพี่หวายค่ะ”“เมฆ หมอก โกรธอะไรพี่เนยกับพี่หวายคะ” มุกถามลูกชายทั้งสองอีกครั้ง“พี่เนยกับพี่หวายโกหกครับ” เมฆตอบคนเป็นแม่ แสดงความขุ่นเคืองออกมาให้เห็นไม่ต่างจากหมอก“พี่เนยกับพี่หวายไม่ได้เป็นแฟนกันครับ”“เรื่องส่วนตัวพี่เนยกับพี่หวาย เมฆกับหมอกจะโกรธพี่เนย พี่หวาย ไม่ได้นะคะ”“ได้ครับ โกหกนิสัยไม่ดี” เจ้าแฝดเถียงคนเป็นแม่ปากยู่“พี่เนยขอโทษค่ะ ถ้าคุณเมฆ คุณหมอก จะโกรธก็โกรธพี่เนยคนเดียวนะคะ พี่หวายไม่ได้รู้เรื่องเลย ก็แค่เออออไปกับพี่เนย”“พี่หวายก็มีส่วนในเรื่องนี้ด้วยค่ะ พี่หวายขอโทษนะคะคุณเมฆ คุณหมอก”สองพี่เลี้ยงขอโทษ แต่เมฆกับหมอกก็ยังคงแสดงความขุ่นเคืองไม่จางหาย“พี่เนยกับพี่หวายก็ขอโทษแล้ว ยังไม่พอใจอีกเหรอคะ”“คุณเมฆกับคุณหมอกจะให้พี่เนยทำยังไงคะถึงจะยอมหายโกรธ”“นั่นสิคะ พี่หวายต้องทำยังไงคุณเมฆกับคุณห

“เมฆไม่รอเลย” หมอกยืนเท้าเอวปากยู่อยู่หน้าลิฟต์ที่ประตูเพิ่งปิดลงต่อหน้าต่อตา“คงร้อนใจมากครับ ไม่ยอมรอใครเลย” ฟลอยด์พูดและอมยิ้มขบขัน“เกิดอะไรขึ้น” จากที่เงียบงันมาตลอดทาง ลุคเริ่มอยากรู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเมฆ“…” ฟลอยด์กระซิบบอกในสิ่งเดียวกันกับที่หมอกถ่ายทอดมา“จริง ?” ลุคมีสีหน้าแปลกใจ ฟลอยด์พยักหน้ายืนยัน และใบหน้าหล่อเหลาก็เป็นกังวลขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงในตัวนายน้อย เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน แม้จะยังเด็กอยู่ก็ตาม ดวงตาคมกริบจดจ่ออยู่กับตัวเลขบอกชั้นหน้าลิฟต์“เมฆถึงแล้วครับ” ตัวเลขหน้าลิฟต์บ่งบอกว่าเมฆถึงชั้นที่เป็นห้องทำงานของผู้เป็นพ่อ ทั้งสามยืนรอลิฟต์อีกเพียงครู่วราเงยหน้าจากเอกสารเมื่อจู่ ๆ ประตูเปิดกว้าง และต้องแปลกใจที่เห็นร่างเล็กของลูกชายคนโต เมฆเหวี่ยงกระเป๋านักเรียนไปบนโซฟาอย่างไม่ไยดี แล้วเดินตรงมายังเขา ป่ายปีนขึ้นมานั่งบนตัก และสวมกอดเอวสอบ อิงซบกับอกกว้างราวกับต้องการที่พึ่งพิงไม่พูดไม่จา“ทำไมเมฆมาคนเดียวครับ” น้ำเสียงนั้นอบอุ่นอ่อนโยน“ช้า ช้ากันหมดเลย เมฆจะหาป๊าเร็ว ๆ” เมฆแสดงความเกรี้ยวกราด หงุดหงิด และแฝงด้วยความไม่ได้ดั่งใจ วรามองอาการที่ลูกชายเป็น

“เพลง ตังเม ญาณิน ทำไมไม่เข้าเรียนล่ะลูก” เพลง ตังเม และญาณินยืนอยู่หน้าหอประชุมพร้อมกับเพื่อน ๆ ของทั้งสามคน และหากพาฝัน รัก คุณ มาวิน ไออุ่น โอบเอื้อ เอิงเอย และธิชา ยังเรียนอยู่ที่นี่ก็คงมายืนรอด้วยความเป็นห่วงน้อง ๆ หรือไม่ก็ต้องอยู่ในหอประชุมด้วย เพราะคงร่วมกันก่อเหตุทะเลาะวิวาทเป็นแน่“เพลงช่วยน้องไม่ทัน”“ญาณินก็มาไม่ทันค่ะ”“ไม่เป็นไรค่ะ ทางนี้ให้พวกย่าจัดการเอง ทุกคนเข้าห้องเรียนก่อนนะคะ” เอรินปลอบโยนหลานที่กำลังรู้สึกผิด เพราะช่วยน้องไม่ได้“ค่ะ” ทุกคนปฏิบัติตามอย่างว่าง่ายเมื่อเห็นผู้ปกครองของตนเองเข้ามาภายในหอประชุม เด็ก ๆ ในฝ่ายเหลนของแทนไทที่นั่งขัดสมาธิเรียงกันอย่างเป็นระเบียบในมุมหนึ่งก็ลุกวิ่งเข้าไปหา ทุกคนสำรวจเนื้อตัวของลูกหลานด้วยความเป็นห่วง ต่างมีรอยฟกช้ำกันตามตัว เนื้อตัวเปรอะเปื้อน ไม่ถึงขั้นเลือดตกยางออก มีเพียงอัญชันที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด เนื้อตัวก็สะอาดเอี่ยมอ่อง“แล้วอีกฝ่ายล่ะครับ” อาชิถามหาฝ่ายคู่กรณีของเด็ก ๆ ที่ยังไม่มีใครมาสักคน มีเพียงคณะครูอาจารย์ และผู้อำนวยการโรงเรียนที่เข้ามาทักทายและให้การต้อนรับ“ตอนนี้สองคนกำลังทำแผลที่ห้องพยาบาลค่ะ และ