All Chapters of กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Chapter 151 - Chapter 160

วันต่อมาทุกคนได้นอนตื่นสาย พักผ่อนอย่างเต็มที่ ก่อนจะเข้าพักกันที่โรงแรมโตเกียวดิสนีย์แลนด์ (Tokyo Disneyland Hotel) ซึ่งอยู่ห่างจากโตเกียวดิสนีย์แลนด์เพียงไม่กี่ก้าว ในเวลา 15.00 น. ตามเวลาของญี่ปุ่น วันนี้ทุกคนจะผ่อนคลาย เก็บแรงไว้ตะลุยเที่ยวดิสนีย์แลนด์ในวันพรุ่งนี้ โดยจะพักที่นี่หนึ่งคืน ส่วนในคืนที่สองจะไปพักกันที่โรงแรมโตเกียวดิสนีย์ซี โฮเทล มิราคอสต้า (Tokyo DisneySea Hotel MiraCosta) ซึ่งอยู่ภายในสวนสนุกดิสนีย์ซีมิกกี้แอนด์เฟรนส์สแควร์ (Mickey&Friends Square) ซึ่งอยู่ส่วนด้านหน้าโรงแรม จะมีการตัดแต่งพุ่มไม้เป็นรูปร่างตัวการ์ตูนต่าง ๆ เริ่มจากมิกกี้เมาส์ (Mickey Mouse) มินนี่เมาส์ (Minnie Mouse) และผองเพื่อนอื่นๆ ก็สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับเด็ก ๆ แล้ว“ชวนกันเต้นรำซะแล้ว” บริเวณล็อบบีมีนักดนตรีเล่นออร์แกน เด็ก ๆ ชวนกันเต้นรำ เคลิบเคลิ้มไปกับเสียงดนตรีฟังสบายน่าเบิกบานใจ เอวายิ้มเอ็นดู“ม้าหมุง” ต้นไม้วิ่งนำไปยังม้าหมุนที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก ซินเดอเรลล่า (Cinderella) และโฉมงามกับเจ้าชายอสูร (Beauty and the Beast)“นี่บ้านตุ๊กตา” เดวาชักชวนให้น้อง ๆ ดูบ้านตุ๊กตาในธีมภาพยนตร์ด

“นู่นก็ไม่ให้เด็กเล่น นั่นก็ไม่ให้เด็กเล่น นี่ก็ไม่ให้เด็กเล่นอีก รู้ไหม เด็กก็อยากเล่นนะ ทำร้ายจิตใจเด็กได้ไง” เมฆกับหมอกไม่สบอารมณ์ที่ไม่สามารถเล่นเครื่องเล่นได้ดั่งใจ เครื่องเล่นที่มีข้อจำกัดมากกว่าโตเกียวดิสนีย์แลนด์เสียอีก“ที่เขาไม่ให้เด็กเล่นก็เพราะมันไม่เหมาะสมสำหรับเด็กยังไงล่ะคะ ทุกอย่างต้องคำนึงถึงความปลอดภัย แล้วเครื่องเล่นสำหรับเด็กก็มี จะงอแงทำไมคะ” มุกอธิบายให้ลูกชายจอมโวยวายได้เข้าใจ“แม่มุกก็พูดแบบนี้ตลอดแหละ” เจ้าแฝดกอดหน้างอเง้า“มุหยอดแหละ” พี่ชายว่า ฟ้ากับฝนก็รับเป็นลูกคู่ จนคนเป็นแม่อดมองค้อนไม่ได้“พี่เดวาว่าเราเปลี่ยนแผนกันดีกว่า แบบนี้ต้องประชุม” เด็ก ๆ ตีวงล้อมเข้าหากัน“ชุมด้วย ๆ” ฟ้า ฝน เวลา และต้นไม้มุดตัวเข้าไปในวงล้อมของพี่ ๆ พวกผู้ใหญ่ต่างยืนมอง แอบหวั่นใจกลัวเด็ก ๆ จะทำอะไรแผลง ๆ กัน“สรุปการประชุมกันได้หรือยังคะ” ไม่มีทีท่าว่าการประชุมจะจบลงจนเอวาต้องถาม“กลับไปนอนโรงแรมค่ะ เก็บแรงไปเล่นหิมะ” เดวาบอกผลการประชุม ทำเอาพวกผู้ใหญ่แปลกใจไปตาม ๆ กัน“แล้วไม่ดูขบวนพาเหรดกับการแสดงกันเหรอครับ” เดลถาม“ดูจากห้องพักได้ค่ะ” ห้องพักของโรงแรมที่จองไว้เป็นแบบแกรนด์

“น้องฟาเดียไม่รักเฮียเมฆแล้วเหรอ แง~~ ป๊า น้องฟาเดียไม่รัก แม่มุก หัวใจเมฆกำลังร้องไห้” เมฆร้องไห้ฟูมฟายขึ้นมาอีก เพราะฟาเดียเอาแต่สนใจตุ๊กตากับของเล่นที่เมฆซื้อมาฝาก แต่ไม่ยอมให้ตนจับตัว“โอ๊ยเมฆลูก อะไรจะขนาดนั้น” มุกเริ่มไม่ไหวกับลูกชาย“ป๊า แม่มุกไม่เข้าใจเมฆเลย”“เมฆค่อย ๆ ปะเหลาะน้องฟาเดียสิครับ ใจเย็น ๆ ให้เวลาน้องหน่อย น้องไม่ได้เจอเมฆมาตั้งเดือนหนึ่งเลยนะ”“งั้นเมฆไปนอนกับน้องฟาเดียหนึ่งเดือน ชดเชยเวลาที่ห่างกัน”“ไม่ต้องเลยค่ะ”“แม่มุกตลอดเลย รู้ไหมว่าหัวใจเมฆมันบอบบาง ต้องการการทะนุถนอม”“หลานชายย่าหัวใจบอบบางเสียจริง” เอวาที่ผล็อยหลับไปกับหลาน ๆ ตื่นขึ้นพร้อมกับหมอก ได้ยินเสียงตัดพ้อของเมฆก็นึกขบขัน“เมฆร้องไห้ทำไม” หมอกถามหน้าตาตื่น“น้องฟาเดียไม่รัก”“น้องฟาเดียยังพูดไม่ได้ น้องฟาเดียจะบอกเมฆได้ไง”“น้องฟาเดียไม่ให้จับ”“ก็จับได้นี่ไง” หมอกเดินเข้าไปจับแขนของฟาเดีย เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเพลิดเพลินกับตุ๊กตาแหงนมองหน้าเจ้าของมือ“ทำไมน้องฟาเดียให้หมอกจับได้ น้องฟาเดียไม่ให้เมฆจับ น้องฟาเดียไม่รักเมฆจริง ๆ ด้วย แง~~~” เมฆเสียงสะอื้น แล้วร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ พวกผู้ใหญ

“เมฆหรือหมอกนะ” ภาพของหลานชายในชุดเครื่องแบบนักเรียนโรงเรียนนานาชาติปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ของธารา“ลุงธาราไม่ต้องแกล้งจำไม่ได้เลย”“โอเคครับ ไม่แกล้งแล้ว ว่าแต่เมฆโทรหาลุงมีอะไรหรือเปล่าครับ” ความใกล้ชิดทำให้ธาราแยกบุคลิกของหลานชายที่มีใบหน้าถอดแบบกันมาได้“เมฆคิดถึงลุงธาราครับ คิดถึงมาก ๆ เลย” เมฆหยอดคำหวาน“พรุ่งนี้วันเสาร์ จะชวนลุงไปเที่ยวไหนครับ” ธารารู้ทันหลานชาย“ลุงธาราของเมฆนี่ทั้งหล่อ ทั้งฉลาด แล้วยังรู้ใจเมฆที่สุดอีก แบบนี้เมฆรักตายเลย”“หลานชายลุงคนนี้ก็หล่อและปากหวานที่สุด แล้วตกลงเมฆอยากไปเที่ยวไหนครับ”“เมฆอยากไปหาตาอ่ำกับยายแย้มครับ”“อาฟลอยด์พาน้องฟาเดียไปหาตาอ่ำกับยายแย้มล่ะสิ”“ลุงธาราฉลาดอีกแล้ว”“เมฆเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋ารอได้เลยครับ เดี๋ยวลุงจะรีบไปหาเลย แล้ววันเสาร์เราจะไปสกลนครกัน”“เย่ ๆ เมฆรักลุงธาราที่สุดเลย…ไปด้วย” ธาราขบขันภาพสั่นไหวที่ปรากฏบนหน้าจอ เพราะเมฆกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนจะปรากฏภาพใบหน้าของเจ้าแฝดน้องที่ร้องขอจะไปกับพี่ชายด้วย“น้องฟ้า น้องฝน เข้ามาตอนไหนเนี่ย” เมฆตกใจกับการปรากฏตัวของน้องสาวที่ยิ้มยิงฟันให้ ทั้งคู่ยังอยู่ในชุดนอน ในมือมีขวดน

“ตำส้มตำ ส้มตำโป๊ก ๆ” ตกบ่ายก็ปูเสื่อล้อมวงกันตำส้มตำ หมอกขะมักเขม้นกับการตำส้มตำ โดยที่ปุ้ยเป็นคนใส่ส่วนผสม“ฉ้มตำ ฉ้มตำโป๊ก ๆ” ฟ้ากับฝนพูดเลียนแบบพี่ชาย นั่งยอง ๆ ยงโย่ยงหยก มองส่วนผสมในครกที่กำลังถูกคลุกเคล้าใจจดจ่อ“ยายแย้ม ๆ ส้มตำเรียกอีกอย่างว่าอะไรนะครับ” หมอกถาม“ตำบักหุ่งค่ะ ตำบักหุ่งกินกับปิ้งไก่บ้าน ข้าวเหนียวฮ้อน ๆ จักจาน มันคือสิแซ่บหลาย”“ข้อยโลดหิวข้าวหลาย น้ำลายเหี่ยะ” เมฆพูดเป็นภาษาอีสาน ขณะช่วยยายแย้มย่างไก่ ทุกคนต่างขบขัน“ใครสอนคุณเมฆลูก” ยายแย้มถามอย่างเอ็นดู“แม่ยายครับ แม่ปุ้ย ๆ ซ้อม ๆ” เมฆหันไปยักคิ้วยียวนใส่ฟลอยด์ ความซาบซึ้งก่อนหน้านี้อันตรธานหายไป ความหมั่นไส้เข้ามาแทนที่“เฉดยัง กิง ๆ ฉ้มตำแช่บ ๆ” เจ้าแฝดน้องจดจ่ออยู่กับส้มตำ“เสร็จแล้ว ๆ ส้มตำแซ่บ ๆ” หมอกตักส้มตำใส่จาน“มุขา ช้อง” เจ้าแฝดน้องร้องขอช้อนจากคนเป็นแม่“น้องฟ้า น้องฝน ไม่ต้องใช้ช้อน นี่ ๆ ใช้มือจกข้าวเหนียวแบบนี้ แล้วก็ทำแบบนี้ อร่อยแซ่บ” เมฆสาธิตวิธีการกินส้มตำอร่อยแซ่บให้น้องสาวดู โดยใช้มือหยิบข้าวเหนียว แล้วนำไปจิ้มกับน้ำส้มตำพร้อมกับคีบเส้นมะละกอขึ้นมาส่งเข้าปาก“นี่ ๆ เพิ่มความอร่อยแซ่บ แซ