All Chapters of กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Chapter 71 - Chapter 80

“เห็นคุณโสมหรือเปล่า” ชนาธิปบังคับรถเข็นไฟฟ้ามาหยุดที่กลางโถงบ้าน ตั้งแต่เขาล้มป่วยจนเป็นอัมพฤกษ์ บ้านก็ถูกปรับปรุงให้เหมาะกับผู้ป่วย ติดตั้งลิฟต์เพื่อความสะดวก เขาถามหาภรรยากับแม่บ้านเพื่อจะไต่ถามเรื่องเงินที่เบิกถอนออกไปสิบล้านบาทโดยไม่แจกแจงรายละเอียดกับเขา แม้จะพอคาดเดาได้ว่าคงจะเอาไปให้ระวีลงทุนธุรกิจผลิตภัณฑ์บำรุงผิว แต่เขาก็อยากได้ยินจากปากเธอ“เห็นคุยกับประพันธ์ที่สวนหน้าบ้านค่ะ ให้แป้นไปตามไหมคะ”“ฉันไปเอง ไปทำงานของเธอเถอะ”“ค่ะคุณท่าน” แม่บ้านค้อมตัวยามเดินผ่านคนเป็นนายชนาธิปชะเง้อคอมองไปยังสวนหย่อมหน้าบ้าน เขาบังคับรถเข็นไฟฟ้าออกไป แต่ก็ไม่มีแม้แต่เงาของภรรยากับคนขับรถ คล้ายมีอะไรมาดลใจให้เขาบังคับรถเข็นไฟฟ้านำพาไปยังห้องพักของคนงาน หน้าห้องที่ประพันธ์ใช้หลับนอนมีเสียงคนสองคนดังแว่วมาจากช่องหน้าต่างบานเกล็ด คนข้างในคงจะหลงลืมว่าบานเกล็ดได้เปิดไว้ และภายในก็ถูกปิดกั้นด้วยผ้าม่านสีทึบ จึงทำให้ไม่รู้ว่ามีคนแอบฟังบทสนทนาอยู่ และดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่บทสนทนาธรรมดา…“นี่ เดี๋ยวคุณชนาก็เรียกหาอีกหรอก ฉันว่าช่วงนี้เราควรอยู่ห่างกันไว้ก่อนนะ เดี๋ยวคุณชนาจะสงสัย”“คุณแน่ใจเหรอว่าอย

“ไหนล่ะเงิน ผมบอกความจริงไปหมดแล้ว เอาเงินมาสิ ผมจะได้ไปจากที่นี่สักที” เอกพลทวงถามเงินตามที่ตกลงกันไว้เมื่อพูดความจริงเรื่องที่เขาเป็นพ่อแท้ ๆ ของปรินทร์ ตามที่ ลุค บอดีการ์ดของวรายื่นข้อเสนอตามคำสั่งเจ้านาย“ลุค เอาเงินให้มันไป” วราสั่งเสียงเรียบ ลุคโยนเงินปึกหนึ่งให้เอกพล“เงิน เงินเยอะแยะเลย” เอกพลเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงินก้อนโต อย่างที่ชีวิตนี้ไม่มีโอกาสได้จับ“ไอ้เฌอสลัล นี่มึงจ้างมันมาใช่ไหม” ปรินทร์ถามเสียงกร้าว“ใช่กูจ้าง กูจ้างให้มันพูดความจริง อันที่จริงกูไม่จำเป็นต้องเสียเงินสักแดง แค่ส่งคนไปกระทืบมัน มันก็ยอมพูดความจริงทุกอย่าง แต่กูก็ใจกว้างพอ” วราตอบกลับด้วยท่าทางยียวน ยั่วประสาทอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ ไม่ใช่แค่ ปรินทร์ที่เกลียดชังเขา เขาเองก็เกลียดชังไอ้คนที่ทำมิดีมิร้ายมุกมากเช่นกัน“นี่คุณพ่อเชื่อเรื่องที่ไอ้เฌอสลัลมันสร้างขึ้นมาเหรอครับ”“พ่อเชื่อในสิ่งที่พ่อได้ยิน จากปากแม่ของแก ปรินทร์”“ผมไม่เชื่อว่าแม่จะใฝ่ต่ำไปมีอะไรกับไอ้คนชั้นต่ำพวกนี้” ปรินทร์ชี้หน้าเอกพลกับประพันธ์ มองด้วยสายตาเหยียดหยาม“ถึงฉันจะเป็นคนชั้นต่ำ แต่แกก็เกิดมาจากน้ำเชื้อคนชั้นต่ำอย่างฉัน แม่แกม

“อาฟลอยด์” ทันทีที่บอดีการ์ดก้าวลงจากรถ เมฆก็วิ่งเข้าสู่อ้อมแขนของฟลอยด์ด้วยความดีใจ“อาลุค” หมอกก็วิ่งเข้าสู่อ้อมแขนของลุคด้วยความดีใจเช่นกัน“ตั้งแต่มีอาฟลอยด์ อาลุค ป๊าก็ไม่สำคัญแล้วสินะ” วราแสร้งน้อยใจลูกชายทั้งสองที่ถูกสองบอดีการ์ดส่วนตัวอุ้มไว้ มิหนำซ้ำยังอิงซบกันด้วยความคิดถึงจนน่าหมั่นไส้ แต่ก็เข้าใจว่าสองคนนี้อยู่กับลูกน้อยทั้งสองมากกว่าเขากับมุกเสียอีก เพราะต้องทำหน้าที่ไปรับไปส่งทั้งคู่ที่โรงเรียนด้วย“อาฟลอยด์ ๆ เมฆหาป๊าก่อน” เมฆร้องบอกคนที่อุ้มตนไว้ ทันทีที่เท้าแตะพื้นก็วิ่งไปสวมกอดคนเป็นพ่อเอาอกเอาใจทันควัน เช่นเดียวกับหมอก“อาลุค ๆ หมอกหาป๊าก่อน”“ป๊าสำคัญ ป๊าให้ตังค์เมฆเยอะไม่สำคัญได้ไง”“ป๊าซื้อของเล่นให้หมอกเยอะ ป๊าสำคัญสุด ๆ”“อ๋อ ป๊าสำคัญเพราะให้ตังค์ เพราะซื้อของเล่นให้นี่เอง ส่งอาฟลอยด์กับอาลุคกลับไปอยู่เชียงรายดีกว่า” วรามองลูกชายที่กอดแข้งกอดขาออดอ้อน รู้สึกว่าลูกชายทั้งสองคนเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวัน ขี้ประจบออดอ้อนก็ยกให้เป็นที่หนึ่งไปเลย“ป๊าอย่าขี้น้อยใจสิ เดี๋ยวหัวล้านนะ”“คุณปู่คุณย่าไม่ให้อาฟลอยด์กับอาลุคกลับเชียงรายหรอก เปลืองข้าว กินเยอะ”“อ้าวนายน้อย” ฟลอย์ก

“แล้วแวะมาอุดหนุนใหม่นะคะ” ระวีออกมาส่งลูกค้า แม้จะเหนื่อย ยืนขายของจนขาแข็ง แต่เธอก็ยังยิ้มได้“สามทุ่มกว่าแล้วเหรอเนี่ย ปิดร้านแพ็กของให้ลูกค้าดีกว่า” นาฬิกาเรือนสวยบนข้อมือเล็กบ่งบอกเวลา 21.20 น. ยังมีออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งจากช่องทางออนไลน์ที่ต้องแพ็กเตรียมจัดส่งอีกหลายออเดอร์ ในขณะที่เธอใช้ตะขอเกี่ยวประตูม้วนลงมาเพื่อปิดร้าน ก็มีมือของใครบางคนยับยั้งไว้“…” ระวีมองหน้าเจ้าของมือด้วยความแปลกใจ เขาเพิ่งกลับไปเมื่อช่วงเย็น แล้วทำไมถึงกลับมาที่นี่อีก“ผมคิดว่าคุณคงยังไม่ได้กินอะไร…” ระวีมองถุงกล่องอาหารในมืออีกข้างของลุค ทำให้นึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่ช่วงสายจนถึงตอนนี้เธอดื่มกาแฟไปเพียงแก้วเดียว เพียงแค่เธอมองหน้า เขาก็หลบสายตา และไม่พูดอะไรต่อ“เข้ามาก่อนสิ”“แล้ว…” ลุคมองมืออีกข้างของตัวเองที่ยันประตูม้วนอยู่“ดึงลงมาเลย” ระวีถอยกลับเข้าไปในร้าน ให้ลุคดึงบานประตูม้วนลงมา แล้วปิดไฟหน้าร้าน“นั่งก่อน เดี๋ยวฉันไปหยิบจานมาให้” ระวีเดินหายเข้าไปหลังร้าน เพียงครู่เดียวเธอก็เดินกลับมา“ฉันลืมไปว่าที่นี่ไม่มีจานหรือแก้วเลย คงต้องกินในกล่องแล้วล่ะ สงสัยพรุ่งนี้ต้องเอามาติดไว้บ้างแล้ว” ร่างเล็กนั่งล

“นายจะทำอะไร” คนตัวสูงก้าวเข้าไปข้างหน้า ระวีถอยหลังไปทีละก้าวด้วยใจที่หวาดหวั่นจนแผ่นหลังชิดติดผนัง ไม่สามารถถอยหนีได้อีก“…” ไม่มีเสียงใดออกมาจากคนปากหนัก ระวีมองคนตรงหน้าทุกขณะที่เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงมา หัวใจของเธอเต้นโครมครามไร้จังหวะ เต้นแรงจนเธอกลัวว่ามันจะหลุดออกมาจากอก เธอหลับตาปี๋คิดว่าเขาต้องจูบเธอแน่ ๆระวีหลับตาอยู่อย่างนั้น แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้รับสัมผัสใด ก่อนจะค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นและได้รู้ว่าเธอคิดไปเอง ลุคเพียงก้มไปหยิบไม้แขวนเสื้อ แล้วนำมาแขวนไว้บนราวผ้า ด้วยความอายเธอจึงเดินละลิ่วเข้าไปยังห้องเก็บสต็อกเสื้อผ้า“ว้าย !” ระวีชนเข้ากับหุ่นโชว์จนเสียการทรงตัวทั้งคนทั้งหุ่น และคิดว่าตัวเองต้องล้มก้นจ้ำเบ้า แล้วหุ่นโชว์ต้องล้มมาทับเป็นแน่ และเธอก็คิดไปเองอีกตามเคย“…” ลุคมองหน้าคนเสียอาการที่ตอนนี้แขนของเขาประคองร่างเธอไว้ ส่วนหุ่นโชว์ก็ถูกอีกมือจัดการดันกลับไปยืนดั่งเดิม ทั้งคู่สบตากันนิ่งด้วยแววตาต่างประหม่ากันทั้งคู่ริมฝีปากตรงหน้าช่างเย้ายวนจนลุคลอบกลืนน้ำลาย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ากำลังถูกเชิญชวน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปใกล้ แม้จะพยายามสะกดใจ แต่ก็เหมือนถูกมนตร์สะ