All Chapters of กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Chapter 91 - Chapter 100

เงาตะคุ่ม ๆ กับเสียงพูดคุยที่เบาจนจับใจความไม่ได้ทำให้ดิมกับปรกบอดีการ์ดที่ผ่านมาหยุดมอง และเตรียมพร้อมหากเกิดเหตุการณ์ที่จะเป็นอันตรายแก่เจ้านาย กระชับปืนในมือแล้วหันไปตามเสียงนั้น และเมื่อเห็นว่าใครเป็นต้นเหตุที่มาของเสียงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและเก็บปืน มองเจ้านายตัวน้อยทั้งสองที่พากันไปทางห้องครัว คงจะแอบคนเป็นแม่มาหยิบขนมกินอีกตามเคย“หมอกเบา ๆ นะ เดี๋ยวแม่มุกได้ยิน” เมฆค่อย ๆ เดินย่อง หันมาบอกหมอก“เมฆแหละเบา ๆ พูดเบา ๆ แบบนี้” หมอกพูดเสียงเบาแผ่ว เตือนพี่ชายฝาแฝดที่ส่งเสียงดังเกินไป ให้พูดเบา ๆ เหมือนตน“แบบนี้พอไหม” เมฆเปิดปากพูด แต่แทบจะไม่มีเสียงเล็ดลอดให้ได้ยิน“อือ” หมอกพยักหน้า ทั้งคู่ก็ก้าวย่องไปยังจุดหมาย นั่นก็คือช็อกโกแลตแสนอร่อยในตู้เย็นเจ้าแฝดย่องผ่านห้องเด็กที่พ่อแม่นอนกับน้องสาวทั้งสองไปอย่างราบรื่น และห้องต่อไปที่ต้องผ่านก่อนจะถึงห้องครัวนั่นก็คือห้องของพี่เลี้ยงซึ่งไม่ใช่ปัญหา หากพี่ปุ้ยออกมาเจอหัวขโมยช็อกโกแลตตัวจิ๋ว อย่างมากก็คอยกำกับให้แปรงฟันหลังกินช็อกโกแลตเท่านั้น“ช่วยด้วย…” เสียงร้องภายในห้องของพี่เลี้ยงฉุดรั้งเท้าเล็กให้หยุดนิ่ง เจ้าแฝดมองหน้ากันเล

“คุณมุก” ปุ้ยมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเงยมองใบหน้าของเจ้านายสาวด้วยหัวใจเต้นระส่ำ ภาพความทรงจำที่พยายามลบเลือนมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง“ประจำเดือนมาไหม” เสียงนั้นยังคงความห่วงใยอยู่เสมอ“เดือนนี้…ยะ…ยังไม่มาค่ะ”“ถ้างั้นก็ตรวจ”“ช่วงนี้หนูอาจจะยุ่ง ๆ เรื่องงาน ไหนจะเรื่องเรียนต่อ ประจำเดือนก็เลยคลาดเคลื่อน”“แล้วที่ปุ้ยอาเจียนล่ะ”“หนูอาจจะกินอะไรผิดสำแดง หรือเป็นโรคกระเพาะก็ได้ค่ะ”“หนีอะไรก็หนีได้ แต่หนีความจริงไม่ได้นะปุ้ย ตอนนี้ปุ้ยกำลังกลัว กลัวว่าสิ่งที่คิดจะเป็นจริง แต่ก็ต้องพิสูจน์ ตรวจซะ ทุกอย่างจะได้กระจ่าง ถ้าผลตรวจบอกว่าปุ้ยไม่ท้อง ปุ้ยก็จะได้สบายใจ แต่ถ้าผลตรวจออกมาว่าปุ้ยท้อง เราจะได้มาช่วยกันคิดว่าจะทำยังไงต่อไป”“ค่ะคุณมุก” ปุ้ยรับที่ตรวจครรภ์จากมุก แม้จะกลัวก็ต้องเตรียมตัวเตรียมใจยอมรับกับความจริง ลึก ๆ แล้วก็ยังคงภาวนาขอแค่ให้เป็นเพราะความเครียด แต่คำภาวนาของเธอไม่เป็นจริง“ไม่เป็นไรนะ ทุกอย่างจะลงเอยด้วยดี” ทันทีที่เห็นใบหน้าอาบน้ำตาของปุ้ย มุกก็รับรู้ได้ทันทีว่าผลตรวจออกมาเช่นใด เธอเข้าไปสวมกอดอย่างปลอบประโลม ยิ่งได้รับความอ่อนโยน ร่างของว่าท

“เจ็บมากไหม” ฟลอยด์ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย สายตาจับจ้องข้อพับแขนของปุ้ยบริเวณที่ถูกเจาะเลือดเพื่อตรวจคัดกรองโรคธาลัซซีเมียและหาโรคติดเชื้อบางอย่าง เช่น ไวรัสตับอักเสบ ซิฟิลิส หัดเยอรมัน และเอดส์“เลือดจะไม่บวกใช่ไหม” ปุ้ยไม่ได้ตอบในสิ่งที่ฟลอยด์ถาม แต่เธอถามเขากลับ และเป็นคำถามที่ทำให้เขาหน้าเหวอไปทีเดียว“พี่ป้องกันตลอด” ฟลอยด์พูดได้เต็มปากว่าที่ผ่านมาเขาป้องกันทุกครั้งที่มีเพศสัมพันธ์“กล้าพูด ถ้าป้องกันฉันจะป่องแบบนี้ไหม” ปุ้ยมองค้อนคนที่พูดออกมาเต็มปากเต็มคำ หากเขาป้องกันอย่างที่พูด เธอคงไม่ต้องมาฝากครรภ์อยู่แบบนี้“ก็ตัวเล็กเป็นข้อยกเว้นไง ตัวเล็กทำให้พี่คุมตัวเองไม่ได้ ตัวเล็กทำให้พี่หลงใหลจนลืมป้องกันไปเลย” ฟลอยด์หน้าเหวอขึ้นมาอีก คืนนั้นกับปุ้ยไม่มีเรื่องป้องกันอยู่ในหัวเขาเลย ทั้งที่เขาเป็นคนระมัดระวังเรื่องนี้มาก“เพ้อเจ้อ เพราะเมาเหอะ” ปุ้ยกระแทกเสียงใส่คนที่พูดไปเรื่อย กอดอกและเสมองไปทางอื่นอย่างเบื่อหน่ายฟลอยด์ไม่ได้เซ้าซี้อะไรอีก เขามองเสี้ยวหน้าที่อยู่ภายใต้แว่นตาหนาเตอะ พอรู้ว่าต้องมาโรงพยาบาลเพื่อฝากท้องกับเขา เธอก็ถอดคอนแท็กต์เลนส์ แล้วคว้าแว่นประจำตัวมาใส่ ตอนนี้ไม่ว

“นายครับ ผมจะขออนุญาตนายลางานสี่วันนะครับ ระวีอยากไปเยี่ยมแม่ที่กาฬสินธุ์ครับ” ลุคเอ่ยขอคนเป็นนายทันทีในเช้าวันใหม่“ไปด้วย” เจ้าแฝดชูมือจนสุดแขน ร้องขอจะไปด้วย“ไม่ต้องเลยค่ะ เมฆกับหมอกต้องไปโรงเรียน แล้วอาลุคกับน้าระวีก็ไม่ได้ไปเที่ยวกันด้วย” มุกยับยั้งลูกชายทั้งสอง“หยุดเรียนได้ครับ” เมฆมีทางออกให้ผู้เป็นแม่“แวะเที่ยวได้ครับ” หมอกก็มีทางออกให้กับทุกคน“เมฆยังไม่เคยไปกาสิน”“หมอกก็ไม่เคยไปกาสินครับ ต้องไปกาสินครับ จะได้เคยไปกาสิน”“กาฬสินธุ์ค่ะ พูดให้ชัดเต็มคำ”“กาฬสินธุ์ครับ ไปกาฬสินธุ์ได้ยังครับ”“หมอกอยากไปกาฬสินธุ์ครับ”“ไปไม่ได้ค่ะ“แม่มุก” เจ้าแฝดหน้ายู่เมื่อผู้เป็นแม่ยังยืนกรานเช่นเดิม“ว่าไงคะ เรียกแม่ทำไม” มุกทำเป็นยียวนลูกชายทั้งสอง“ป๊า” เมื่อแม่ไม่ยอมให้ไป เมฆกับหมอกหย่อนตัวลงจากเก้าอี้ วิ่งรี่ไปหาผู้เป็นพ่อทันที“ไปกาฬสินธุ์กันนะป๊า นะป๊า ไปกาฬสินธุ์นะ นะ ๆ” ลูกชายทั้งสองกอดแขนของพ่อคนละข้าง ร้องขออ้อนวอนกันสุดฤทธิ์ ทั้งกอดทั้งซบจนทุกคนยิ้มขบขันระคนเอ็นดู“แล้วรู้เหรอครับว่ากาฬสินธุ์อยู่ที่ไหน”“ไม่รู้ครับ” เจ้าแฝดส่ายหน้า ดวงตากลมเล็กใสแป๋ว“ไม่รู้แล้วจะไปได้ยังไง” วร

“ตัวเล็กเข้ามาสิ” ปุ้ยยืนนิ่งหลังจากฟลอยด์เปิดประตูห้อง มองซ้ายแลขวาราวกับจะหาใครอีกคนในห้อง“พี่อยู่คนเดียว รอตัวเล็กมาอยู่ด้วย จะได้อยู่กันสองคน” ฟลอยด์เหมือนเดาใจคนตัวเล็กตรงหน้าออก รอยยิ้มพรายปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวเพราะพิษไข้ วันนี้ตั้งแต่ช่วงสายไปจรดบ่ายเขาคงตากแดดมากไป ด้วยต้องตรวจเครื่องจักรล็อตใหม่ที่ทันสมัยขึ้นมาแทนเครื่องจักรชุดเดิม และใช่ เขาเป็นทั้งบอดีการ์ดที่มีอาชีพเสริมเป็นพนักงานบริษัท เช่นเดียวกับเพื่อนของเขาอีกทั้งสามคนคือ ลุค ปรก และดิม แต่เขากับลุคจะดูแลปกป้องเจ้านายตัวน้อยทั้งสองเป็นหลัก“นายคงไม่ได้เป็นอะไรมาก ฉันว่าฉันกลับดีกว่า” แม้ดวงตากลมเล็กจะมีแว่นตาที่หนาเตอะบดบัง แต่ฟลอยด์ก็เห็นสายตาที่ตวัดมองค้อนเขาได้ชัดเจน“ตัวเล็กอย่าเพิ่งกลับนะ พี่ไม่สบายจริง ๆ เนี่ย ๆ ลองจับดูสิ พี่ตัวร้อนจี๋เลย” มือหนาเร่งคว้าข้อมือเล็กฉุดรั้งไว้ และจับยกมือนั้นขึ้นมาสัมผัสกับแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง“รู้แล้ว” ปุ้ยดึงมือออกจากการกอบกุม แล้วเบี่ยงตัวเดินเข้าไปภายในห้องที่คนตัวสูงพักอาศัย เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่มีนิสัยรักสนุก มักเที่ยวเตร่ยามวิกาล