All Chapters of กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Chapter 81 - Chapter 90

“ตอนนี้คุณแม่ทานได้ตามปกติเลยค่ะ แต่หลังสองทุ่มให้คุณแม่งดน้ำและอาหารแปดชั่วโมงนะคะ” สูตินรีแพทย์ที่มุกฝากครรภ์ด้วยเข้ามาแจ้งขั้นตอนเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมก่อนผ่าคลอดในวันพรุ่งนี้ สามหนุ่มของแม่มุกต่างตั้งใจฟังด้วยใจเต้นระทึกยิ่งกว่าคนที่จะต้องผ่าคลอดเสียอีก ยิ่งตอนนี้สามพ่อลูกมีสีหน้ากังวลเหมือนกัน มุกก็รู้สึกว่าเมฆกับหมอกยิ่งโตยิ่งเหมือนพ่อเข้าไปทุกวัน จากที่เหมือนกันอยู่แล้ว“แล้วแม่มุกกับน้องจะไม่หิวเหรอครับ” งดน้ำและอาหารเป็นเวลานาน เมฆจึงกลัวว่าแม่กับน้องน้อยในท้องจะหิว“ไม่หิวหรอกค่ะ ช่วงที่งดน้ำและอาหารเป็นเวลานอน แปดโมงเช้าพี่พยาบาลถึงจะมาพาคุณแม่ไปห้องผ่าตัดค่ะ”“อ๋อ เข้าใจแล้วครับ” เมฆพยักหน้าเข้าใจ“แต่แม่มุกชอบกินดึก ๆ นะครับ น้องกินเยอะ” หมอกยังไม่คลายความเป็นห่วง เพราะแม่หิวบ่อย กินเก่ง กินจนกระทั่งถึงเวลาเข้านอน บางครั้งก็หิวกลางดึก จดจำจากที่คนเป็นพ่อเคยบอก“แม่อดทนได้ค่ะ” ด้วยเคยผ่าคลอดเมฆกับหมอกมาแล้ว มุกจึงไม่กังวลกับขั้นตอนเหล่านี้ จะกังวลก็แค่เรื่องลูกในครรภ์ว่าจะสมบูรณ์แข็งแรงหรือไม่ แต่จากที่ได้รับการตรวจทุกสัปดาห์ลูกสาวทั้งสองของเธอแข็งแรงดี“คุณแม่อาบน้ำ สระผม

คนหลับขยับใบหน้าหนีการรบกวนจากเรียวนิ้วที่ไล้ไปทั่วดวงหน้าอย่างหลงใหล ริมฝีปากหนาประทับหน้าผากมน พรมจูบบางเบาไปทั่วดวงหน้าหวานละมุน กลิ่นหอมกรุ่นแบบธรรมชาติของเธอติดอยู่ที่จมูกของเขาไม่อาจลบเลือนได้ง่าย ๆ ช่างดึงดูด เพียงแค่แรกเริ่มความสัมพันธ์ก็ทำให้หลงใหลมากมาย“อื้อ…ฟ้ายังมืดอยู่เลย” ระวีปรือตามองคนที่รบกวนการนอนของเธอ ภายใต้แสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะข้างหัวเตียง ภายนอกหน้าต่างท้องฟ้าก็ยังคงมืดสลัว“ผมต้องไปรับนายน้อยไปโรงพยาบาล วันนี้นายหญิงผ่าคลอด”“ฉันจำได้” ระวีพยักหน้าน้อย ๆ ยกแขนเรียวโอบรอบลำคอหนา จดจำได้เป็นอย่างดีว่าวันนี้เป็นวันที่ฟ้ากับฝน น้องสาวฝาแฝดของเมฆกับหมอกจะออกมาสู่โลกกว้าง แต่เธอคงไม่ได้ไปร่วมแสดงความยินดีในทันที สมาชิกใหม่ของตระกูลใหญ่ย่อมถูกรายล้อมด้วยบรรดาญาติพี่น้อง จึงตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมและรับขวัญหลานหลังออกจากโรงพยาบาล และพูดคุยตกลงกับพ่อและกชมนไว้แล้ว“ผมเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว คุณตัวอุ่น ๆ กินยาหลังอาหารด้วยนะ วันนี้ปิดร้านไปก่อนก็ได้ แต่ถ้าอาการไม่ดีขึ้น คุณต้องรีบโทรบอกผมเลยนะ…” ระวีรั้งคอของลุคลงมา แล้วผงกหัวจูบปิดปากคนพูดยืดยาว“เช้านี้ลุคของฉันพูดเก่งจัง”

“ไปด้วยกันนะปุ้ย” สุ เพื่อนที่เรียนจบพร้อมกันคะยั้นคะยอให้ปุ้ยไปเลี้ยงฉลองกันต่อที่ผับหลังจากกลับจากเที่ยวทะเล ทุกคนล้วนอายุมากกว่าเธอกันทั้งนั้น เธอเป็นน้องเล็กของกลุ่มเลยก็ว่าได้“พวกพี่ไปกันเถอะ ปุ้ยไม่เคยเที่ยวผับ” ปุ้ยตอบไปตามความเป็นจริง เธอทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กตั้งแต่อายุสิบสี่ปี เพราะฐานะทางบ้านยากจนจึงไม่ได้เรียนต่อ จบเพียงระดับประถมศึกษาเท่านั้น ติดตามพ่อแม่มาทำงานก่อสร้าง ช่วยหยิบจับทำนู่นนี่นั่นเท่าที่เด็กตัวเล็ก ๆ จะทำได้ จนมาถึงหมู่บ้านที่คุณมุกเปิดเป็นสำนักงานและเป็นที่พักอาศัยของคุณมุกกับลูก และคุณแพท เห็นป้ายรับสมัครพี่เลี้ยงเด็ก แม่จึงมาฝากฝังเธอไว้กับคุณมุก แม้ในตอนแรกจะถูกปฏิเสธ เพราะเธอยังเด็กเกินไป เธอเดินออกมาด้วยความผิดหวัง เพราะหลงรักเด็กชายฝาแฝดตั้งแต่แรกเห็น แต่ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ คุณมุกก็รับเธอเป็นพี่เลี้ยงของคุณเมฆกับคุณหมอก อาจจะเป็นเพราะความสงสารก็ได้ตั้งแต่วันแรกที่ได้เริ่มงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กของเด็กชายฝาแฝด คุณมุกกับคุณแพทไม่เคยถือตัว เอ็นดูเธอเป็นอย่างมาก บอกให้เธอเป็นพี่สาวของคุณเมฆกับคุณหมอก แต่เธอก็เจียมเนื้อเจียมตัวตามคำสอนของแม่ คุณมุกคือคนที่ให

“พี่ปุ้ย พี่ปุ้ย พี่ปุ้ยมาดูน้องฟ้าน้องฝนเร็ว” ทันทีที่ลงจากรถ เมฆกับหมอกก็วิ่งเข้าไปในบ้านร้องเรียกพี่เลี้ยงให้มาดูน้องสาวตัวน้อยทั้งสองของตน สามวันที่ทุกคนอยู่โรงพยาบาล ด้วยความเห่อน้อง แม้แต่โรงเรียนก็ไม่ยอมไป ซึ่งวรากับมุกก็อนุญาตให้หยุดเรียนได้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์“อวดพี่ปุ้ยกันใหญ่” เอวาเอ็นดูหลานชายทั้งสอง เดลประคองคนเป็นภรรยาลงจากรถ“เดี๋ยวยกของเข้าบ้านเสร็จ ฟลอยด์ไปรับพ่อกับแม่ของมุก แล้วก็ระวีมาหาหลานด้วยนะ คงอยากเห็นหน้าหลานแย่แล้ว” เดลเข้าใจหัวอกชนาธิป ป่านนี้คงอยากเห็นหน้าหลานสาวเต็มแก่“ลุคอาสาไปรับครับนายใหญ่” ฟลอยด์ออกตัวแทนเพื่อน“ได้ ๆ ใครไปรับก็เหมือนกัน วราพามุกเข้าบ้าน ข้างนอกอากาศร้อน ปะป๊ากับหม่าม้าพาฟ้ากับฝนเข้าบ้านเอง”“ครับปะป๊า เฮียอุ้มไหม” วราตอบคนเป็นพ่อ ก่อนจะถามมุกอย่างห่วงใย“มุกเดินเองค่ะ ต้องเดินบ่อย ๆ จำที่ป้าแบมบอกไม่ได้เหรอคะ”“จำได้” วราจดจำได้ทุกอย่างเรื่องการดูแลมุกกับลูก แต่ก็อดเป็นห่วงเธอไม่ได้อยู่ดี ทุกครั้งที่เธอเคลื่อนไหว สีหน้าจะแสดงความเจ็บปวดทุกครั้ง แม้อาการจะดีขึ้นกว่าวันแรกที่ผ่าคลอดแล้วก็ตาม“เฮียช่วยประคองมุกก็พอ” มือบางสัมผัสแก้มเน

“พาพี่ปุ้ยไปร้านแว่นก่อน” เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้า เมฆกับหมอกจดจำที่แม่บอกได้ว่าให้พาพี่ปุ้ยไปร้านแว่นตาเพื่อซื้อคอนแท็กต์เลนส์ ทั้งสองคนจับจูงมือพี่เลี้ยงคนละข้าง โดยมีฟลอยด์กับลุคเดินตามหลัง“ทำไมต้องใส่คอนแท็กต์เลนส์วะ เกิดอยากสวยอะไรขึ้นมาตอนนี้” ฟลอยด์พึมพำกับตัวเอง“คุณมุกแนะนำ” ลุคตอบ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ถามตน“กูไม่ได้ถามมึง” ฟลอยด์หันมาเข่นเขี้ยวพูดเสียงลอดไรฟัน แต่ยิ่งเห็นหน้านิ่ง ๆ ของลุคและสายตาที่มองมา ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังถูกยียวนกวนประสาท“หรือมึงถามปุ้ย” ลุคจงใจพูดเสียงดังให้ปุ้ยได้ยิน ฟลอยด์ตั้งท่าจะปิดปากเพื่อน แต่ก็ต้องวางมาดนิ่งขรึมเมื่อปุ้ยหันมา“พี่ลุคเรียกปุ้ยเหรอ” ปุ้ยได้ยินชื่อตัวเอง“ไอ้ฟลอยด์มันสงสัยว่าทำไมปุ้ยต้องใส่คอนแท็กต์เลนส์ด้วย พี่ก็เลยบอกคุณมุกแนะนำ”“อ๋อค่ะ” ปุ้ยไม่แม้แต่จะปรายตามองคนสงสัย ในขณะที่อีกฝ่ายลอบมองเสี้ยวหน้า เพียงเท่านี้ก็ทำให้นึกถึงเรือนร่างอันเย้ายวนของเธอยามอยู่ใต้ร่างกำยำของเขา และต้องระงับความกระสันของตัวเอง นึกต่อว่าตัวเองที่เกิดอารมณ์เช่นนี้กลางห้างสรรพสินค้า“แม่มุกบอกพี่ปุ้ยจะไปทำงานบริษัทป๊า” เมฆบอกเรื่องที่สองบอดีการ์ดยั