All Chapters of กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Chapter 101 - Chapter 110

“ทำไมวันนี้ปุ้ยยังไม่ออกมา” มุกแปลกใจที่วันนี้ปุ้ยยังไม่ออกมาร่วมโต๊ะอาหารเหมือนกับทุกวัน“ปกติจะตื่นแต่เช้ามาช่วยในครัว แต่วันนี้ก็ไม่เห็นนะคะ” แม่ครัวกับแม่บ้านทยอยยกอาหารเช้าสำหรับเจ้านายทุกคนออกมา“เมฆไปตามพี่ปุ้ยให้ครับ” เมฆหย่อนตัวลงจากเก้าอี้ไปตามปุ้ยที่ห้องนอนของเธอ เช่นเดียวกับหมอก“หมอกไปตามพี่ปุ้ยด้วย”“วันนี้ลุคกับฟลอยด์ลาเหรอเฮีย” สองบอดีการ์ดคู่ใจของลูกชายก็หายหน้าไปในเช้าวันนี้“ลุคโทรมาบอกว่าจะมาช้าสิบห้านาที จะไปส่งระวีหาคุณพ่อที่ศูนย์ดูแลก่อน ส่วนฟลอยด์เมื่อวานป่วย ปกติถ้าจะลาก็ต้องโทรมาบอกหรือฝากลุคมาบอกนะ แต่วันนี้เงียบไปเลย”“ไม่มีพี่ปุ้ยครับ พี่ปุ้ยไม่อยู่ในห้อง” เจ้าแฝดวิ่งหน้าตาตื่นออกมาบอกพ่อกับแม่“ไปไหนแต่เช้า แต่จะไปไหนก็น่าจะบอกก่อนสิ” มุกขมวดคิ้วมุ่นสงสัย ปกติปุ้ยจะไปไหนมาไหนจะต้องบอกหรือขออนุญาตก่อนทุกครั้ง“ปรกกับดิมมาพอดี เมื่อคืนใครอยู่เวร”“พวกเฮียเรย์ครับ เกิดอะไรขึ้นหรือครับนาย” ปรกรายงานเจ้านายหนุ่ม บอดีการ์ดอีกทีมรับหน้าที่รักษาการณ์ต่อจากพวกตน และคิดว่าเมื่อคืนต้องเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ไม่เช่นนั้นเจ้านายคงไม่ถามเช่นนี้“ไม่มีอะไร แค่อยากรู้ว่าเม

“หูยยยย น้าระวี ๆ มีปูไหม ในนามีปูไหมครับ” เมื่อรถตู้จอดนิ่ง เจ้าแฝดตื่นตาตื่นใจกับท้องนาอันกว้างใหญ่ หันมาถามคนเป็นน้าเสียงใส“น้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” ระวีตอบไปตามความเป็นจริง เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับที่นี่ นอกจากเรื่องราวของแม่ เธอกวาดสายตามองไปยังทุ่งนาสีเหลืองทองที่พร้อมเก็บเกี่ยว ก่อนจะหันมามองบ้านไม้เก่า ๆ ยกพื้นสูง ใต้ถุนมีข้าวของระเกะระกะ ส่วนมากก็จะเป็นเครื่องมือสำหรับทำนา ในมุมหนึ่งก็น่าจะเป็นครัวสำหรับหุงหาอาหาร เธอมองด้วยความไม่คุ้นชิน แปลกตาไปเสียหมดทุกอย่าง ด้วยเติบโตในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนและตึกสูงที่ทันสมัย หากเป็นแต่ก่อนเธอไม่มีทางที่ย่างกรายเข้ามาสัมผัสกับความเป็นชนบทแบบนี้เป็นแน่“ที่นายน้อยถาม อยากดูดขาปูเหรอครับ” ฟลอยด์รู้ดีว่านายน้อยของตนชอบดูดขาปูเค็มเป็นชีวิตจิตใจ หลังจากได้นอนพักระหว่างรอเจ้านายตัวน้อยเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ และตลอดทางที่มาที่นี่ เขาก็รู้สึกสดชื่นขึ้น“ดูดไม่ได้ ปูมีชีวิต ดูดขาปู ปูก็หนีบปากสิ ปากขาดทำไง” หมอกว่า“มีคนออกมาจากบ้านแล้ว เราออกไปกันเถอะ” ธาราบอกทุกคนเมื่อเห็นร่างของหญิงชราเดินงก ๆ เงิ่น ๆ ในมือมีท่อนฟืนออกมาจากใต้

หลังจากอาบน้ำอาบท่าชำระล้างคราบดินโคลนออกจากตัวทั้งเจ้านายตัวน้อย และสองพี่เลี้ยงจำเป็นอย่างดิมกับปรก พ่อแม่ น้องชาย รวมทั้งตัวประพันธ์ก็ช่วยกันเตรียมวัตถุดิบลงทำอาหารเย็นสำหรับทุกคน และแน่นอนว่าเจ้าแฝดขอเป็นพ่อครัวตัวน้อยด้วย สนุกตั้งแต่เริ่มก่อเตาเตรียมเผาปลาช่อน แล้วยังแบ่งไปนึ่งกับแกงอีกด้วย“ใส่ ๆ” เมฆกับหมอกช่วยกันใส่ท่อนฟืนในเตาที่ไฟกำลังลุกโชน“เมฆ หมอก ระวังร้อนนะครับ” ธาราคอยจับตามองหลานชายไม่วางตา ทำหน้าที่ดูแลหลานชายให้สมกับที่พ่อแม่ของทั้งสองคนไว้ใจและฝากฝังมา“เมฆอยู่ห่าง ๆ ครับ ลุงธาราไม่ต้องเป็นห่วง เมฆทำได้”“หมอกระวังอยู่ครับลุงธารา แค่ใส่ฟืนง่าย ๆ”“เอาไปให้คุณแม่ใช่ไหม” ประพันธ์เตรียมยกอาหารเหลวสำหรับ ณหทัยขึ้นไปบนเรือน“พ่อกำลังจะไปป้อนแม่เขา”“ระวีอยากทำ”“ระวีจะทำได้เหรอลูก”“เดี๋ยวระวีก็ต้องกลับแล้ว ระวีอยากดูแลคุณแม่บ้าง…พ่อ…พ่อทำให้ระวีดูก่อน ระวีจะได้ทำตาม” ด้วยเวลาอันน้อยนิดที่จะได้อยู่ที่นี่ ระวีจึงอยากทำหน้าที่ของลูกที่ดีบ้าง ตั้งแต่จำความได้ เธอไม่เคยได้ดูแลหรือปรนนิบัติใครเลย ไม่ว่าจะพ่อชนาธิป แม่ เธอเป็นลูกที่เอาแต่ใจ คอยแต่สร้างปัญหาให้พวกท่าน และยิ่

“เฮียธาราส่งคลิปความแสบของเมฆกับหมอกอะไรมาอีกใช่ไหม” หลังจากปั๊มนมให้ลูกสาวฝาแฝดเสร็จ มุกเดินมานั่งข้างคนเป็นสามีที่ยิ้มขบขันกับโทรศัพท์ พอจะรู้ได้ว่ารอยยิ้มนั้นเกิดจากอะไร เพราะตั้งแต่ลูกชายทั้งสองไปเที่ยวบ้านพ่อของระวีที่กาฬสินธุ์กับบ้านพ่อแม่ของปุ้ยที่สกลนคร ธาราก็จะส่งคลิปวิดีโอของลูกชายมาให้ดูเป็นระยะ“ตอนมุกท้องเมฆกับหมอกนี่กินแต่ส้มตำใช่ไหม” ท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดไหล่มนของภรรยาให้มาดูคลิปวิดีโอลูกชายกินส้มตำด้วยกัน“น่าจะติดปุ้ยค่ะ ปุ้ยกินได้กินดี กินทุกวัน จนมุกกับแพทยังสงสัยว่าไม่เบื่อบ้างหรือไง ดู ๆ ดูดขาปูกันอร่อยเลย” มุกขบขันลูกชายที่ดูดขาปูจนตาหยี ขนลุกขนชัน เพราะความเค็ม แต่ก็ยังกินด้วยความเอร็ดอร่อย ส่งข้าวเหนียวเข้าปากอีกคำโต“จกข้าวเหนียวอย่างกับลูกหลานคนอีสาน”“จะว่าไปมุกก็อดเป็นกังวลเรื่องปุ้ยกับฟลอยด์ไม่ได้”“ทำไม” วรามองหน้ามุกด้วยความสงสัย“พ่อปุ้ยมีอคติกับพวกฝรั่งค่ะ เคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันจนเกือบเป็นผู้ร้ายฆ่าคนตาย”“มุกก็เลยกลัวว่าพ่อปุ้ยจะไม่ชอบฟลอยด์”“ค่ะ”“เอาจริง เฮียว่าควรแยกแยะเป็นรายบุคคลไปนะ ฝรั่งก็มีทั้งดีทั้งเลวเหมือนคนชาติอื่น แต่ถ้ามุกกังวล มุกก็ช

“หื้อ !!” ทันทีที่เข้ามาในตลาดโซนขายเนื้อสัตว์ กลิ่นคาวเลือดทำให้ ฟลอยด์เกิดอาการคลื่นเหียนอยากจะอาเจียนทันทีจนต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก“ไอ้ลูกเขยเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ” ยายแย้มงุนงงกับท่าทางของฟลอยด์“พี่ฟลอยด์เขาแพ้ท้องแทนหนูน่ะแม่ คงจะเหม็นคาวเนื้อคาวเลือด”“แล้วแบบนี้จะกินจิ้มจุ่มได้รึ”“ถ้าสุกแล้วกินได้”“งั้นเอ็งก็อยู่กับผัวเอ็งไม่ต้องเข้าไป เดี๋ยวจะรากแตกรากแตนกลางตลาด นู่น ๆ พาไปนั่งร่ม ๆ ตรงนู้นเลย หาอะไรให้ผัวเอ็งกินด้วยล่ะ” ยายแย้มชี้โบ๊ชี้เบ๊ให้ปุ้ยพาฟลอยด์ไปนั่งใต้ร่มไม้ และให้หาอะไรให้กินด้วย“เป็นห่วงลูกเขยจังเลยนะแม่” ปุ้ยอดแซวแม่ไม่ได้ ที่แสดงความเป็นห่วงลูกเขยจนจะเกินหน้าเกินตาคนเป็นลูกอย่างเธอเสียอีก“หรือเอ็งไม่ห่วงผัวเอ็งฮะนังปุ้ย”“ไปยังครับ รอนานแล้ว” เจ้าแฝดชะเง้อคอมอง อยากจะเข้าไปในตลาดเต็มทน แต่สองแม่ลูกก็เถียงกันไม่จบสักที“ไปค่ะ ๆ เราไปซื้อหมูซื้อเนื้อกันค่ะ ไปสินังปุ้ย เดี๋ยวลูกเขยข้าได้รากแตกรากแตนพอดี”“จ้าแม่” ปุ้ยอดหมั่นไส้คนเป็นแม่ไม่ได้ โดยส่วนลึกแล้วดีใจที่พ่อกับแม่เปิดใจรับฟลอยด์“หูยยย ยายแย้ม ๆ นี่ตัวไรครับ” เมฆตื่นตาตื่นใจกับตลาดสดของที่นี่ มีหลายสิ่งห