Todos los capítulos de The Billionaires Forgotten Love: Capítulo 21 - Capítulo 30

Nang sumara ang pinto ng sasakyan sa likuran namin, parang biglang nawala ang lahat ng ingay—ang hiyawan ng mga tao, ang malakas na tugtog, ang mga tingin na parang tumutusok sa balat. Tanging ang mahinang ugong ng makina at ang magkasabay naming paghinga ang naririnig ko. Nakaupo siya sa tabi ko, nakayuko, ang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa laylayan ng suot niyang damit na tila gustong itago ang sarili niyang anyo. Hindi ko siya pinilit magsalita. Pinagmasdan ko lang siya sa ilaw ng poste na dumadaan sa bintana—ang mga guhit ng pagod sa mukha niya, ang pamumula ng mga mata, at ang panginginig ng balikat na pilit niyang pinipigil.Pinagpatuloy ko ang pagmamaneho palayo sa lugar na iyon, patungo sa maliit na bahay na matagal ko nang inihahanda para sa sarili ko—isang lugar na tahimik, ligtas, at malayo sa lahat ng gulo ng nakaraan. Habang naglalakbay kami, paulit-ulit kong naririnig ang mga salitang binitawan niya kanina—“isa na akong marumi,” “wala na akong halaga,” “ayoko ng a

Mahigit 2,000 na Salita)Matapos ang gabing puno ng pagkabigla at muling pagtatagpo, hindi kami nakatulog. Ang bawat salitang binitawan ni Detective Rico at ni Aling Marta ay tila paulit-ulit na umuugong sa isip namin—lalo na kay Klea, na halos hindi na makahinga sa halong takot at pag-asa. Ang tanong na matagal nang nakabaon sa puso niya ay tila may sagot na sa wakas: kung hindi si Zander ang batang ibinalita sa kanya na pumanaw na noong araw ng aksidente, sino nga ang batang iyon?Kinabukasan, maaga pa lang ay nasa tapat na kami ng lumang ospital sa bayan kung saan dinala ang mga biktima ng banggaan limang taon na ang nakakaraan. Kasama namin si Detective Rico at si Aling Marta. Tahimik at seryoso ang lahat. Hawak ko nang mahigpit ang kamay ni Klea, na nanginginig sa bawat hakbang, habang ang mga mata niya ay puno ng pangamba at pag-asa.Pagpasok namin sa opisina ng mga rekord, agad na hinanap ni Detective Rico ang mga dokumentong may kinalaman sa insidente noong araw na iyon. Ilang

Kinabukasan, bago pa sumikat ang araw, nagtipon-tipon na kami sa maliit na opisina ni Detective Rico. Ang bawat mukha ay seryoso, bawat puso ay puno ng determinasyon—hindi na lang para sa katarungan para kay Klea at sa kanyang anak, kundi para sa paglalahad ng katotohanang matagal nang ibinabaon sa ilalim ng yaman at kapangyarihan ng pamilya Hernandez. Ang pangalang Don Rafael Hernandez ay laging kinatatakutan at iginagalang sa buong bayan, pero ngayon, hawak na namin ang mga piraso ng palaisipan na magpapabagsak sa kanyang itinatag na imahe.“Ang pinakamahalagang hakbang,” panimula ni Rico habang inilalatag ang mga mapa at dokumento sa mesa, “ay ang makapasok sa mga lugar na tanging siya lamang ang may hawak ng susi. Ang mga opisyal na rekord ay maayos at malinis—walang anumang makakapagdugtong sa kanya sa aksidente. Pero alam nating lahat na ang tunay na katotohanan ay hindi nakasulat sa mga pampublikong papel. Nasa mga lihim na lagakan, nasa mga lumang talaan, at nasa alaala ng mga

Mula sa kanyang pag-aaral sa opisina, narinig ni Joseph ang malakas na sigaw na umalingawngaw sa buong hacienda—boses ng kanyang ama, na puno ng galit at poot na bihira niyang marinig nang ganito kalakas. Agad siyang tumayo, nanginginig ang mga kamay, at tila may kung anong pwersang humihila sa kanya patungo sa dulo ng pasilyo kung saan naroon ang sikretong silid na matagal nang ipinagbabawal sa kanya.Sa bawat hakbang niya, parang bumubuhos ang mga alaalang matagal na niyang pilit na nililimot—mga imahe ng takot, ng pagtatalo, at ng babaeng laging nasa likod ng isip niya kahit hindi niya matandaan kung bakit. Narinig niya ang mga bulungan ng mga tauhan, ang takot sa kanilang mga boses, at ang pangalang paulit-ulit na binabanggit: “Klea… pumasok si Klea…”Nang marating niya ang tapat ng silid, nakita niya ang gulo—ang nakakalat na mga papel, ang galit na galit na ama, at si Jenny na nakayuko habang hawak ang kanyang pisngi na namumula pa rin. Nang makita siya ni Don Rafael, sandaling

Hindi pa lubusang lumulubog ang araw nang maramdaman namin ang bigat ng parating na bagyo. Nasa maliit at liblib na bahay kami sa paanan ng bundok—malayo sa ingay ng bayan, malayo sa mga mata ng mga taong handang pumatay para lamang matakpan ang katotohanan. Hawak ko nang mahigpit ang kamay ni Klea habang nakatingin kami sa labas ng bintana. Sa likuran namin ay nakatayo si Aling Marta, at sa gilid naman ay si Detective Rico na abala sa paghahanda ng mga ebidensya at pagtiyak na ligtas kami sa anumang panggigipit.“Darating sila,” mahinang sabi ni Rico habang nakatingin sa kanyang radyo. “May mga ulat na may mga sasakyang papunta dito—mga sasakyang walang plaka, at alam kong galing sa hacienda.”Napahigpit ang hawak ni Klea sa aking kamay. “Handa na ba tayo?”“Handa na tayong harapin sila,” sagot ko. “Pero hindi tayo magpapasimula ng gulo. Ang tanging hangad natin ay ipakita ang totoo. Kung sila ang maghahamon… haharapin natin ito nang magkakasama.”Ilang sandali pa, narinig na namin a