Todos los capítulos de The Billionaires Forgotten Love: Capítulo 51 - Capítulo 60

Ilang araw pa ang lumipas at unti-unti nang lumalakas ang pakiramdam ni Jenny sa ospital. Pero sa likod ng bawat paghinga niya ay takot—alam niyang hindi magtatagal ay malalaman din ni Don Rafael ang lahat ng pag-amin niya kay Joseph. At tama nga ang kanyang hinala, dahil sa isang madilim na hapon, biglang bumukas ang pinto ng kwarto niya nang malakas. Walang ibang pumasok kundi si Don Rafael mismo, ang mukha ay nakasimangot at ang mga mata ay parang mga bagyong handang sumira sa anumang dadaanan. Kasunod niya ang dalawang matipunong tauhan na agad tumayo sa labas ng pinto para walang makapasok o makalabas.Napasigaw sa gulat si Jenny at agad na umurong hanggang sa dulo ng kama, nanginginig ang buong katawan. “D-Don Rafael… anong ginagawa niyo po dito? Bakit po kayo nandito?”Hindi sumagot agad ang matanda. Dahan-dahan siyang lumapit sa tabi ng kama, ang bawat hakbang ay mabigat at parang may halong banta. Nang makalapit siya nang sapat, bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang braso

Nang makapasok na sila sa maliit at tahimik na bahay sa liblib na lugar, agad nilang inalalayan si Jenny umupo sa malambot na upuan sa sala. Ang bahay na ito ay pagmamay-ari ng matandang kaibigan ni John na matagal nang nakakaalam ng kabutihan at masamang gawain ni Don Rafael—kaya naman sigurado silang walang makakaalam na naririto si Jenny. Walang signal ng telepono dito sa loob, at malayo ito sa anumang daanan na madadaanan ng mga tauhan ng Don.“Dito ka muna mananatili, Jenny,” malumanay na sabi ni Klea habang naghahanda ng mainit na tubig at pagkain para sa kanya. “Kailangan mong magpahinga. Mahina pa ang katawan mo.Huwag kang mag-alala, ligtas ka dito. Walang makakahanap sa iyo, at may iiwan kaming tao para bantayan ka at tulungan sa lahat ng kailangan mo.”Tumingin si Jenny sa kanya, puno ng pasasalamat ang mga mata kahit halatang pagod na pagod na siya. “Salamat, Klea… kahit na napakarami kong ginawang masama sa inyo, lalo na sa anak ninyo… hindi niyo pa rin ako pinabayaan. Hin

Ilang sandali pa, tila huminto ang ikot ng mundo para sa lahat ng nandoon. Ang ingay ng barilan, ang sigawan ng mga bantay, ang huni ng mga sirena ng pulis na papalapit—lahat iyon ay parang naging malabong tunog na lang sa pandinig nina Klea, Joseph, at Jenny habang nakayuko sila sa katawan ni John. Nakahiga siya sa damuhan, ang kanyang kamay ay nakakapit pa rin sa baril na ginamit niya para protektahan sila, habang ang dugo ay dahan-dahang kumakalat sa kanyang dibdib at tumutulo sa lupa na parang luha ng lupa mismo para sa kanya.Nakaluhod si Klea sa tabi niya, ang mga kamay ay nanginginig habang pilit na tinatakpan ang sugat ni John kahit alam niyang huli na ang lahat. Ang mga mata niya ay puno ng luha na walang tigil sa pagpatak, at ang kanyang bibig ay bumubulong ng paulit-ulit na pangalan niya, parang sa pagtawag lang doon ay magigising pa siya. “John… John, huwag kang mamatay… nandito na kami, hinihintay ka pa namin… sabi mo sabay tayong hahanap kay Zander… sabi mo hindi mo ako

Ilang araw na ang lumipas mula nang mailigtas nila si Zander at makulong si Don Rafael, pero tila hindi pa rin lubusan makapaniwala si Klea sa lahat ng nangyari. Sa bawat paggising niya sa umaga, ang unang hinahanap ng kanyang mga mata ay ang maliit na pigura ng kanyang anak na mahimbing na natutulog sa tabi niya. Madalas ay hinahawakan niya ang kamay nito, tinitingnan ang bawat detalye ng mukha nito—ang ilong na katulad ng kay Joseph, ang mga mata na may kislap ng katapangan, at ang ngiting matagal na nilang hindi nakita. Parang isang panaginip ang lahat, takot siyang dumilat at mawala ulit ang lahat sa kanya.Sa kabilang banda, hindi rin maalis sa isip ni Joseph ang nangyari. Ang kanyang ama, ang taong itinuring niyang haligi ng pamilya at huwaran ng tagumpay, ay nahatulan ng pagkakulong dahil sa maraming kasalanan—pagdukot, panlilinlang, pang-aabuso sa kapangyarihan, at marami pang iba na matagal na itong itinatago. Dumating ang araw ng pagdinig sa hukuman, at naroon silang lahat u

(POV NI KLEA)Ang hapon ay puno ng kulay kahel at lila habang dahan-dahang lumulubog ang araw sa likod ng mga bundok ng San Mateo. Nakaupo ako sa lumang bangko sa tabi ng sapa—kung saan madalas kaming magpahinga nina Joseph at Zander—habang hinahaplos ko ang malamig na bakal ng relo na iniwan ni John sa akin. Ang tunog ng bawat tik-tak nito ay parang tibok ng puso na hindi na maririnig pa mula sa kanya. Sa bawat sandali ng katahimikan, hindi ko mapigilang magtanong: Paano kaya kung buhay pa si John? Ano kaya ang magiging itsura ng lahat ngayon?Isipin mo na lang… kung hindi siya tumalon sa harap ng mga bala para iligtas kami, kung hindi niya isinakripisyo ang sarili niya para makalaya kami at mahanap si Zander—siguro ay kasama siya namin dito ngayon. Siguro ay nakaupo siya sa tabi ko ngayon, may dalang paborito kong tinapay na laging ibinibigay niya sa akin, at nakangiti nang malapad habang kinukuwento ang mga bagay na papasok sa isip niya. Siguro ay tatawanan niya ako kapag nakikita