Todos os capítulos de The Billionaires Forgotten Love: Capítulo 11 - Capítulo 20

Ang katahimikan na sumunod sa marahas na sagutan at pisikal na tunggalian sa kusina ay mas mabigat pa kaysa sa anumang sigawan. Sa loob ng ilang araw, naging parang bangin ang pagitan nina Joseph at Klea—isang bangin na tila hindi na kailanman matatawid pa. Ang bawat sulok ng mansyon ay puno ng alaala ng masasakit na salita at pagtataksil ng tiwala. Para kay Klea, ang bawat paghinga sa ilalim ng bubong na iyon ay nagiging pasakit. Ang dating tahanan na puno ng pangarap ay naging kulungan ng poot at panlilinlang kung saan siya ay tila kriminal na hinatulan nang walang paglilitis.Isang gabi, habang nakayakap sa anak na si Zander na mahimbing na natutulog ngunit bakas pa rin ang takot sa kanyang pagtulog, napagtanto ni Klea na hindi na ito makakaya. Nakita niya ang paglambot ng pisngi ng bata, ang mga pilat sa maliliit na braso, at ang pangungulila sa tunay na kalayaan. Napagtanto niyang kung mananatili sila dito, unti-unti nilang mawawala ang kanilang sarili—siya sa pagkawala ng pagtin

Limang taon. Limang mahahabang taon ang lumipas mula nang gumuho ang kanyang mundo—mula sa araw na inilibing niya ang kanyang anak, sa araw na itinakwil siya ng pamilyang Hernandez, at sa araw na naiwan siyang nag-iisa sa gitna ng kadiliman na walang humahawak sa kanyang kamay. Sa loob ng panahong iyon, maraming bagay ang nagbago. Ang dating Klea na kilala ng lahat—mahinhin, puno ng pag-asa, at may pusong mapagtiwala—ay tila namatay na kasabay ng pagpanaw ni Zander. Ang tumayong labi sa kanyang lugar ay isang babaeng pinalo ng kapalaran, tumigas ang puso, at natutong lumaban sa mundo sa pamamagitan ng pagpapakawala ng lahat ng dating pagpapahalaga.Sa mata ng lipunan, siya ay isa nang anino ng nakaraan. Tinanggal na niya ang lahat ng palamuting nagpapaalala sa kanyang pagiging asawa at ina. Ang simpleng pananamit na nakasanayan niya sa hacienda ay napalitan ng mga kasuotang nagpapakita ng kanyang hubog na katawan—mga damit na humahatak ng tingin, nagpapalabas ng balat, at nagpapahiwat

Sa makintab at salaming gusali na nakatayo sa gitna ng pinakamayamang distrito ng isang maunlad na bansa sa Europa, naroon ang opisina na tila nakatungtong sa mga ulap. Mula sa malawak na bintana, tanaw ang buong lungsod na nagliliwanag sa ilalim ng bituin—isang tanawin ng tagumpay at kapangyarihan. Sa gitna ng silid na ito, nakatayo si Joseph Hernandez. Ang kanyang tindig ay mas matikas pa kaysa dati, ang kanyang mga balikat ay kinalalagyan ng bigat ng isang imperyong kanyang binuo mula sa wala. Ang kanyang mga suot ay galing sa pinakamahahalagang tatak, ang kanyang mga mata ay matalas at puno ng determinasyon—mga mata ng taong nasubok ng tadhana at lumabas na tagumpay.Sa loob ng limang taon, ang pangalang Joseph Hernandez ay naging kasingkahulugan ng tagumpay, yaman, at impluwensya. Mula sa pagiging lalaking nawawala sa sarili at walang alaala, siya ay naging isa sa pinakabatang bilyonaryo at respetadong CEO sa buong kontinente. Ang kanyang kumpanya ay nagpapalawak ng negosyo sa ib

(Joseph’s Point of View)Sa bawat pagkakataon na tinititigan ko ang mukha ni Jenny habang mahimbing siyang natutulog sa aking tabi, paulit-ulit kong ipinapaalala sa aking sarili ang kwentong binuo niya—ang kwentong siya ang aking buhay, ang aking asawa, at ang tanging taong nanindigan para sa akin noong ang mundo ko ay nagdilim at ang aking isipan ay naging blangko. “She is my wife,” uulit ko sa aking isipan, pilit na tinatanggap ang katotohanang ito bilang tumpak at walang bahid ng pagdududa. “Siya ang kasama ko sa pagbangon. She is the one who nursed me back to life when I had nothing and no one.”Sa loob ng limang taon, sinanay ko ang aking sarili na maniwala dito. Sa bawat pagpapakilala sa amin sa mga kagalang-galang na tao sa ibang bansa, sa bawat pagdiriwang ng aming tagumpay, at sa bawat sandali ng pag-iisa, tinanggap ko ang papel ng isang mapagmahal na asawa. Ipinakita niya sa akin ang mundo—ang yaman, ang kapangyarihan, ang posisyon. Ginawa niya akong isang hari sa larangan n

Pagkatapos ng gabing puno ng init, pagnanasa, at pagpapalaya ng mga damdaming matagal na kinikimkim, hindi agad humiwalay ang aming mga katawan. Nanatili kaming nakayakap sa isa’t isa sa gitna ng kumot na tila nagbibigay ng proteksyon mula sa malupit na mundong nasa labas. The room was quiet, save for the rhythmic beating of our hearts and the soft hum of the city outside. Sa loob ng limang taon na paghihirap, pag-iisa, at pagtatago sa likod ng matigas na panlaban, ito ang kauna-unahang pagkakataon na naramdaman ko ang kapayapaan.John’s POV:Habang nakahiga siya sa aking dibdib, naririnig ko ang bawat paghinga niya. Ang mga daliri ko ay dahan-dahang humahaplos sa kanyang magulong buhok—haplos na puno ng pag-iingat, hindi ng pagnanasa. I traced the curve of her shoulder, feeling the faint scars life had etched onto her skin, both visible and unseen. Alam kong sa likod ng pagiging matapang at “wild” na Klea na nakilala ng lahat, naroon pa rin ang batang babae na nakilala ko sa Santa Ri