Todos los capítulos de The Billionaires Forgotten Love: Capítulo 31 - Capítulo 40

Paglipas ng gabi na puno ng pagkabigla at pagyakap sa pagitan ng magkasintahang pinaghiwalay ng limang taong kasinungalingan, sumapit ang umagang tila mabigat at puno ng hamon. Hawak ni Joseph ang kamay ni Klea habang naglalakad sila pabalik sa hacienda—ang dakong saksi sa kanilang masayang kabataan, sa kanilang wagas na pag-iibigan, at sa lahat ng pagdurusang idinulot ng sarili niyang ama. Sa kanyang dibdib ay ang mga dokumentong patunay ng lahat ng kasalanan ni Don Rafael, at sa kanyang puso ay ang matibay na paninindigan na hindi na siya muling magbubulag-bulagan.Nang makarating sila sa malaking silid-aralan ng mansyon, naroon na si Don Rafael—nakatayo sa tapat ng malaking bintana, nakatalikod, at tila naghihintay lamang sa kanilang pagdating. Ang buong silid ay puno ng bigat na tila dumadagundong sa bawat tibok ng puso ni Joseph. Nang marinig ang kanilang mga yapak, dahan-dahang lumingon ang matanda. Ang kanyang mukha ay walang bakas ng pagmamahal na inaasahan ng anak, kundi tang

Pagdating sa maliit na tahanang pansamantalang pinagtataguan nila, hindi na maitago ni Klea ang bigat na pasan niya. Ang bawat hakbang niya ay tila mabigat, ang bawat paghinga ay tila may kasamang kirot sa dibdib. Alam niyang naghihintay si John—naghihintay ng ulat, naghihintay ng balita tungkol sa naging pagharap nila sa hacienda, at higit sa lahat, naghihintay ng katotohanan na alam niyang darating sa sandaling magtagpo muli ang dalawang taong may bahagi sa puso ng babaeng kanyang minamahal.Nang makita siya ni John na pumapasok sa pinto na may namumugtong mga mata at malungkot na mukha, agad siyang tumayo at lumapit. Sa kanyang mga mata ay walang paghihinala, walang galit—tanging pag-aalala at pagmamahal na matagal na niyang ipinapakita kay Klea sa bawat sandali ng kanilang pagsasama.“Klea… ano ang nangyari?” tanong niya habang dahan-dahang inilalapit ang sarili, tila takot na baka lalo siyang masaktan. “Nakita mo ba siya? Nakausap mo ba nang maayos si Joseph? Mayroon ba siyang na

Sa loob ng mga sumunod na araw, walang ibang laman ang isip nina Klea, John, at Joseph kundi ang paghahanap kay Zander. Bagama’t mayroon nang malinaw na pagkakaunawaan sa pagitan nila—na si Klea at John ang pinili ng tadhana para sa isa’t isa at si Joseph ay nanatiling kaibigan at ama na handang tumulong sa lahat ng oras—nagkasundo silang magtulungan para sa iisang layunin: matagpuan ang batang kinuha at itinago mula sa kanila.Hati-hati sila ng mga lugar na pupuntahan. Si Joseph, na mayroong sapat na kakayahan at mga taong maaaring utusan, ay nagpadala ng mga tao sa iba’t ibang bayan at lalawigan upang magtanong-tanong at magsuri. Si John naman ay sumama kay Klea sa paglalakad sa mga liblib na lugar, palengke, at baryo kung saan maaaring dinala ang bata. Magkakasama silang tatlo sa bawat paghahanap, at bagama’t minsan ay may bigat sa dibdib si Joseph na makitang magkasama at nagtutulungan si Klea at John, hindi siya nagpahalata. Ang mahalaga sa kanya ay matagpuan ang kanyang anak.Is

Sa sandaling tumigil sa pagsasalita si Jenny, tila tumigil din ang ikot ng mundo sa loob ng lumang silid sa hacienda. Ang mga salitang ibinuhos nito—ang pag-amin na lahat ng kasamaan ay utos lamang ni Don Rafael, ang pag-amin na siya ay naging kasangkapan lamang, at ang paghihingi ng tawad na puno ng pagsisisi—ay parang mga batong ibinagsak sa puso ni Klea. Matagal siyang nakatitig sa babaeng naging dahilan ng halos lahat ng pagdurusang dinanas niya at ng kanyang anak, at sa unang pagkakataon, hindi galit o poot ang nakita niya sa mga mata nito—kundi kawalan ng pag-asa at pagkasawi.Lumipas ang ilang sandali bago nakapagsalita si Klea. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig pa rin, at ang mga alaala ng nakaraan ay biglang bumalik na parang isang baha—ang pang-aalipusta sa kanya at kay Zander, ang paghihiwalay nila ni Joseph, ang aksidenteng akala niya ay tumapos na sa buhay ng kanyang anak, at ang limang taong paglalakbay niya sa dilim at pag-iisa. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, nar

Sa loob ng kanyang sasakyan, habang mabilis na nilalampasan ng sasakyan ang mga puno at likurang bahagi ng masukal na gubat, hindi man lang nakatingin si Don Rafael sa dinadaanan. Ang kanyang mga mata ay nakapako sa kawalan, at sa ilalim ng kanyang matigas na anyo, may gumugulong na damdamin na ayaw niyang makita ng sinuman—higit sa lahat, ng batang nakaupo sa tabi niya.Ang Kalooban ni Don RafaelSa panlabas, si Don Rafael Hernandez ay ang larawan ng walang takot na pinuno—matigas ang mukha, matalim ang tingin, at tila walang anumang bagay na kayang yugyugin ang kanyang kalooban. Ngunit sa loob-loob niya, may nagngangalit na bagyo na matagal na niyang itinatago. Ang kanyang mga kilos—ang paglilayo kay Zander, ang pagpigil sa pagkikita ng mag-anak—ay hindi lamang bunga ng kapangyarihan o paghahangad ng kontrol. Ito ay ugat ng isang malalim, matagal na takot na tila ba bumubuhay sa kanyang dibdib at unti-unting lumalason sa kanyang pagkatao.Takot siya. Takot na matuklasan ang katotoha