Todos los capítulos de The Billionaires Forgotten Love: Capítulo 61 - Capítulo 70

Matapos ang mahabang katahimikan at matinding pag-amin sa isa’t isa, dahan-dahan kaming naglakad pabalik sa bahay. Hawak-hawak ko pa rin ang kamay ni Klea, damang-dama ko ang banayad na piga nito sa bawat hakbang na ginagawa namin—parang sinasabi niyang nandito lang siya, hindi ako nag-iisa sa pakiramdam kong iyon. Sa likuran namin ay tumatakbo-takbo si Zander, naghahabol ng mga alitaptap na nagsisimula nang lumabas sa pagdidilim ng gabi. Ang tawanan ng bata ay tila musika sa pandinig, paalala na sa kabila ng lahat ng bigat, mayroon pa ring liwanag at saya sa aming buhay.Pagpasok namin sa loob, inihanda ko ang meryenda na niluto ni Aling Marta—mainit na sopas at matamis na kakanin na paborito ng lahat. Habang kumakain, hindi maiwasang mapansin ni Zander ang pananahimik namin ng kanyang ina. “Mama, Papa… bakit parang malungkot pa rin po kayo? Hindi po ba masaya na tayo kasi kumpleto na tayo?” tanong niya habang puno ng pagtataka ang kanyang mga mata.Napatingin si Klea sa bata, dahan-

Tahimik ang buong paligid ng lumang bahay na pansamantalang pinagtataguan nila ngayon. Ang tanging naririnig lamang ay ang mahinang pagpatak ng ulan sa bubong at ang sabay nilang paghinga habang nakahiga sa gitna ng malambot na kama, walang suot na anumang saplot, magkatabi ngunit may kaunting distansya pa rin sa pagitan nila. Ang liwanag mula sa buwan ay tumatagos sa manipis na kurtina, nagbibigay ng malabong pilak na kulay sa kanilang balat, parang mga lumang litratong muling nabuhay mula sa nakalimutang panahon.Matagal na silang hindi nagkaganyan—walang harang, walang pagkukunwari, walang takot na baka may makakita o may malaman. Ngunit ngayong nariyan na sila, tila biglang bumalik ang lahat ng hiya at kaba na akala nila’y matagal nang nawala. Si Klea ay nakatalikod nang bahagya, ang mga daliri ay mahigpit na nakakapit sa kumot na bahagyang tumatakip sa kanyang baywang. Ramdam niya ang init ng katawan ni Joseph sa kanyang likuran, ang banayad na pagtaas-baba ng dibdib nito sa bawa

Ilang buwan na ang lumipas mula noong araw na matagumpay nilang nakuha si Zander mula sa mga kamay ni Don Rafael—mula sa dilim at takot, patungo sa liwanag at pagmamahal. Matapos ang mahabang proseso ng paglilinaw sa katotohanan, ang pagbagsak ng mga masasamang plano ng matanda, at ang pagpapasya ng batas na makatarungan, sa wakas ay hawak na nina Klea at Joseph ang buong karapatan sa kanilang anak. Ang hacienda na dating puno ng lihim at sakit ay unti-unti nang nagbago, ngunit pinili nilang huwag manatili doon. Sa halip, bumili sila ng isang maliit ngunit masayang tahanan sa paanan ng bundok sa Batangas—malayo sa ingay ng bayan, malapit sa kalikasan, at napapaligiran ng mga puno ng mangga at malalagong halaman na parang yumayakap sa kanila sa bawat pagdating ng hangin.Dito sa simpleng bahay na gawa sa bato at kahoy, may malawak na bakuran at maliit na hardin sa harap, naramdaman nila ang tunay na kahulugan ng salitang “pamilya.”Maagang-maaga pa lang ay gumigising na ang mga tao sa

Hindi ko alam kung paano ako nagkaroon ng lakas ng loob na pumunta. Buong gabi bago ang kaarawan ni Zander, gising na gising ang diwa ko, parang may mabigat na bato na nakadagan sa dibdib ko. Paulit-ulit kong hinawakan ang maliit na kahon na nakabalot sa payak na pulang papel—ang regalo ko. Isang simpleng kahoy na kabayo, inukit ko nang dahan-dahan sa loob ng ilang gabi, habang ang mga mata ko ay madalas na nababasa ng luha. Hindi ako sanay na humihingi ng kapatawaran sa ganitong paraan, ngunit wala na akong ibang paraan na alam. Wala na akong karapatang humingi ng higit pa sa pagtanggap na nandoon lamang ako, sa gilid, upang makita ang kanilang ligaya.Noong una, akala ko ay hindi ako papapasukin. Akala ko ay ituturing pa rin nila akong kaaway, na ang bawat tingin sa akin ay puno ng poot at pagdududa. Ngunit nang tumayo ako sa pintuan ng malaking tahanan ng mga Hernandez, nanginginig ang aking mga kamay at halos hindi makahinga sa kaba, si Klea ang sumalubong sa akin. Hindi ang matal

Nang matapos ang masayang pagdiriwang ng kaarawan ni Zander, unti-unting nagsialisan ang mga bisita. Nanatili si Jenny sa gilid, nakangiti habang pinagmamasdan ang pamilyang matagal na niyang hinangad na makita—buo, payapa, at punong-puno ng pagmamahalan. Sa kanyang puso, walang halong inggit o galit na natitira. Tanging tuwa at kapayapaan na lamang ang nananahan doon. Lumapit siya kina Joseph at Klea, na kapwa tumingin sa kanya nang may paggalang at pagpapahalaga.“Salamat sa pagtanggap sa akin dito,” panimula ni Jenny, ang boses ay mahinahon at punong-puno ng sinseridad. “Salamat dahil pinayagan ninyo akong masaksihan kung gaano kasaya ang inyong pamilya. Sa loob ng mahabang panahon, hinabol ko ang bagay na akala ko ay magbibigay sa akin ng ligaya—ang pagmamahal ni Joseph. Ginamit ako ni Don Rafael, sumunod ako sa lahat ng kanyang utos, at nagawa ko ang maraming bagay na ikinalungkot ng Diyos at ng inyong lahat. Ngunit ngayon, nakikita ko na: hindi ako ang itinakda para sa lugar na