บททั้งหมดของ ฮูหยินจับสลาก: บทที่ 11 - บทที่ 20

หลินชิงเหออมยิ้ม “ถ้าเช่นนั้น คงต้องลำบากท่านแม่ทัพแล้ว”“อืม” สวีพานรับคำเบาๆหลินเจิ้นอู่สังเกตว่าหน้าประตูห้องพักของซ่งหว่านอิงมีคนเดินผ่านไปมา เกรงจะเป็นคนของเถ้าแก่โรงเตี๊ยมมาสังเกตการณ์จึงบอกกับญาติผู้น้องให้ออกทางหน้าต่าง “กระโจนไปตามราวระเบียงเอาก็แล้วกัน ถ้าพวกมันจับได้ก่อน แผนเราก็จบเห่กันพอดี”“ไปสิ! เรื่องนี้พวกเราถนัดกันอยู่แล้วนี่” หลินชิงเหอยิ้มน้อยๆ ไม่เพียงนางจะเป็นหมอพิษแต่ยังชอบเป็นนักสืบออกไปทำงานกับญาติผู้พี่บ่อยๆ เช้าวันต่อมา สองพี่น้องสกุลหลินและเสี่ยวชุยสาวใช้ของหลินชิงเหอ ตื่นแต่เช้าแล้วออกไปเดินเตร็ดเตร่ตามถนนใกล้ๆ โรงเตี๊ยมเพื่อสำรวจเส้นทาง ผ่านไปราวครึ่งชั่วยามก็กลับเข้ามาสั่งอาหารนั่งกินกันเงียบๆ อยู่โต๊ะริมระเบียงชั้นล่าง สวีพานกับซ่งหว่านอิง กำลังแสร้งทะเลาะกันอยู่โต๊ะด้านใน เถ้าแก่ซางลอบมองดูแล้วยิ้มด้วยความพอใจ แต่พอเห็นใบหน้าบวมคล้ำออกม่วงของอนุซ่งก็ใบหน้าอึมครึมลงไป ‘เจ้าสวีผู้นี้ เหตุใดไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาเลยเล่า ตีนางจนหน้าบวมเช่นนี้ ราคาที่ข้าคิดไว้จะได้หรือ’ “ไปเลย! เจ้ากลับขึ้นห้องไปกินข้างบน อย่าอยู่เกะ

ไม่นานนัก ซ่งหว่านอิงก็เจาะช่องที่ผนังต่ำกว่าขอบหน้าต่างลงไปราวสามฝ่ามือ นางดึงเอากระบอกไม้ไผ่ที่รัดไว้ในขาอีกข้างออกมา “สิ่งนี้เอาไว้ทำอะไรหรือ” สตรีผู้หนึ่งเอ่ยถาม “ข้าจะส่งเพลิงไปเผาเรือนตรงโน้น พวกเจ้าเตรียมตัวให้พร้อมเถิด” ซ่งหว่านอิงกางซีกไม้ไผ่ด้านข้างออก มีเชือกผูกโยงระหว่างปลายทั้งสองข้างคล้ายกับเกาทัณฑ์ย่อส่วน นางดึงเอาไม้ไผ่ท่อนเล็กสั้นขนาดเท่านิ้วก้อยออกมาแล้วดึงจุก ประกายไฟพู่ขึ้น นางวางบนท่อนไว้บนรางไม้ไผ่ลำน้อยเรียว เหนี่ยวเชือกรั้งไว้ตรงก้นท่อนพู่ไฟอันเล็ก สอดปลายรางไปที่ช่องที่นางเจาะเอาไว้จากนั้นก็ดีดออกไปเต็มแรง พู่ไฟอันเล็กไปตกที่กองฟืนข้างเรือนอีกหลังอย่างเหมาะเหม็ง นางส่องดูอีกครั้ง พอเห็นว่าควันค่อยๆ พวยพุ่งหนาขึ้นก็ยกยิ้มมุมปาก หันกลับไปหาหญิงสาวที่นั่งลุ้นอยู่ข้างหลัง “กองฟืนนั่นน่าจะติดไฟแล้ว พวกเจ้าเตรียมตัวแล้วหรือยัง” ซ่งหว่านอิงหันไปหาหญิงกลุ่มนั้น“ขะ ข้า กลัว!” หญิงผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น“พวกเจ้ากลัวไม่ได้ ถ้ากลัวก็ไม่ได้หนี หรือพวกเจ้าอยากจะถูกขายไปเป็นนางบำเรอเล่า”“ไม่! ข้าจะหนี น่าเสียดายที่เราไม่มีอาว

ฮูหยินของนายอำเภอแซ่จ้าวที่ถูกฆ่าตายได้ยินสิ่งที่บุตรชายบอกก็ตาเหลือกรีบร้องสั่งบ่าวไพร่คนสนิทให้นำรถม้าคันใหญ่ออกมา“เก็บเฉพาะของมีค่าก็พอ เร็วเข้า! ต้องรีบออกจากประตูเมืองให้เร็วที่สุด”สองแม่ลูกคาดว่าการตรวจค้นจวนหัวหน้ามือปราบถานต้องใช้เวลาสักพัก และตนเองจะมีเวลาในการหลบหนี ทว่าพวกเขาคิดผิดนายพลเซี่ยจากกองทัพสกุลหยางนำทหารขบวนใหญ่มาล้อมจวนนายอำเภอเอาไว้ได้ทันเวลา ใบหน้าของนายพลร่างใหญ่ถมึงทึงเมื่อจ้องมองฮูหยินนายอำเภอและบุตรชาย “คุณชายจ้าว หลักฐานชัดเจนแล้ว มารดาและบิดาของเจ้าเกี่ยวพันกับพ่อค้ามนุษย์ คนในจวนทั้งหมดต้องเข้าคุกไปรอการไต่สวน”สิ้นคำพูดของนายพลเซี่ย ฮูหยินนายอำเภอจ้าวก็หงายล้มตึงไปทันที ก่อนหน้าที่จะออกไปวางแผนจับหัวหน้ากลุ่มพยัคฆ์ดำ สวีพานได้ส่งหนังสือราชการเข้าเมืองหลวงเพื่อแจ้งเรื่องที่นายอำเภอจ้าวถูกลอบสังหาร ทางราชสำนักจึงได้ส่งขุนนางนามจางอวี้เหิงให้เดินทางมารับตำแหน่งรักษาการโดยเร่งด่วน จางอวี้เหิงเดิมที่เป็นขุนนางตรวจการ เขาออกเดินทางมายังแดนใต้เพื่อหาเบาะแสที่มีผู้ร้องเรียนเรื่องกลุ่มคนร้ายค้ามนุษย์ ครั้นได้รับคำสั่งลับจึงเร่งเดินท

“จริงด้วย! ข้าลืมไปได้อย่างไรกัน” หลินเจิ้นอู่ออกไปชมค่ายทหารกับแม่ทัพสวี เขาจึงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับญาติผู้น้อง พอถึงวันจัดงานเลี้ยง ซ่งหว่านอิงก็ลากเอาหลินชิงเหอมาด้วยจนได้ พวกนางทั้งสองแต่งกายด้วยเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ฮูหยินท่านผู้ช่วยนายอำเภอส่งมาให้ ทำให้งดงามแปลกตาจนเป็นที่จับจ้องจากคนทั้งงาน บุรุษที่ยังไม่แต่งงานต่างพากันมองนางตาวาว แต่งานนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับท่านผู้รักษาการนายอำเภอจึงไม่อาจทำตัวรุ่มร่าม พวกเขาต่างพากันไปกระซิบบอกมารดาของตนให้ถามไถ่ชื่อแซ่ของนาง “งดงามทั้งสองคน ข้าไม่เคยเห็นหน้าพวกนางมาก่อนเลย” ฮูหยินผู้เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ได้ยินว่าเป็นคนที่ช่วยทางการจับพวกพ่อค้ามนุษย์ ฮูหยินผู้ช่วยนายอำเภอน่าจะรู้จักดี” สะใภ้ของนางเอ่ยตอบ คนทั้งสองจึงจูงมือกันหมายจะไปสอบถามเรื่องของหญิงสาวทั้งสอง ฮูหยินผู้ช่วยนายอำเภอจึงแนะนำชื่อแซ่ของนางให้ฮูหยินผู้เฒ่าทั้งหลายได้รู้จัก “นางคือ ซ่งหว่านอิง นางนับว่าเป็นวีรสตรีของแคว้นเราเลยทีเดียว หากไม่ได้นาง กลุ่มคนค้ามนุษย์ผู้นั้นคงจะก่อกรรมทำเข็ญไป

เขายิ้มน้อยๆ เลื่อนตัวขึ้นใช้สองมือประคองนางลงนอนบนฟูกอย่างระมัดระวัง เขาเท้าแขนมองหน้านางแล้วก้มลงจูบที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาพลางพึมพำ“ข้าสัญญา ไม่ปล่อยให้เจ้าเป็นอนุนานนักหรอก อดทนอีกนิดนะ” สองวันต่อมา กองทัพสกุลหยางที่นำโดยแม่ทัพ สวีพานก็เคลื่อนพลกลับไปเมืองเฉินม่าย โดยมีสามสหายร่วมเดินทางด้วย จางอวี้เหิงได้รับรายงานจากเจ้าหน้าที่ก็พยักหน้ารับแล้วเอ่ยว่า “ทัพสกุลหยางก็เป็นเช่นนี้ มิได้สนใจเรื่องธรรมเนียมไร้สาระ เมื่อหมดภารกิจแล้วพวกเขาก็ต้องกลับฐานที่ตั้ง” “อนุซ่งกับสหายทั้งสองของนางก็เดินทางร่วมไปกองทัพด้วยขอรับ” “อืม...” ชายหนุ่มโบกมือเบาๆ เป็นเชิงรับทราบและให้คนผู้นั้นกลับออกไปได้ ไม่กี่วันต่อมา นายอำเภอคนใหม่ที่ถูกแต่งตั้งอย่างเป็นทางการก็มาถึงอำเภอเฟิ่งกู่ จางอวี้เหิงจึงเดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองเฉินม่าย ซ่งหว่านอิง หลินชิงเหอ และหลินเจิ้นอู่ตามสวีพานไปพักในจวนแม่ทัพ “เหตุใดข้ารู้สึกว่าคนในจวนนี้มองข้าด้วยสายตาแปลกๆ” ซ่งหว่านอิงหันไปกระซิบกับหลินชิงเหอ “บางทีข่าวลือเรื่องที่เจ้าเป็นอนุภรรยาของแม่ทัพสวีอ