บททั้งหมดของ ฮูหยินจับสลาก: บทที่ 21 - บทที่ 30

คนร่างโปร่งบางในชุดขาวที่สวมหน้ากากกระต่ายแสยะยิ้มวิ่งเข้ามาแย่งเอาโคมไฟในมือของหลินชิงเหอไปอย่างรวดเร็ว ทว่าเขาไม่วิ่งหนีแต่ไปหยุดยืนชูท้าทายให้นางกลับไปชิงเอาคืน “เจ้ากล้าท้าทายข้ารึ! ไม่รู้จักนรกเสียแล้ว!” หลินชิงเหอตะโกนขึ้น ก่อนจะวิ่งไล่กวดคนผู้นั้นไป “ปัดโธ่! ชิงเหอ” หลินเจิ้นอู่ร้องออกมา เขาเพิ่งเดินลงมาจากกำแพงเมืองได้เพียงครึ่งทางญาติผู้น้องก็ลับหายไปในหมู่ผู้คนเสียแล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา “เฮ้อ! ข้าต้องเหนื่อยตามช่วยนางอีกแล้วหรือ” เขารีบวิ่งลงไปตามเส้นทางที่เห็นว่าญาติผู้น้องวิ่งไป หลินชิงเหอรู้สึกว่าร่างของคนที่ฉวยเอาโคมไฟไปจากตนดูคุ้นเคยชอบกล แต่เพราะท่าทางยั่วยุของคนผู้นั้นทำให้นางต้องการจะจับเขามาให้ได้ แวบหนึ่ง! นางเกรงว่าจะเป็นแผนของคนร้ายล่อให้นางเข้าไปในที่คับขัน ทว่าเหตุการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น คนร้ายตรงหน้าวิ่งออกไปบนถนนใหญ่ พอถึงซุ้มประตูใหญ่ก็ส่งเสียงเรียกสองคำประตูที่ปิดนั้นก็เปิดออก “คิดหนีรึ!” หลินชิงเหอมั่นใจแล้วว่าคนผู้นี้คงจะเป็นลูกหลานของตระกูลที่ฐานะดี แต่นางมิได้มีเวลาเงยหน้าขึ้น

นายท่านสกุลซ่งกลับมาจากตรวจร้านค้าพอดี เขาเห็นคนแปลกหน้ามากมาย รวมถึงรถม้าไม่คุ้นตาก็รีบลงจากรถม้าลงมาทัก ครั้นเห็นซ่งหว่านอิงก็เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เจ้าทิ้งจดหมายเอาไว้ว่าจะไปดูแลท่านยาย นึกอยากจะไปก็ไป นึกอยากจะมาก็มา เจ้าช่างไม่รู้กาลเทศะเอาเสียเลย ไม่รู้จักแจ้งล่วงหน้า ทำให้เกิดความวุ่นวายโกลาหลนัก” แววตาของสวีพานทอประกายประหลาดขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนที่เขาจะข่มมันลงไป “คารวะนายท่านซ่ง” “เจ้าคือผู้ใด” ซ่งจิ้นไฉขมวดคิ้วมองคนตรงหน้า ซ่งหว่านอิงได้ทีรีบแนะนำสวีพานให้บิดาได้รู้จัก นายท่านซ่งผงะเมื่อได้ยินสวีพานยืนยันว่าเขาเดินทางมาเพื่อสู่ขอซ่งหว่านอิง แต่พอได้เห็นบัญชีสินสอด นายท่านซ่งก็รีบเชิญสวีพานเข้าไปในคฤหาสน์ในทันที ความร่ำรวยระดับนี้สกุลเฉิงก็ยังสู้ไม่ได้ หลิวซื่อหาจังหวะขัดคอนายท่านซ่งมิได้ จำต้องเออออต้อนรับแขกทางไกลด้วยความจำใจ ทว่าขนาดของคฤหาสน์สกุลซ่งมิได้กว้างขวางพอจะรองรับบ่าวไพร่ที่เดินทางติดตามสวีพานมาได้ทั้งหมด หลินชิงเหอจึงอาสาพาคนที่เหลือไปพักยังคฤหาสน์ของนาง ในช่วงก่อนเข้านอน หลิ

“ที่ผ่านมา ท่านยายกับข้าห่วงเจ้ามาตลอด เกรงว่าคนสกุลซ่งจะตุกติกกับสินเดิมของท่านแม่เจ้า ยิ่งหลิวซื่อผู้นั้น ข้าได้ยินข่าวว่าสกุลของนางมิได้มีเงินทองนัก ซ้ำขุนนางแซ่หลิวสองคนนั่นยังรับสินบนอยู่หลายคราว เกรงว่านางจะแอบฉกทรัพย์สินของเจ้าออกไปใช้”เหยาจิ้งเหิงไม่เคยชอบน้องเขยคนนี้เพราะรู้สึกว่าเป็นคนมีลับลมคมใน ในตอนที่น้องสาวเสียชีวิตเขาไม่เพียงแต่บังคับให้สกุลซ่งรับปากจะดูแลมิให้ซ่งหว่านอิงถูกรังแก แต่ยังบีบให้นำสินเดิมของเหยามู่หรานผู้เป็นน้องสาวออกมานับด้วยซ่งหว่านอิงเล่าเรื่องการเปลี่ยนตัวคู่หมั้นให้กับเฉิงจิ่งสิงจากนางไปเป็นซ่งอวี้หลันน้องสาวต่างมารดา และข้อสงสัยเรื่องหีบสินเดิมของมารดาตน“ท่านลุงใหญ่ ท่านมาได้จังหวะนัก ท่านพ่อรับปากเชิญญาติพี่น้องมาร่วมกันในวันหมั้นของข้า วันนั้น ข้าอยากจะเปิดหีบสินเดิมที่ท่านแม่เก็บไว้ให้ต่อหน้าทุกคน ท่านกับท่านป้าจะได้มาเป็นร่วมเป็นสักขีพยานด้วย”“ดี! หากว่าหลิวซื่อกล้านำเอาสินเดิมของเจ้าออกไปล่ะก็ ข้าจะบีบพวกเขาให้เละคามือเลยทีเดียว” ในเมื่อมีเหยาจิ้งเหิงที่เป็นตัวแทนจากครอบครัวท่านยายแล้ว นายท่านซ่งจึงได้เชิญญาติพี่น้องในตระกูลทุกคนมา

ฮูหยินผู้เฒ่าซ่งหน้าชาด้วยความอับอายหันไปมองลูกสะใภ้ “เจ้า! เจ้าทำ เจ้าก็จงรับผิดชอบเสีย ส่วนที่เหลือเอาไปไว้ที่ใด” หลิวซื่อหน้าซีดเผือด นางจะไปหาของเหล่านั้นมาคืนได้อย่างไรเล่า ทุกอย่างนางล้วนเอาออกไปจำนำโดยมิได้มองเห็นหนทางจะไปไถ่คืน เดิมทีคิดว่าซ่งหว่านอิงหายตัวไปแล้ว ก็จะไม่มีผู้มารื้อฟื้นถามหาทรัพย์สินส่วนนั้นอีก “ท่านแม่ โปรดให้เวลาข้าสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้าดูแลหลายส่วน บางคราวก็เลอะเลือนไปบ้าง” หลิวซื่อแสร้งบีบน้ำตาเอ่ยกับแม่ของสามี ท่านผู้เฒ่าหัวหน้าตระกูลเห็นเช่นนั้นก็ทนไม่ไหว “หลิวซื่อ! ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน จัดการเรื่องนี้เสียให้เรียบร้อย ส่วนหีบสินเดิมพวกนี้ ให้เอาไปเก็บที่เรือนของอิงเอ๋อร์ก็แล้วกัน จะได้ไม่เกิดเรื่องอัปยศเช่นนี้อีก” นายท่านซ่งอับอายจนเหลือทน เขาจึงรีบหันไปหาหัวหน้าตระกูล “ท่านผู้เฒ่า เรื่องนี้ข้าจะกำกับนางจัดการให้เรียบร้อยมิให้เกิดข้อบกพร่องเลยขอรับ ท่านสบายใจได้” “ดี! ถ้าอย่างนั้น ก็ตกลงตามนี้ อีกสามวัน ข้าจะให้คนมาตรวจดูอีกครั้งหนึ่ง ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็พอเท่านี้เถิด ข้าต้องขอตัวกลับก่อน” คำ

“เฉิงฮูหยินไม่ต้องห่วง ข้าย่อมเตรียมทุกอย่างเอาไว้สำหรับหลันเอ๋อร์อย่างดี หากท่านไม่สบายใจก็ตามข้าไปตรวจดูให้เห็นกับตาเถิด” เฉิงฮูหยินผู้ ได้ฟังคำพูดของหลิวซื่อก็ดีใจ รีบเดินตามนางไปยังห้องเก็บทรัพย์ ครั้นเปิดดูแล้วเห็นว่าสิ่งของที่วางอยู่ข้างในล้วนเป็นของดีมีราคาก็ยิ้มแย้มแจ่มใส หันไปประจบหลิวซื่อ “ท่านต้องรู้นะว่าข้าได้ยินเรื่องที่ชาวบ้านซุบซิบนินทากันก็ย่อมต้องไม่สบายใจ จำต้องล่วงเกินท่านไปบ้าง ก็อย่าได้ถือสาเลย” หลิวซื่อยิ้มหวาน ยื่นมือไปตบหลังมือของเฉิงฮูหยินเบาๆ “ข้ารู้ หากเป็นข้า ข้าย่อมต้องทำเช่นกัน” “ถ้าอย่างนั้น กำหนดการแต่งงานก็แต่งเสียพร้อมกันกับอิงเอ๋อร์เสียเลยดีหรือไม่ วันนั้นฤกษ์ดีนัก” เฉิงฮูหยินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ในเมื่อตนเป็นฝ่ายเสียหน้าก็จำต้องตกปากรับคำให้บุตรชายจัดงานแต่งพร้อมกันกับบุตรสาวคนโตของสกุลซ่ง “ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว แต่งเสียพร้อมกันก็ครึกครื้นดี” ทั้งสองฝ่ายพูดจาเยินยอกันอยู่พักหนึ่ง เฉิงฮูหยินก็ลากลับ หลิวซื่อมองตามด้วยความแค้นเคือง ‘นางจิ้งจอก ที่แท้ก็ห่วง