All Chapters of ฮูหยินจับสลาก: Chapter 31 - Chapter 40

“ใต้เท้าจาง หากว่าข้าเดาไม่ผิด ท่านมาที่นี่มิใช่มาเพื่อเฝ้าเอายาแก้พิษให้มารดา หากแต่ภารกิจแท้จริงของท่านก็คือปราบปรามโจรค้ามนุษย์ ใช่หรือไม่” หลินเจิ้นอู่มองบุรุษรูปงามแล้วหรี่ตาลงข้างหนึ่ง จางอวี้เหิงพยักหน้ารับ “สมแล้วที่เป็นมือปราบ หูตาว่องไว ช่างสังเกต ความคิดฉับไว” แต่ดูจากท่าทางของจางอวี้เหิงที่มีต่อญาติผู้น้องของตนแล้ว หลินเจิ้นอู่อยากจะต่ออีกประโยคว่าจางอวี้เหิงถือโอกาสมาดูญาติผู้น้องของตนด้วย แต่ยามนี้มิใช่เวลาจะมาเปิดโปงความคิดของจางอวี้เหิง เรื่องของความรัก ปล่อยให้ชายหญิงตกลงกันเองย่อมดีที่สุด ‘หวังว่าใต้เท้าจางจะมีใจจริงต่อชิงเหอ และไม่ถือสาที่จะแต่งบุตรีจากสกุลพ่อค้าเป็นฮูหยิน’ สกุลจางเป็นตระกูลขุนนาง โดยมากพวกเขาถือตัวว่าสถานะทางสังคมเหนือกว่าย่อมไม่ต้องการแต่งงานกับครอบครัวพ่อค้า ทว่าดูแล้ว ทั้งจางฮูหยินและบุตรชายที่หลินเจิ้นอู่ได้พูดคุยด้วยในคืนวันนั้น มิได้มีท่าทางรังเกียจข้อเสนอของหลินชิงเหอ บางทีเรื่องนี้อาจจะเป็นไปได้ หลินชิงเหอกวาดตามองทั่วร่างของจางอวี้เหิงอย่างไม่เกรงใจ “ใต้เท้าจางเป็นบัณฑิตนะเจ้าคะ ให้ไปทำ

“ข้าไม่เชื่อหรอก มือปราบเซิ่งผู้นี้เป็นชนวนที่ดีเลยทีเดียว” ซ่งหว่านอิงยิ้มน้อยๆ “เจ้าหมายความว่า...” “ถูกต้อง! ถ้าจะจัดการกับหลิวซื่อ เริ่มจากสกุลหลิวก็ไม่เลวเลย แต่ก่อนท่านย่ามักจะพูดให้ข้าได้ยินอยู่บ่อยๆ ว่าสกุลหลิวเป็นขุนนางต้องพึ่งพาพวกเขา ทั้งหลิวเหวินเฉิงที่เป็นผู้ช่วยนายอำเภอและหลิวจื่ออันที่เป็นนายทะเบียนล้วนเป็นคนที่ล่วงเกินไม่ได้” หลินชิงเหอนิ่งคิดอยู่อึดใจ “หลิวจื่ออันที่ว่าก็คือตระกูลสายรองของสกุลหลิวนั่นน่ะหรือ” “อืม...คนผู้นั้นเป็นน้าในตระกูลสายรองของซ่งอวี้หลัน ข้าเคยเห็นเขามาเยือนบ้านข้าราวสองครั้ง” “เรารีบไปหารือพี่เจิ้นอู่กันเถอะ” ครั้นไปถึงบ้านสกุลหลินของหลินเจิ้นอู่ หญิงสาวทั้งสองคาดไม่ถึงว่าจะได้พบจางอวี้เหิงนั่งพูดคุยกับมือปราบหนุ่มอย่างออกรส “น่าแปลกนักที่พวกเจ้ามาถึงบ้านของข้าได้” หลินเจิ้นอู่มองดูญาติผู้น้องกับสหายด้วยความประหลาดใจ จางอวี้เหิงเหลือบมองหญิงสาวทั้งสอง เขาจงใจยิ้มให้กับหลินชิงเหอ นางเห็นเช่นนั้นก็ใจกระตุกจนแทบจะเดินสะดุดขาตัวเองล้ม “หมอหลินกำลังตามหาข้าอยู่

“ข้าเคยได้ยินว่าทหารม้าหยกทมิฬเก่งกาจนัก หนึ่งสู้ร้อย โหดเหี้ยมกล้าหาญ ไม่เกรงกลัวผู้ใด” หลินเจิ้นอู่เอ่ยขึ้นด้วยความชื่นชม “ก่อนหน้านี้ท่านพี่ไม่ยอมให้ท่านย่ากับท่านแม่เดินทางกลับก็เพราะรอทหารม้าสกุลหยางนี่เอง” ซ่งหว่านอิงหันไปหาสามี สวีพานพยัคฆ์หน้ารับ “แม้นายพลเซี่ยจะพาทหารนอกเครื่องแบบมาด้วยแต่ข้าก็ไม่วางใจ คิดไม่ถึงว่าอ๋องหยางจะส่งทหารม้าหยกทมิฬมา คราวนี้ต่อให้โจรหน้าไหนก็ไม่กล้ามายุ่งกับรถม้าของท่านย่ากับท่านแม่แล้ว” ซ่งหว่านอิงมองตามหลังรถม้าอย่างวางใจ “ถ้าอย่างนั้น ข้าก็คลายความเป็นห่วงแล้วเจ้าค่ะ” สวีพานแอบกระซิบกับภรรยา “อีกอย่างที่ข้ายังไม่ได้บอกเจ้า ท่านย่ากับท่านแม่ของข้าเคยออกรบร่วมกับกองทัพสกุล หยางอยู่หลายสมรภูมิในรถม้าของพวกม้ามีอาวุธอยู่หลายอย่าง หากพวกโจรกล้าไปวุ่นวายกับนาง ยังไม่แน่ว่าผู้ใดกันแน่จะเคราะห์ร้าย” ซ่งหว่านอิงตกตะลึงไปแล้วจริงๆ นางคิดไม่ถึงหญิงชราใจดีกับหญิงวัยกลางคนผู้อ่อนหวานจะเคยออกรบด้วย “คนสกุลหยางกับสกุลสวีสมแล้วที่เป็นญาติกัน ล้วนมีเลือดนักรบอยู่ในตัว” นางพยักหน้าหงึกหงัก “อิ

ซ่งอวี้หลันรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าสกุลซ่งยังไม่อยากจัดงานใหญ่โตเอิกเกริกเพราะจะรอจัดให้ยิ่งใหญ่อีกครั้งหลังจากที่จัดงานแต่งซุนจิ่งหรงอย่างเต็มพิธีการ ทว่าครั้งนี้เพียงต้องการให้ญาติๆ ได้รู้จักลูกสะใภ้และหลานคนใหม่เท่านั้น สองมือของหลิวซื่อกุมมือบุตรสาวเอาไว้ “ฟังแม่เถิด สามีเจ้าก็พามา ที่สำคัญต้องเชิญเฉิงฮูหยินมาให้ได้” “ก็ได้ๆ ข้าจะทำตามที่ท่านแม่บอกก็แล้วกัน” หลิวซื่อเห็นบุตรสาวสีหน้าหม่นหมองจึงหยิบเอาตั๋วแลกเงินหนึ่งร้อยตำลึงออกมา “เอานี่! เจ้าเอาเงินไปซื้อเครื่องประทินโฉมกับเสื้อผ้าเครื่องประดับใหม่เสีย สตรีหากหม่นหมองจะยิ่งทำให้สามีเบื่อหน่าย เจ้ายังสาวยังแส้อย่าปล่อยให้ตนเองดูทรุดโทรมเลย” “ดีจริง! ข้ากำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะหาเสื้อผ้าใหม่มางานฉลองครบเดือนของเจ้ามารหัวขนได้จากที่ใด” ซ่งอวี้หลันหันมาเคืองแค้นสองแม่ลูกที่เพิ่งเข้าสกุลซ่ง ซุนจิ่นหรงกับซ่งอี้หานทำให้นางกับมารดากลายเป็นคนไร้ตัวตนในคฤหาสน์นี้ ซ่งอวี้หลันรับเงินจากมารดาแล้วก็กลับออกจากคฤหาสน์สกุลซ่งด้วยความดีใจ เทียบเชิญถูกนำไปส่งให้สองสามีภรรยาแห่งคฤหาสน์หลานถิ

ซ่งหว่านอิงนั่งยองๆ ลงกับพื้นเพื่อหลบควันไฟที่ลอยขึ้นพลันเสียงฝีเท้าของคนผู้นั้นก็ดังเข้ามาใกล้ น้ำเสียงบุรุษผู้หนึ่งฟังดูฉุนเฉียว “หลิวซื่อ! ข้าบอกแล้วว่าให้ข้าฆ่านางด้วยตนเอง เหตุใดเจ้าจึงเผานางเองเล่า”“หัวหน้าหาน อย่ามาสนใจเรื่องหยุมหยิมเลย รีบพาคนของเจ้าไปที่ห้องโถงใหญ่กันเถิด ป่านนี้พวกเขาคงจะเมาได้ที่กันแล้ว”น้ำเสียงนั้น ซ่งหว่านอิงจำได้ว่าเป็นเสียงของหานคัง นางยกมือขึ้นปัดควันไฟที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ วิ่งไปยังหน้าต่าง พยายามยกมือขึ้นผลักแต่พบว่าถูกปิดตายจากด้านนอก‘วางแผนไว้ดีเสียจริง หน้าต่างทุกบานปิดตายเอาไว้เรียบร้อย หากท่านพี่ไม่เตรียมการเอาไว้ ข้าคงถูกย่างที่นี่แล้ว’ แผ่นกระเบื้องบนหลังคาถูกรื้อออกเป็นแถบอย่างรวดเร็ว ควันไฟที่ลอยขึ้นสูงจึงลอยออกไปตาช่องหลังคาอย่างรวดเร็วเสียงงัดแผ่นไม้ดังมาจากหน้าต่างบานหลังเถี่ยหนิวส่งเสียงเข้ามา “ฮูหยิน พวกข้ามาแล้ว!”รอจนแผ่นไม้ถูกงัดออก ซ่งหว่านอิงส่งเสียงออกไป“ข้าจะถีบหน้าต่างแล้ว หลบด้วย!” บานหน้าต่างถูกถีบออกไปอย่างแรง ท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมปะทุอยู่ด้านหลัง ซ่งหว่านอิงดึงเอาชายกระโปรงชั้นนอกขึ้นมาคลุมศีรษะ ก