All Chapters of [ love of butterfly ] ผีเสื้อสามผัว (4p): Chapter 41 - Chapter 50

"โอเครึเปล่า?" เสียงถามนุ่มถามขึ้นหลังจากที่รถเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้าน "ค่ะ หมวยแค่ตื่นเต้นจากที่เป็นแม่บุญธรรมแต่ได้แม่แท้ๆ แทนแค่ทำตัวไม่ถูกนิดหน่อยค่ะ" ฉันตอบกลับไปอย่างรู้สึกประหม่า "แม่คงดีใจไม่ต่างจากน้องเรารีบเข้าไปกันเถอะ" จบประโยคเราทั้งคู่ก็รีบลงจากรถทันที ฉันก้าวเข้าไปภายในตัวบ้านกับความรู้สึกตื่นเต้นเดินมาไม่เท่าไหร่ก็มาหยุดอยู่ที่ด้านในห้องรับแขกซึ่งภายในก็ได้พบกับคุณพ่อและคุณแม่ ไม่รอช้าฉันรีบเข่าไปนั่งลงด้านหน้าพวกท่านก่อนจะก้มลงไปกราบเท้าทันที และมีมือทั้งสองประคองให้ฉันเงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตามันออกมาจากความตื้นตันรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นทำฉันโผลเข้าไปกอดพวกท่าน ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่ฉันกอดแน่นมากจนรับรู้ได้"กลับมาบ้านเราแล้วนะลูก" คุณพ่อเอ่ยบอกมือของท่านก็คอยลูบผมฉันอย่างปลอบประโลม"ต่อจากนี้หนูไม่ต้องไปไหนแล้วนะลูก หนูอยู่กับแม่นะคะเด็กดี" คุณแม่บอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แขนของท่านกอดฉันแน่นพอๆกัน"หนูโกรธพ่อกับแม่ไหมลูก?" คุณพ่อเอ่ยถามทำให้ฉันผละใบหน้าออกมาจากอ้อมกอดท่านและส่ายหน้าไปมา"ฮึก! ไม่โกรธค่ะ หนูเชื่อว่าคุณพ่อคุณแม่มีเหตุผล""ใช่ลูก ตอนนั้นแม่พึ่งคลอ

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! กร๊อด! เสียงขบกัดกรามแน่นเมื่อใกล้ถึงจุดไคลแม็กซ์ มือหนาบีบล็อคสะโพกผ่ายแน่นก่อนจะกระแทกสวนขึ้นมาสุดแรง ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อความจุกพุ่งเข้ามาภายในท้องน้อยมันทั้งจุกหน่วงแต่เมื่อถูกตอกกระแทกเข้ามาอีกหลายๆครั้งก็ถูกความเสียวเข้ามาแทนที่"อ๊อย~เสียวค่ะ อื้อๆๆ ซี๊ด~อ๊ะ อื้อ!" เสียงหวานครางผสมเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นทั่วห้องรับแขก ภายใต้การกระทำของทั้งสองถูกจับจ้องด้วยสายตาคมสองคู่ที่พึ่งจะกลับมาจากข้างนอกอ๊าส์~ อ๊ะ อ๊ะ ซี๊ด อื้มส์!"มึงดูนั่นดิ!" เสียงเข้มเอ่ยด้วยใบหน้าหงุดหงิด ทั้งที่เขาทำงานจนแทบไม่มีเวลาพักแต่น้องชายฝาแฝดตัวดีกลับได้มีเวลามาเล่นบทสวาทเร้าร้อน"มึงอิจฉาน้องตัวเองหรือไง?"เทเลอร์เอ่ยถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่ภายใต้ใบหน้านั้นกลับซ่อนความรุ่มร้อนภายในอก "ก็แค่ให้มึงดู!" เจมส์ตอบกลับก่อนทำหน้าเบื่อหน่ายกับท่าทางของคนด้านข้าง"เงี่ยนหรือไง?" จู่ๆก็ถูกเอ่ยถามประโยคนี้ขึ้นมา คนได้ยินยกยิ้มขึ้นมุมปากอย่างเข้าใจ"เออ! มึงไม่เงี่ยนหรือไง?" เขาตอบกลับเทเลอร์หน้าทะเล้น"ใครบอก!" จบประโยคเทเลอร์ก็เดินแทรกเข้าไปด้านในทันที เจมส์ที่ได้แต่ส่ายหน้าไปมาให้กับการ

ฟุ่บ! ร่างเล็กถูกผลักลงเตียงด้วยท่าทางที่ยั่วยวนนัยน์ตาหวานเยิ้ม พร้อมกับขบกัดริมฝีปากของตัวเอง ขาเรียวแยกออกช้าๆ ทำให้ชายกระโปรงในชุดมินิเดรสถกขึ้นเผยให้เห็นกางเกงชั้นในสีขาวลายลูกไม้ สายตาคมทั้งสามจ้องใบหน้าสวยสลับกับร่องกลีบที่นูนขึ้นมาตามเนื้อผ้า รอยยิ้มกระตุกขึ้นบนมุมปากของพวกเขา เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องด้วยมือเจ้าของตอนนี้เหลือเพียงร่างเล็กที่อยู่บนเตียงยังมีเสื้อผ้าปกปิดครบชิ้น "ถอดให้บ้างสิคะ" เสียงหวานออดอ้อนออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม เมื่อเห็นใบหน้านั่นใจพวกเขาก็เริ่มร้อนระอุ ขาวยาวก้าวขึ้นไปบนเตียงพร้อมกัน สายเดรสถูกรั้งลงมาทีละข้าง บราเซียร์สีขาวลายลูกไม้ถูกมือหนาของเจมส์สอดผ่านใต้แผ่นหลังเข้าไปปลดตะขอออกและถูกดึงรั้งออกจากตัวของเธอทันที เผยให้เห็นเต้าอวบสวยเต่งตึง ผิวขาวเนียนละเอียด กลิ่นหอมอ่อนๆของครีมอาบน้ำถูกจมูกคมไล่สูดดมพร้อมกับริมฝีปากที่จูบขบ เทเลอร์เมื่อเห็นว่าแฝดอยู่ขนาบข้างทั้งสองจึงพาตัวเองมาอยู่ตรงกลาง มือหนาดึงรั้งกางเกงชั้นในออกมาช้าๆและวางมันลงด้านข้าง ตอนนี้กลีบแคมสวยไร้การปกปิดได้เผยให้คนตรงหน้าเห็นชื่นชม ยิ้วยาวทั้งสองแตะลงไปยังร่องกลางกลีบและลูบขยี้ก่อนจะสอดเ

9เดือนต่อมาตอนนี้ร่างกายของฉันเปลี่ยนไปเยอะมาก เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้น อวบขึ้นและก็สวยมากขึ้น ฮ่าๆๆ ขอหลงตัวเองสักหน่อย ส่วนเหล่าคุณสามีทั้งสามก็ดูแลฉันดีสุดๆ จนฉันคิดว่านี่คงเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตของฉันเลย ตั้งแต่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่งงานกัน เป็นสามีภรรยากัน เป็นครอบครัวเดียวกัน พวกเขาไม่เคยปล่อยให้ฉันลำบากเลย แต่เรื่องงานของพวกเขามันอันตรายเกินไปในทุกๆ วัน ฉันได้แต่ภาวนาขอให้พวกเขาปลอดภัย พี่เทเลอร์พอรู้ว่ากำลังจะมีลูกเขาก็แทบจะไม่ห่างจากฉันเลย มีงานไกลๆ ก็จะส่งเลขาไปแทน ส่วนเขาจะคอยดูแลและพาฉันไปหาหมอตามนัด ส่วนเพศลูกเราได้ลูกสาว อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันครบกำหนดคลอดแล้วฉันเลือกที่จะคลอดเอง เพราะการคลอดธรรมชาติแผลหายไว ไม่เจ็บนานเหมือนผ่าคลอด และทุกๆครั้งที่บรรดาคุณผู้ชายอยู่ด้วยพวกเขาจะถามแต่คำถามเดิมๆ ซ้ำๆ แบบวันนี้"หนูพี่ว่าผ่าเถอะ พี่ไม่อยากให้หนูเจ็บนานนะคะ" เจเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงและภายในใจที่เต็มไปด้วยความหวัง หวังว่าเธอจะเชื่อเขา เพราะถ้าผ่าเธออาจจะไม่เจ็บแต่อาจจะมาเจ็บหลังจากนั้น แต่พวกเขาก็เต็มใจจะคอยดูแลเธอไม่ห่าง"ใช่ค่ะ พี่ว่าหนูผ่าเถอะนะ พี่จะหาหมอที่เก

ประตูห้องคลอดปิดลงช้า ๆ ทิ้งให้ความวุ่นวายด้านนอกค่อย ๆ เลือนหายไปฉันสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กำลังสั่นไหว ขณะเดียวกันเทเลอร์ยังคงอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่างไปไหน"มองพี่นะครับ"ฉันหันไปมองเขา"ไม่ต้องคิดเรื่องอื่น ค่อย ๆ ทำตามที่คุณหมอบอก พี่อยู่ตรงนี้"ฉันพยักหน้า แม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยความกลัวเวลาผ่านไปทีละนาทีทุกครั้งที่อาการกลับมา ความกังวลก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย ฉันเผลอบีบมือพี่เทเลอร์แน่นจนเขาต้องขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม"หนูกลัว...""พี่รู้ครับ""ถ้าหนูทำไม่ได้ล่ะ?"เขาส่ายหน้าเบา ๆ"หนูทำได้แน่นอนครับ แต่ถ้ากลัวก็ไม่เป็นไรเลย พี่จะอยู่ตรงนี้"คำพูดนั้นทำให้ฉันหลับตาลง พยายามตั้งสมาธิใหม่อีกครั้งนอกห้องเจกับเจมส์เดินวนไปมาอย่ากระวนกระวาย"นี่ผ่านไปนานหรือยังวะ?"เจมส์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้"ไม่นานหรอก"เจตอบ แต่ตัวเองก็ยังเงยหน้ามองประตูห้องคลอดซ้ำ ๆไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ แต่ทั้งคู่ต่างกำลังกังวลเหมือนกันกระทั่งเสียงหนึ่งดังลอดออกมาจากด้านในทั้งสองคนหยุดเดินพร้อมกัน"เสียงอะไร?""ไม่รู้..."เจมส์กำมือแน่น ก่อนจะสูดหายใจเข้า"ขอให้ทุกอย่างเรียบร้อยเ