All Chapters of [ love of butterfly ] ผีเสื้อสามผัว (4p): Chapter 31 - Chapter 40

[jay:1]ผมที่ได้แต่นั่งขลุกอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมของคาสิโนกับอากาศที่ดูอึมครึม สีหน้าที่เคร่งเครียดและจริงจังของเพื่อนสนิทสองคนกำลังทำผมรู้สึกเครียดไปด้วย พร้อมที่ดูนิ่งแต่ผมเชื่อว่าภายในใจของมันร้อนรุ่มจนไม่อาจอยู่เฉยได้ ผมเข้าใจความรู้สึกนี้ดีมันหงุดหงิด ใจมันหวิวเพราะความเป็นห่วง แต่ตอนนี้ทำได้เพียงนั่งคิดว่าควรจะทำอะไรกันก่อน"มึงได้ส่งคนไปรึยัง?" เจมส์ถามออกไปก่อนที่พวกมันจะส่ายหน้าไปมา"ส่งไปมึงคิดว่าคนของกูจะรอดกลับมาเหรอ? พวกมันรอบกัดจะตายกูจะไม่เสียกำลังคนเด็ดขาด!" พร้อมตอบออกมาด้วยท่าทางที่สุขุมแต่แววตาวาบไหว"พวกมันคิดจะทำอะไร กูไม่เข้าใจมันรู้การเคลื่อนไหวของเบล มันรู้ว่าเบลอยู่ไหน กูอยากจะฆ่ามันชิบ!""กูก็ไม่ได้ต่างจากมึงแต่.."ครืด! ครืด!ประโยคของพร้อมถูกหยุดด้วยเสียงของโทรศัพท์ พร้อมเอื้อมมือไปคว้าหยิบโทรศัพท์ด้านข้างก่อนจะยกขึ้นมาดู คิ้วของมันขมวดแน่นก่อนจะกดรับสาย กล้องวิดีโอถูกเปิดคอลมา ก่อนจะปรากฏภาพของคนที่กำลังตามหา"เบล!! ไอชิโนมึงทำอะไรเบล!?" พร้อมโวยเสียงดังนั่นยิ่งทำให้ไอ้นนท์รีบกรู่ลุกจากที่นั่งมาคว้าโทรศัพท์ไปทันที "มึงเอาเบลไปไว้ที่ไหน มึงทำอะไรเบล!?" ไอ

เฮ้อ!! เสียงถอดหายใจเฮือกใหญ่หลายต่อหลายครั้งของฉันดึงดูดสายตาคนด้านข้างจนเขาต้องวางงานที่กำลังทำเพื่อเดินมาหาฉันที่อยู่บนเตียง"เป็นอะไรไปตัวเล็ก?" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ายถามฉัน มือหนาของพี่เทเลอร์คอยลูบผมฉันอย่างอ่อนโยน"หนูเป็นห่วงเบล แต่หนูเชื่อว่าเบลจะต้องไม่เป็นอะไร" ฉันตอบก่อนจะโน้มเอนศีรษะลงไปซบแผ่นอกกว้าง"หนูรู้ใช่ไหมว่าเบลคิดจะทำอะไร?" "ไม่รู้ค่ะ แต่หนูเชื่อว่าเบลต้องมีเหตุผลที่เลือกแบบทำแบบนั้น""งั้นหนูก็วางใจเถอะ ชิโนต่อให้มันจะร้ายแค่ไหนมันก็ไม่ทำผู้หญิงซื่อๆ ได้แน่นอน!" เมื่อได้ฟังประโยคของพี่เทเลอร์ฉันก็ผละใบหน้าออกมาจากอ้อมอกเขาทันทีก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเขาด้วยสีหน้างุนงง"ทำไมคะ?""รู้แค่นี้ก็พอ นอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องไปเที่ยวกันนะ เดี๋ยวตื่นสาย""ตื่นเต้นจังเลยค่ะ ไม่คิดว่าจะได้ไปเที่ยวกับครอบครัวพี่ด้วย"ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงอ้อยอิ่ง"พี่ก็ตื่นเต้นค่ะที่จะได้ไปเที่ยวกับหนู นอนได้แล้วนะคะ ฝันดีค่ะ" จุ๊บ! หน้าผากของฉันถูกสัมผัสอุ่นๆจากริมฝีปากหนาที่กดแตะลงมา ความอ่อนโยนของเขาทำฉันหลงจนไม่สามารถไปไหนจากเขาได้อีกแล้ว มีแฟนดีก็อย่างเงี้ยแหละนะ คนไม่มีแฟนก็นอนกอดหมอนข้

หลังจากที่หลุดพูดคำนั้นออกไป ฉันก็ไม่แม้แต่จะกล้าที่จะมองหน้าพวกเขา ไม่นะ!!! ฉันแทบอยากจะมุดดินหนีไปซะเดี๋ยวนี้ การมาเที่ยวสี่วันเหมือนสี่เดือนทำไมมันช่างยาวนานอย่างนี้นะ*^*!ส่วนยัยนิต้าก็หายลับไปกลับตาไม่รู้ว่าขายขี้หน้าหรือคิดจะทำอะไรต่อกันแน่!? ฟุ่บ! ฉันทิ้งร่างลงบนเตียงนุ่มๆทันทีเมื่อเข้ามาถึงห้อง อากาศมันร้อนจนฉันรู้สึกปวดหัวแม่พี่เทเลอร์เห็นสภาพร่อแร่ของฉันก็ไล่ให้เข้ามานอนพักผ่อน แต่ไม่ทันที่ฉันจะหลับก็ต้องดีดตัวลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นผู้มาใหม่"พี่! เอ้ย! คุณเข้ามาทำไม!?" ฉันเค้นถาม คิ้วเล็กกดเข้าหากันแน่นเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคย"พี่แค่จะเข้ามาดูว่าหนูเป็นยังไงบ้าง ปวดหัวมากไหมคะ?" เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่แสดงถึงความอ่อนโยน แววตาสั่นไหว ก่อนที่ร่างสูงจะเดินตรงมานั่งที่ปลายเตียง เขาจ้องหน้าฉันก่อนจะผายยิ้มออกมาเล็กน้อย "ยิ้มทำไม?" ฉันถามด้วยอาการงุนงง"พี่ดีใจน่ะ ที่หนูพูดคำนั้นออกไป มันกำลังจะเหมือนเดิมแล้วใช่ไหมครับ" น้ำเสียงแผ่วกับใบหน้าที่คาดหวังในคำตอบของพี่เจ มันทำให้ใจดวงน้อยของฉันสั่น มันรู้สึกวูบและปวดหนึบขึ้นมา เมื่อเหตุการณ์ในวันนั้นภาพ เสียง คำพูด และความเ

"อ๊ะๆๆๆๆ จะ จุก อื้อ อ๊อย ดีจัง...อื้อ~ อ๊าๆๆ อื้อๆๆๆ" เสียงครางกระเส่าของคนตัวเล็กทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาแต่กลับกันภายในมันร้อนวูบวาบร่างกายของพวกเราชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแทบจะเปียกแฉะ และในจังหวะนั้นเองเอวของผมก็ตอกสวนเข้าไปจนสุดก่อนจะเกร็งกระตุกเพื่อปลดปล่อยน้ำคาว เธอก็ไม่ต่างกันร่างเล็กกระตุกถี่ๆ ก่อนจะอ่อนยวบลงเสียงหายใจหอบเหนื่อยดังขึ้น จุ๊บ! ผมเลื่อนใบหน้าขยับลงไปพรมจูบลงยังหน้าผาก แก้มนวลและปากนิ่มของเธอ ก่อนจะถอดถอนเอ็นแข็งออก พรวด! น้ำสีขาวขุ่นไหลล้นออกมาตาร่องสวาทของเธอเปรอะผ้าปู ไม่ทันที่จะได้พักร่างของเธอก็ถูกจับนอนตะแคง ขาเรียวข้างหนึ่งถูกยกขึ้นสูง ร่างของเจมส์แทรกเข้าไปอยู่ในท่ากรรไกรเจลหล่อลื่นถูกทาลงยังรูร่องทั้งสอง ก่อนที่เจจะใช้นิ้วทั้งสองสอดเข้าไปยังร่องแคบทางด้านหลังเพื่อเปิดทางร่างของเธอสะดุ้งโหยงเมื่อถูกสัมผัส และผมก็ได้ขอร่วมอีกครั้งโดยการใส่เข้าไปทางรูเล็กพร้อมๆกับเจมส์ โดยที่ผมประกบหน้าของเธอเอาไว้ ส่วนเจก็ค่อยๆใส่ลำแข็งอย่างเชื่องช้าเพื่อไม่ให้เธอเจ็บเมื่อทุกอย่างเข้าที่เอวของพวกเราก็เริ่มขยับ"อ๊าส์...ทำอะ ระ ไรกัน อ๊ะ!" เสียงร้องหวานครางดังขึ้น"แล้วชอบมันไหมครับ

"หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าเสียใจไปเลยนะคะเพราะหนูว่าถ้าคุณยิ้มทุกอย่างจะเปลี่ยนไป หนูอยากเห็นคุณยิ้มนะคะ" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ สายตาของเธอช่างอบอุ่นเหลือเกิน "หนูเกิดมาตั้งแต่จำความได้ก็ยังไม่เคยเห็นหน้าแม่ หน้าพ่อตัวเองเลยค่ะ โตมาในสถานสงเคราะห์ถูกรับเลี้ยงจากแม่ใหญ่แต่หนูก็ใช้ชีวิตกับทุกๆวันให้มีความสุข หนูคิดแค่ว่าบางครั้งที่พวกท่านทิ้งหนูอาจจะมีปัญหาที่ไม่สามารถเลี้ยงหนูได้เลยเอาหนูไปไว้ที่นั้น หนูไม่โกรธเลยที่ท่านทิ้งแต่ก็น้อยใจบ้างแต่หนูก็มีครอบครัวที่รักหนู หนูเลยปล่อยทุกปัญหาทิ้งไปค่ะ คุณก็เหมือนกันนะคะลองมองรอบตัวดูจะมีหลายคนเลยที่กำลังเป็นห่วง กำลังรู้สึกเสียใจที่เห็นคุณเป็นแบบนี้ ความรู้สึกคงหนักพอๆกัน หนูขอโทษนะคะที่พูดอะไรแบบนี้แต่หนูว่าคุณเป็นคนสวยมากนะคะยิ้มเยอะๆโลกก็เปลี่ยนค่ะ"พรึ่บ! ร่างของฉันถูกสวมกอดอบอุ่นจังเลย ทำไมรู้สึกว่าอ้อมกอดนี้เหมือนเกาะที่สามารถปกป้องฉันได้ ถ้าฉันมีแม่แบบคุณก็คงจะดีกอดนี้อบอุ่นจริงๆ ไม่นานเราทั้งคู่ก็ปล่อยกอดออกจากกัน ฉันรู้สึกได้ว่าน้ำตาตัวเองไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว"หนูร้องไห้ หนูคงจะเจอเรื่องหนักๆมาเยอะสินะ เวลาหนู