All Chapters of [ love of butterfly ] ผีเสื้อสามผัว (4p): Chapter 21 - Chapter 30

"เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ เด็กคนนั้นหายไปไหนแล้ว" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากเดิม เขาเริ่มที่จะรู้สึกเจ็บเมื่อเธอนิ่งเฉยใส่"เด็กคนนั้นมันตายไปนานละ ตายไปตั้งแต่วันที่เธอถูกกระทำ ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครสนใจ เจ็บแล้วจำดีกว่าเจ็บแล้วทน พวกคุณกลับไปซะเถอะ!""กูไม่รู้ว่าต่อจากนี้พวกมึงจะทำอะไร แต่จำไว้ว่าหมวยห้ามใครแตะต้องเธอเด็ดขาด!""กูไม่รับปาก เพราะสักวันพวกกูต้องเอาผู้หญิงคนนี้กลับคืนมาให้ได้!" เจเอ่ยก่อนจะหันไปมองใบหน้าเล็กที่เบี่ยงสายตาไปทางอื่น"กูจะรอพวกมาเอาคืนนะ แต่อย่าให้กูรู้ว่ามายุ่งกับเธอหลังจากนี้ เพราะกูคงไม่อยู่เฉยแน่!""มึงรอได้เลยว่าหลังจากนี้กูจะไม่ปล่อยให้มึงได้เธอไปคนเดียวแน่นอน กลับ!" เจมส์เอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากก่อนจะตามมาด้วยประโยคสั้นแต่ดูน่าเกรงขาม"ดูสิแขกกูหายหมดเลย!" ชบาเอ่ยหลังจากกลุ่มคนเดินออกไปจนหมด"เดี๋ยวผมชดใช้ให้นะครับ" เทเลอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้ม"ไม่เป็นไรๆ ช่างมันเถอะวันนี้ไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีแล้ว""แม่ใหญ่หมวยขอโทษนะ ที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน""ไม่เป็นไรอย่าคิดมาก ต่อไปจะเอายังไง""ผมจะไม่ให้มีเหตุการณ์แบบในวันนี้เกิดขึ้นอีกครับ""พวกคุณเป็นใครกั

"ไปดูเองสิเจ๊ มาถามฉันจะตอบถูกไหมหล่ะ!"จบประโยคทั้งคู่ก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที เมื่อมาถึงก็ทำให้ชบาถึงกับต้องหลี่ตามองคนตรงหน้า ก่อนที่เธอจะตะโกนออกมาจนทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่ตกใจไปตามๆกัน"อีกาลกิณี! มึงมาทำไม!""คิดว่าฉันอยากมาเหยียบที่ต่ำๆ สกปรกโสโครกอย่างนั้นหรือไง หึ! ยังปากเน่าเหมือนเดิมไม่สิยังเป็นแค่กระหรี่เหมือนเดิม!" คำดูถูกที่พ่นออกมาทำให้อารมณ์ของชบาเดือดจัด"แล้วยังไง อย่างน้อยๆกูก็ไม่เคยไปขอมึงแดก ไม่เคยไปดูถูกใคร ถ้าวันนั้นมึงไม่เสนอตัวให้คุณพิภพป่านนี้ก็เป็นแค่กระหรี่เหมือนกูนี่แหละ ทั้งที่จริงๆเขาเลือกกู! มึงมาที่นี่ต้องการอะไร!" ประโยคตอกกลับเล่นเอาภารดีหน้าชาเพราะทั้งคู่ไม่ถูกกันตั้งแต่ยังเป็นสาวๆ จนตอนนี้ที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก"ที่มาวันนี้แค่จะมาดูหน้านังเด็กขายตัวนั่น ฉันต้องการจะเจอมันไม่ใช่แก" ภารดีเอ่ยด้วยอารมณ์หงุดหงิด"เจอกูนี่แหละ ไม่ต้องเสือกอยากจะมาเจอเด็กกู!""วันนี้ฉันไม่อยากมีเรื่องกับแก เรียกนังหมวยออกมาซะ!""ไม่เว้ย! ถ้ามึงไม่ออกไปเจอกูแน่!""มีอะไรกัน?" เสียงของผู้มาใหม่ทำให้ทุกคนต่างพากันหันไปมอง "คุณ! มาที่นี่ทำไม?" เธอเอ่ยถามเมื่อเห็นแขกผู้มาเ

เป้ง! เป้ง! ปั่ก! ปั่ก!เสียงเครื่องมือช่างดังระงมภายในตัวอาคารที่ถูกต่อเติมและตกแต่ง แต่ยังคงต้องใช้เวลาอีกหลายอาทิตย์กว่าจะเสร็จจึงได้ปิดปรับปรุงไปก่อน ส่วนบรรดาผู้หญิงที่เป็นเด็กของเจ๊ชบาก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย มีที่พักสำรอง มีเงินใช้ในแต่ละวัน ล้วนแล้วมากจากเขา เจมส์ผู้ที่รู้สึกว่าตัวเองไม่สมควรที่จะด้อยไปกว่าเทเลอร์ เขายอมทำตามคำขอของเธอโดยที่เธอแทบไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด"มึงทุ่มขนาดนี้ถ้าหมวยไม่สนใจจะทำยังไง?" ประโยคคำถามจากเพื่อนสนิทเอ่ยขึ้น"ไอ้นนท์! ปากมึงนี่นะยังไงซะกูก็เชื่อว่าหมวยจะไม่ผิดคำพูด แต่กูหมั่นไส้ชิบผาย อะไรก็เทเลอร์ พี่เทเลอร์ดีอย่างโน้น ดีอย่างนี้ กูอยากจะกระชากมากดลงเตียงเอาแม่งให้เดินไม่ได้เลย!" เขาเอ่ยด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดก่อนจะเดินตรวจงานภายใน"ทำเพื่อเอาใจไม่นึกถึงผลที่จะตามมา" พร้อมเอ่ยด้วยสีหน้านิ่ง"กูนึกดีแล้วและกูก็เตรียมรับมือไง้หมดแล้ว" เขาเอ่ยตอบก่อนจะเดินตรงเขาไปหาหัวหน้าช่าง"ถึงไหนกันแล้ว?""นายครับตอนนี้เสร็จไปแล้วสี่สิบเปอร์เซ็นต์ครับ""อืม เร่งมือหน่อยนะเพราะด้านในยังต้องทำอีกเยอะ" เอ่ยจบเขาก็เดินออกมายังด้านหน้าอาคาร ร่างสูงหยุดนิ่งเมื่

แอ๊ด! เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออกมือเล็กรีบยกขึ้นมาปิดจมูกทันทีเพราะกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งไปทั่ว บนเตียงนอนมีร่างหนาที่หลับอยู่อย่างไม่ได้สติ ใบหน้าของเขามีแต่หนวดเคราผมเพ่ารุงรัง เท้าเล็กค่อยๆก้าวเข้าไปช้าๆ ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งข้างๆร่างหนา มือเล็กยื่นไปวางลงแนบแก้มเธอไม่คิดจะมาดูถ้าหากไม่ได้รับข้อความจากพี่ชายฝาแฝดของเขา เธอเจ็บที่เห็นหน้าเขาแล้วเหตุการณ์วันนั้นก็ย้อนกลับมา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเป็นเส้นตรงภายในใจมันปวดหนึบ เธอไม่ควรมาดูเขาด้วยซ้ำ แต่ก็อดกังวลไม่ได้ที่จะไม่ห่วง "ถ้าพี่ไม่ทำร้ายกัน หมวยจะไม่รู้สึกแบบนี้ ทำไมถึงไม่ฟังกัน!" เสียงปนสะอื้นเล็กน้อยดังขึ้น ม่านตาเปิดออกช้าๆก่อนที่เขาจะเห็นมันชัดขึ้น ใบหน้าที่เขาปรารถนารอคอยมาหาเขาแล้ว เขารีบหยัดกายลุกขึ้นนั่งก่อนจะรั้งร่างบางเขามากอดแน่น "หมวยเธอกลับมาแล้ว พี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ พี่ผิดเอง พี่จะไม่ทำอีกแล้ว หมวยพี่ขอโทษ ฮึก!" เธอไม่ได้กอดตอบเพียงแต่ภายในใจมันกำลังเจ็บปวด เธอไม่เคยเห็นหรือได้ยินเขาร้องไห้ออกมาไม่เคยได้ยินคำขอโทษจากเขา"ขอโทษเพราะรู้สึกผิดหรือขอโทษเพราะกลัวจะเสียกันไป" ประโยคของเธอทำให้เขาค่อยๆคล้ายอ้อมกอดนั้น

"บอกแต่เรา เรื่องของแกอ่ะเป็นยังไงบ้าง" ประโยคตอกกลับของฉัน ทำให้ใบหน้าที่เปื่อนยิ้มเมื่อครู่เจือนลงมาทันที เรียวปากบางเม้มเข้าหาแน่น นัยน์ตาไหววูบคงไม่ต้องพูดอะไรมาก เพราะรักคำเดียวเท่านั้น! ยิ่งเบลนิสัยที่ไม่เคยจะจริงจังกับใครแต่พอได้มาเจอคนที่ต่างออกมาทั้งใจคือยกให้เขาไปหมดแล้ว"เจ็บมากไหมเบลเล่าให้ฟังได้นะ ถ้าเจ็บกลับมาบ้านของเราได้นะ ทุกคนยังคงต้อนรับเสมอ" ฉันเบื่อนมือไปคว้าบีบมือของเบล เราสบตากันครู่หนึ่งก็รู้ได้ทันทีว่าข้างในคงจะช้ำไม่แพ้กัน"เรายังไหว เราแค่รอให้พวกเขาคิดได้บ้าง เราเจ็บทุกครั้งที่กลับเข้าไป ภาพที่เห็นคือมีผู้หญิงสองคนกำลังทำทุกอย่างเหมือนที่เราทำ และเราไม่สามารถทำอะไรได้เลยหมวย เรารอให้เขามองมาบ้าง เวลาเขาเมา เขาก็จะละเมอชื่อของใครก็ไม่รู้ นัยน์ตาเขาเวลามองเรามันโคตรจะว่างเปล่าเลย เราทนเพราะรอว่าเขาจะหันมามองเห็นเราบ้าง เรารอว่ามันจะต้องมีสักวันแหละ ฮึก! แกอ่ะไม่เอาไม่พูดแล้ว" ว่าพลางใช้มือปาดเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลเปรอะแก้มลงมา เบลคือผู้หญิงที่ดีคนหนึ่งเลยแต่อาชีพที่ทำมันอาจจะทำให้มองว่าเป็นคนไม่ดี แต่ชีวิตคนเรามันเกิดมาเลือกไม่ได้ไง ทำไมกันนะพวกคิดอะไรกันอยู่ ยิ