All Chapters of [ love of butterfly ] ผีเสื้อสามผัว (4p): Chapter 11 - Chapter 20

ไม่นานนักรถหรูก็แล่นเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถหน้าร้านชิลล์ของเขา ทั้งสองลงจากรถก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปยังด้านในร้าน สายตาของพนักงานจับจ้องมายังร่างเล็กในชุดนักศึกษาพอดีตัวแต่ใบหน้าของเธอนั้นช่างเป็นจุดเด่นที่สามารถดึงดูดเพศตรงข้ามได้เป็นอย่างดี"โห้! เฮียวันนี้พาสาวที่ไหนมาอีกหล่ะเนี่ยสวยซะด้วย" เสียงเอ่ยแซวของพนักงานในร้านดังขึ้น ความคิดของคนตัวเล็กก็เริ่มกลับเข้ามาตีกันอยู่ในหัว'เคยพาคนอื่นมาที่นี่เราเป็นคนที่เท่าไหร่กัน'"เงินเดือนของมึงตัดสิ้นเดือนนี้ กูหักค่าปากดีครึ่งหนึ่งละกัน!" ประโยคของเขาเล่นเอาชายหนุ่มแทบยิ้มไม่ออก"เฮียเจ ผมแค่แซวเล่นขำๆเอง" "กูก็แค่แซวเล่นขำๆเหมือนกัน หน้าซีดเชียวเครียดหรอ!" เขาย้อนกลับก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ทำให้คนที่ยืนทำหน้าเครียดอยู่ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ"บอกแม่ครัวเอาข้าวผัดรวมมิตรมาสอง ต้มจืดเต้าหู้หมูสับหนึ่ง ไปส่งที่ห้องทำงาน ไปกันเถอะ!" เขากันไปออกคำสั่งกับพนักงานก่อนจะหันหน้ามาบอกกับเธอ มือหนาของเขายื่นไปกอบกุมมือนุ่มก่อนจะพาเดินไปยังห้องทำงานของตนเอง "นั่งก่อนสิ พี่ขอเคลียร์บัญชีก่อน" จบเขาก็เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองก่อนจ

ใบหน้าครุ่นคิดเผยออกมาอย่างเห็นได้ชัดถึงจะเข้าใจในความหมายที่เขาสื่อแต่เธอก็ยังสงสัยอยู่ดี เพราะสิ่งที่เธอเป็นอยู่นั้นมันไม่ได้แยกไม่ออกแต่เธอแค่ไม่อยากปล่อยพวกเขาไป "เธอกำลังคิดเรื่องที่ฉันพูดอยู่ เธอคงกลัวจะเสียพวกมันไปสินะ?" เขาเอ่ยอย่างรู้ดี เพราะสีหน้าของเธอมันเดาไม่ยาก"คุณต้องการอะไร พูดมาเลยดีกว่าค่ะ" ประโยคคำถามที่ทำให้เขาเผลอกระตุกยิ้มออกมา มองท่าทางของคนตรงหน้าที่เหมือนจะเริ่มรู้สึกระวังตัวขึ้นมาซะงั้น "ต้องการเธอไงแม่กระต่ายน้อย เธอมาอยู่กับฉันไหมลองคิดดูดีนะและตอนนี้เธอกำลังจะถูกตามกลับไปอาจจะเจอกลับเรื่องที่ไม่คาดคิดก็ได้!" คิ้วเรียวกดเข้าหากันแน่นอย่างไม่เข้าใจกับประโยคที่เขาเอ่ยขึ้น ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกกระชากด้วยแรงโกรธ ใบหน้าหวานบิดเบเมื่อกระทบเข้ากับแผงอกของผู้มาใหม่ แต่เธอจำกลิ่นตัวของเขาได้ดี ดวงตาเล็กรีบช้อนขึ้นไปมองร่างสูงตรงหน้าทันที แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาที่ดุและแข็งกร้าว สันกรามที่โผล่ขึ้นเมื่อถูกขบแน่น แรงบีบที่ต้นแขนเพิ่มมากขึ้น ปากเล็กเม้มแน่นเพื่อกดกลั้นอารมณ์เจ็บเอาไว้"มึงกำลังทำน้องเขาเจ็บอยู่นะไอเจมส์!" เสียงเข้มของเทเลอร์เอ่ยปรามเมื่อเห็นสีหน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! แอ๊ด! "หมวย มาได้ยังไง แล้วนี่ทำไมถึงได้.." "แม่ใหญ่ ฮึก...ฮือ ทำไมมันถึงได้เจ็บขนาดนี้คะ ฮึก..เจ็บมาก ทำไมหนูถึงได้ไร้ค่าขนาดนี้ ทำไมคะ ทำไมต้องทำแบบนี้ ฮือ.." ใบหน้ากับหยดน้ำตาของหมวยทำให้ชบารู้สึกโกรธเคืองเป็นอย่างมาก เธอคิดว่าพวกเขาจะดูแลดีแต่กลับกันทำไมถึงได้เป็นสภาพเช่นนี้ คิดแล้วมันแค้นใจนัก มือหยาบกร้านลูบศีรษะของเด็กสาวและกอดเธอเพื่อปลอบประโลมความรู้สึก ถึงแม้จะต้องใช้เวลาก็ตาม "กลับมาอยู่บ้านเรานะลูก ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอนะอย่าไปใส่ใจกับสิ่งที่ผ่านมา ชีวิตหมวยไม่ได้ไร้ค่านะ หมวยมีค่ามากสำหรับทุกคนที่นี่ เราเริ่มใหม่ได้นะหมวย แม่ใหญ่คนนี้จะไม่มีวันทิ้งหมวยไปไหน คนเก่งร้องมันออกมาให้หมดนะลูก" ยิ่งได้ยินคำปลอบโยนเหล่านั้นภายในใจก็จุกขึ้นมา หยดน้ำตาปล่อยออกมาไม่ขาดสาย ไหล่เล็กสั่นไหวไม่หยุดกว่าจะเงียบได้ก็ผ่านไปนานสองนาน ทุกคนที่ได้เห็นหมวยในสภาพนี่ก็ได้แต่อดห่วงไม่ได้ถึงสภาพจิตใจของเธอ หมวยไม่ได้เล่าอะไรให้ใครฟังทุกคนก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรจากเธอและเลือกที่จะปล่อยให้เธอได้มีเวลาคิดทบทวนกับเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา ตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่เธอเข้าไปอยู่ก

หลายสัปดาห์กับการกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่เดิม มันมีอะไรให้คิดมากมาย และพยายามที่จะลืมสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นและผ่านมา ไม่รู้ว่าชะตาลิขิตหรือถูกกลั่นแกล้งกับการสิ่งที่ทำให้ฉันปวดหัวหนักกว่าเดิม "พี่ไม่คิดจะกลับกันบ้างหรือไงคะ?" เสียงหวานเอ่ยถามชายชุดดำที่ยืนเฝ้าหน้าประตูทางเข้าทั้งสี่คน "กลับไม่ได้ครับ นายสั่งไว้ว่าให้คอยดูแลทุกคนที่นี่ เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยทันครับ""เจ้านายพวกพี่นี่ไปไหนคะ ทำไมไม่ยอมมาเฝ้าเองหล่ะ?" ประโยคของเธอทำเอาชายทั้งถึงกับเลิ่กลั่กทันทีที่ได้ยิน"อยากให้พี่มาเฝ้าแทนจริงๆเหรอ?"เสียงที่คุ้นหูกับท่าทางที่ดูสง่าเดินตรงมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าของเธอ"เอ่อ..คือหนูแค่พูดเล่นหน่ะค่ะ อย่าใส่ใจเลยเนาะ"ใบหน้าเรียวยิ้มตายี่ความน่ารักของเธอมันน่าเอ็นดูมากซะจนเขาอยากจะ....ภายในหัวของเทเลอร์มันเริ่มตีกันให้วุ่น"อ่ะ! เค้กรสโปรดพี่ผ่านทางนั่นพอดีเลยซื้อมาฝาก" ตาเล็กลุกวาวเมื่อเห็นขนมหวานที่เธอโปรดปรานมือเล็กรีบยื่นไปคว้าแต่กูถูกเบรกเมื่อเขายกมันสูงขึ้นใบหน้าที่ยิ้มชื่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่บึ้งตึงทันที ปากบางเฉียบคว่ำลง "ผู้ใหญ่ให้ของต้องทำยังไงคะ?" คิ้วสูงเลิกขึ้นเป็นเชิงถ

ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าหนักหลายคู่กรู่เข้ามาภายในตัวอาคารทำให้บรรดาแขกเหรื่อต่างพากันตกอกตกใจ ชบาเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงรีบวิ่งเข้ามาดักหน้าชายฉกรรจ์ในชุดดำหลายคน กระบอกปืนถูกจ่อมายังหน้าผากของชบาก่อนมันจะถูกลดลงจากมือหนาของผู้มาเยือน "มาทำไม! ต้องการอะไร?" เสียงเค้นตะคอกดังออกมา แต่ใบหน้าคมนั้นเรียบนิ่งและหน้ากลัว ดวงตาเฉียวหลี่ลงก่อนจะเอ่ยขึ้นมา "หมวยอยู่ไหน!" "จะมาหาเอาอะไรตอนนี้ ตอนทำไม่คิดมาคิดได้อะไรเอาป่านนี้!" "หุบปากแล้วบอกมาว่าหมวยอยู่ไหน!" "มีอะไรกับฉัน!" เสียงหวานที่เรียบเฉยดังขึ้นก่อนจะเผยร่างของเจ้าของเสียง เขารีบหันไปมองแต่กลับต้องยกปืนขึ้นมาจ่อตรงไปยังด้านหลังของเธอ เมื่อได้พบกับร่างสูงที่ไม่อยากเจอสักเท่าไหร่นัก "เจอกันก็ทักทายแบบนี้เลยหรอว่ะ!" เทเลอร์เอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเราะร้าย สันกรามโผล่ขึ้นมาเมื่อขบแน่นด้วยอารมณ์ที่กำลังควบคุมของเจ้าของ เขารู้สึกโกรธและเกลียดปะปนกันไปเมื่อได้เห็นใบหน้าของเทเลอร์ ก่อนจะตวัดสายตาลงกลับมามองใบหน้าเรียวที่มองเขากลับมาเช่นเดียวกัน สายตาของเธอดูเหมือนกำลังสั่นไหว "หมวยกลับไปกับฉัน!" เจเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งก่อนจะลดปืนลงเพื่อคุย