All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 81 - Chapter 90

“หนูน้อง ป้าว่าเรานั่งเรือข้ามไปเที่ยวฝั่งลาวกันดีไหม?” คำชวนของคุณจุรีพร ทำให้เธอลังเล เพราะไม่ได้คิดแผนการเที่ยวนี้ไว้แต่แรก“เพื่อนป้าบอกฝั่งโน้นมีไชน่าทาวน์และพระราชวังจีนจำลอง ข้ามเรือจากที่นี่ห้านาทีก็ถึง เรายังมีเวลาอีกตั้งเยอะ ไปกันไหม?”“เราจะหลงกันรึเปล่าป้าจุ๋ม ไม่เคยไปกันทั้งคู่ กลับมาไทยไม่ได้ทำไงกันล่ะทีนี้ น้องว่าเราเที่ยวอยู่แถว ๆ นี้ดีกว่า ค่อยให้พี่หนึ่งพามาวันหลังดีไหมคะ” คคนางค์ลังเล ความจริงก็เดินทางไปเที่ยวประเทศเพื่อนบ้านใกล้ ๆ ไม่น่าจะเป็นเรื่องยาก แต่เพราะเธอเองไม่ใช่คนที่ชำนาญในการท่องเที่ยวเลยไม่อยากเสี่ยง“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก เพื่อนป้าจะส่งคนมารับแล้วพาเราข้ามไปเที่ยว นี่ก็คงใกล้ถึงแล้วล่ะมั้ง” คคนางค์รู้สึกไม่สบายใจทันทีเมื่อได้ยิน เพราะเพื่อนคุณจุรีพรจะมีสักกี่คนกันที่อยู่ที่นี่ เธอได้แต่ภาวนาให้ไม่ใช่คนที่ศารทูลสั่งห้ามคุณจุรีพรรับสายที่โทรเข้ามาอีกครั้ง ไม่กี่อึดใจก็มีหญิงสาว วัยน่าจะแก่กว่าเธอไม่มากเข้ามาทักคุณจุรีพรอย่างคุ้นเคย และแนะนำตัวว่าเป็นเลขาของเพื่อน คุณจุรีพรอีกที คคนางค์ลอบถอนหายใจ อย่างน้อยก็อาจจะไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เอาเถอะ ไ

“ใส่ในแก้วน้ำนี่แหละ พอละลายแล้วคงไม่ผิดสังเกตมาก” คุณจุรีพรมองดูเม็ดฟู่ที่ค่อย ๆ ละลายหายไปเป็นสีเดียวกับน้ำอย่างพอใจนางกำลังจะเป็นไท อะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ช่างมัน แม้จะละอายที่ต้องทำแบบนี้ แต่ไม่มีทางเลือก ยังดีที่เจ้าหนี้บอกว่าหลังจากนี้ยังยินดีที่จะรับเลี้ยงดูลูกเลี้ยงให้อยู่อย่างสุขสบาย ถือว่านางหวังดีอยากให้คคนางค์มีชีวิตที่สุขสบายก็แล้วกัน แม้จะเป็นบ้านที่เท่าไรก็ไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็ไม่น่าจะขัดสนเรื่องเงินทองคคนางค์นำยาที่อีกฝ่ายต้องการส่งให้ คุณจุรีพรรับมาทาน และจิบไวน์ต่อจนเธออดถามขึ้นมาไม่ได้“ป้าจุ๋มกินยากับแอลกอฮอล์จะไม่มีผลอะไรเหรอคะ”“แค่ยาบำรุงน่ะ แต่ป้าต้องกินทุกวัน ไม่อย่างนั้นไม่มีแรง” นางตอบทำท่าไม่สนใจหันไปคุยเรื่องอื่นกับคุณนลินีต่อ แต่แอบลุ้นให้คคนางค์หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเสียทีจนในที่สุดความประสงค์ของนางก็สำเร็จ เพราะคคนางค์ที่เริ่มฝืดคอกับอาหารมื้อนี้ บวกกับความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อมารดาของคนินเริ่มสั่นคลอน มือบางจึงเอื้อมหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มโดยไม่รู้เลยว่าหลังจากนั้นชีวิตเธอจะเป็นยังไงต่อ หญิงสาวลอบถอนหายใจเบา ๆ ไม่รู้เธอคิดถูกหรือผิดที่ยอมข้ามมาเที่ยวท

“มาสิ กูเพิ่งไปเจอมาเมื่อเช้า”“เวรละ มึงไล่เช็คกล้อง เช็คพนักงานให้กูเดี๋ยวนี้ว่าตอนนี้เมียกูอยู่ที่ไหน”“ใจเย็นไอ้เสือ เรื่องอะไร บอกกูก่อน” วิชาญเบรกเมื่อเห็นท่าเคร่งขรึมของเพื่อนที่เปลี่ยนไปทันที“ก็ไอ้พ่อเลี้ยงอิทธิมันมีเรื่องกับกูอยู่น่ะสิ แล้วป้าของเขาก็ดันมาเป็นเพื่อนกับมันอีก พากันข้ามมาถึงที่นี่ มึงว่ากูควรใจเย็นกระดิกตีนรอรึเปล่าล่ะ?”“เออ ๆ รอเดี๋ยว กระผมจะจัดการให้ครับคุณเพื่อน”มืออวบอูมที่กำลังจะเอื้อมลูบไล้ส่วนโค้งเว้าของร่างบางที่นอนระทดระทวยบนเตียง อารมณ์ใคร่ที่กำลังขึ้นสะดุดลงเมื่อเสียงเคาะประตูดังรัวขัดจังหวะ มันหลายครั้งจนพ่อเลี้ยงอิทธิต้องลุกขึ้นไปเปิด ตั้งใจว่าจะไปด่าลูกน้องที่ให้เฝ้าหน้าห้อง อุตส่าห์บอกไว้ว่าห้ามให้ใครมากวน มันยังขัดคำสั่งกันอีก“อะไรของมึงวะ กูบอกไว้แล้วใช่ไหมว่าไม่ให้กวน หรือมีใครจะตายพวกมึงถึงได้ขัดคำสั่งกูเนี่ย” พ่อเลี้ยงอิทธิกระชากประตูแล้วด่ากราดออกไป แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือแรงอัดที่สวนเข้ามาบริเวณใบหน้า และตามด้วยส่วนท้องอย่างแรง จนเสียหลักล้มไปที่พื้น“มึงสิจะตาย!” จากนั้นทั้งหมัดทั้งเท้าหนัก ๆ ที่ประเดประดังเข้าแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เล่นเ

“รู้ใช่ไหมถ้าผมมาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทำอย่างนี้อีก ผมเป็นห่วงรู้ไหม” คำพูดของเขาทำให้เธอเข้าใจไปเองว่าเขาคงห่วงตามประสาเจ้านายลูกน้องมากกว่าจะเป็นอย่างอื่น ดีไม่ดีคงห่วงหนี้ กลัวว่าจะเก็บดอกเบี้ยไม่คุ้ม“ค่ะ ต่อไปฉันจะเชื่อคุณ”“เจ็บมากไหม ผมพยายามเบามือที่สุดแล้ว แต่คุณก็นะเร่งเร้าเหลือเกิน ทนไม่ไหวเลยพลั้ง ๆ ไปบ้าง”“บ้า จะพูดให้มันได้อะไร” หญิงสาวบ่นหน้าตาแดงก่ำ เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน“ก็ได้คุณไง หลายรอบด้วย”“หยุดพูด แล้วก็ปล่อยได้แล้ว” คคนางค์ขยับตัวออกจากอ้อมกอดที่ยังรัดแน่น“จะไม่ขอบคุณหน่อยเหรอ ทวนกันอีกสักรอบดีไหม ถึงผมไม่ได้โดนยาแต่ก็อึดนะ”“คุณเสือ!” คคนางค์เริ่มหมดความอดทน ผลักอกกว้างออก“ครับ เรียกทั้งคืนแล้ว ยังไม่เบื่ออีกเหรอ” ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังกดจูบแรง ๆ ลงบนแก้มบางใสอย่างมันเขี้ยว ไล่เลยไปยังริมฝีปากอิ่มหญิงสาวเริ่มหายใจติดขัดอีกครั้ง เมื่อสติกลับมาครบถ้วน ไม่ได้เพราะฤทธิ์ยาอย่างเมื่อคืน แม้จะยังหลงเหลือความรวดร้าวเจ็บปวดของร่างกาย แต่เมื่อถูกแทนด้วยความวาบหวามสั่นไหว เรื่องของร่างกายก็ดูจะเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันทีคคนางค์ถอนใจหลับตาลงเมื่อฝ่ามือแข

“แม่ครับผมคิดว่าผมจะแต่งงาน” แม่เลี้ยงศีตลาถึงกับทาบอกเมื่อลูกชายสุดที่รักเอ่ยขึ้นกลางวงอาหารเย็นในวันที่บุตรชายขับรถมาหาถึงบ้านที่เชียงใหม่“ทำไม ใช้คำว่าคิด” พ่อเลี้ยงพันรบสงสัยในการใช้คำของลูกชาย“ถ้าไม่มีอะไรติดขัด ก็น่าจะแต่งได้เลย ผมเลยขอใช้คำว่าคิดก่อน” ธัญรดาถึงกับหัวใจเต้นแรงเมื่อได้ยิน เพราะคุณศีตลาแอบกระซิบเธอว่าจะเร่งรัดเรื่องแต่งงานเมื่อครั้งที่ไปเชียงรายคราวก่อน ลุ้นแค่ว่าศารทูลจะตกลงหรือไม่วันนี้ชายหนุ่มมาหาที่บ้านและคุยเรื่องนี้ต่อหน้าเธอ ธัญรดาได้แต่ภาวนาให้เป็นข่าวดีต่อหัวใจเธอ ยิ่งการเหลือบมองมาที่เธอนิดในระหว่างที่พูด ก็ยิ่งทำให้ใจเต้นแรง ลุ้นยิ่งกว่าอะไร“แล้วคิดที่จะแต่งกับใคร เจ้าตัวเขารู้เรื่องรึยัง”“ยัง ครับ ผมยังไม่ได้ถาม”“อ้าว แล้วถ้าเกิดเขาไม่แต่งกับแกล่ะ” บิดาแย้ง“แต่งสิ ผมมั่นใจ แต่อาจต้องใช้เวลาหน่อย เพราะเจ้าตัวเขารั้นไม่เบา” ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ เมื่อนึกถึงความดื้อรั้นนั้น“บอกมาขนาดนี้แล้ว บอกแม่มาเถอะว่าลูกจะแต่งกับใคร รอฟังนานแล้วนะ เห็นใจคนแก่บ้าง จะหัวใจวาย”“แม่จะลุ้นอะไรขนาดนั้น ไม่ได้แต่งเองเสียหน่อย”“แม่ก็อยากรู้สิ ว่าลูกสะใภ้แม่เป็นใคร”“แม