All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 71 - Chapter 80

สองร่างที่นอนแนบชิดบนเตียงขนาดคิงไซซ์ วงแขนกว้างกอดกระหวัดร่างบางแนบแน่น ริมฝีปากเบียดกดเคล้าคลึงเนิ่นนาน คคนางค์แทบจะหายใจหายคอไม่ทัน ทันทีที่ประตูห้องพักปิดลงชายหนุ่มก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอได้ทำอะไรหญิงสาวพอจะรู้ความต้องการของอีกฝ่ายอยู่บ้าง เขาไม่ใช่คนที่ใช้ความรุนแรงหรือเอาแต่ได้อยู่ฝ่ายเดียว ตรงกันข้ามชายหนุ่มมักอ่อนโยนทะนุถนอมและสนใจความรู้สึกเธออยู่เสมอ แต่ก็มีบ้างที่ความหวาบไหวของอารมณ์รักทะยานสูงตามครรลองที่ไม่สามารถห้ามมันได้ในบางครั้ง แต่กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดหรือชอกช้ำแต่ประการใด กลับสุขสมอิ่มเอมทวีขึ้น เพียงเพราะว่า ชายหนุ่มที่กกกอดรัดรอบตัวในตอนนี้ คือ ‘คนที่เธอรู้สึกดี’ เช่นกัน หญิงสาวไม่กล้าใช้คำที่มากเกินกว่านี้ เพราะกลัว! กลัวว่าวันข้างหน้าเมื่อปัญหา ข้อตกลงต่าง ๆ จบสิ้นลง จะเป็นเธอเพียงคนเดียวที่เจ็บปวด เวลานี้ ตอนนี้เธอขอเก็บเกี่ยวความรู้สึกสุขสมนี้ บันทึกไว้ในใจให้มากที่สุดจะดีกว่าเมื่อคิดได้ดังนั้น วงแขนเรียวบางจึงโอบกระหวัดรอบคอแกร่ง ริมฝีปากเอิบอิ่มเผยอตอบรับริมฝีปากร้อนผ่าวและเรียวลิ้นที่สอดแทรกเข้ามาอย่างเต็มใจ ศารทูลพอใจในกิริยาของคนในอ้อมแขน แม้จะ

คนินขับรถมาส่งน้องสาวและมารดาที่โรงแรมของศารทูล ความจริงเขาก็จองที่พักของโรงแรมไว้ให้มารดาอยู่แล้ว เมื่อมารดานัดกับเพื่อนไว้ที่นี่เขาจึงค่อนข้างสบายใจ อย่างน้อยก็มีคนรู้จักพอช่วยเป็นหูเป็นตาดูแลสองสาวสุดที่รักของเขาได้“พี่ไปก่อนนะ ฝากแม่ด้วย” คนินฝากฝังมารดากับน้องน้องสาว“แค่นี้สบายมาก เดี๋ยวส่งป้าจุ๋มคุยกับเพื่อนแล้วน้องก็แวบไปนอนสักตื่นดีกว่า”“นอนมาทั้งคืนยังไม่พออีกเหรอ?” คำถามของพี่ชายทำหญิงสาวหน้าแดงเมื่อนึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมา เธอได้พักผ่อนเพียงพอที่ไหนกันเล่า กว่าอีกฝ่ายจะยอมให้นอนก็ล่วงมาอีกวันไปหลายชั่วโมง ถึงตอนนี้เธอก็ยังเพลีย ๆ แต่ก็ฝืนตื่นเพราะพี่ชายโทรมาปลุกให้ออกไปรับคุณจุรีพรพร้อมกัน จำได้ว่าตื่นมาเธอยังอยู่ในวงแขนของศารทูลอยู่เลย และเป็นครั้งแรกที่เขาอยู่กับเธอจนถึงเช้า“ก็ไปงีบเก็บแรงไว้เที่ยวคืนนี้ไงคะ”“ถ้าจะไปที่งาน ให้คนที่โรงแรมไปส่งแล้วโทรหาพี่นะ” คนินสั่งส่งท้าย เมื่อน้องสาวรับคำก็ขับเคลื่อนรถออกจากโรงแรมไป คคนางค์จึงประคองผู้สูงวัยเข้าไปภายในโรงแรม“ป้าจุ๋มจะขึ้นไปล้างหน้าล้างตาบนห้องก่อนไหม”“ป้าขอไปเจอเพื่อนก่อนก็แล้วกัน เห็นว่าใกล้ถึงแล้ว”“งั้นเดี๋ยวน้อง

“ไหนพูดใหม่สิ ก็ได้เรื่องอะไร? ไม่ใช่พูดลอย ๆ ขอไปที ผมไม่โอเค” ชายหนุ่มยังไม่ยอมง่าย ๆ“ฉันจะไม่ยุ่งกับพ่อเลี้ยงอิทธิ พอใจไหม ปล่อยได้หรือยัง?” คคนางค์ดันตัวชายหนุ่มออก แต่ก็ยังไม่ขยับ“อะไรอีกล่ะคุณ ถอยออกไปได้แล้ว”“ไม่ใช่แค่ไม่ยุ่ง ต้องไม่ข้องเกี่ยวอะไรทั้งสิ้น ไม่ว่าแม่เลี้ยงคุณจะโน้มน้าวยังไง”“แล้วถ้ามันห้ามไม่ได้จริง ๆล่ะ อย่างวันนี้ฉันก็ไม่ได้อยากไปรู้จักอะไรกับพ่อเลี้ยงนั่น แต่ตามมารยาทคุณเข้าใจไหม มันก็จำเป็น เลี่ยงไม่ได้”“โทรมาบอกผม หรือทำยังไงก็ได้ให้ผมรับรู้ทุกช่องทางเท่าที่จะทำได้”“โอเค ๆ ฉันรับปากคุณตามนั้น ปล่อยได้แล้ว” คคนางค์รับปากตัดความรำคาญและเอาตัวรอด เพราะถึงศารทูลจะไม่ห้าม เธอก็ไม่อยากจะยุ่งกับพ่อเลี้ยงอิทธิอยู่แล้ว ยิ่งเห็นสายตากรุ้มกริ่มกะลิ้มกะเหลี่ยที่มองมา เธอก็แทบไม่อาจปั้นหน้านั่งอยู่ได้ ดีที่ชายหนุ่มเข้าไปช่วยแยกเธอออกมา“ว่าง่าย ๆ อย่างนี้ค่อยน่ารักขึ้นมาหน่อย” ว่าแล้วก็ไม่วายจรดปากและจมูกลงบนแก้มใสนุ่มอย่างมันเขี้ยว ยอมปล่อยมือจากพนัก แล้วยืดตัวขึ้นมาอย่างแสนเสียดาย ให้ตาย! เขาไม่อยากให้ห้องนี้เป็นห้องทำงานเลยถึงจะอยากทำตามใจปรารถนาสักเพียงไหน ก็ต

เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง ศารทูลก็เดินกลับไปนั่งที่ทำงานเหมือนเดิม ส่วนเก้าอี้ที่คคนางค์นั่งก่อนหน้านั้น บิดาเขานั่งลงแทน มองตาบุตรชายยิ้ม ๆ ส่วนมารดาเขาน่ะเหรอ ยังคงมองตามคนที่เพิ่งผ่านประตูออกไปอย่างสงสัย“ไหน ยายรดาบอกว่า ผู้จัดการไร่แกไม่ค่อยน่าไว้วางใจ ทำไมยังรับน้องสาวเข้ามาทำงานอีก”“คุณไปฟังอะไรยัยรดา ขานั้นไม่ถูกกันกับผู้จัดการไร่ตาเสือมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว” พ่อเลี้ยงพันรบ บิดาของเขาแก้ต่างให้แทน และมันก็เป็นเช่นนั้น“คุณพ่อ ทำไมมากล่าวหารดาแบบนี้ล่ะคะ”“ก็เราเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ไม่ใช่เหรอ”“ไม่ใช่สักหน่อย” ธัญรดาอ้อมแอ้มตอบบิดาเลี้ยงไม่เต็มปากนัก เพราะที่อีกฝ่ายพูดมามันก็ถูก แต่เธอไม่กล้าเถียงอะไรมาก รู้ดีว่าพ่อเลี้ยงพันรบนั้นไม่ได้โอ๋เธอเหมือนคนอื่น“คุณจะไปดุลูกทำไม” แม่เลี้ยงศีตลารีบป้องลูกเลี้ยงทันทีที่เห็นสามีเสียงแข็งใส่“ไม่ได้ดุ ดุตรงไหนกัน”“รดาไม่ต้องไปสนใจ พ่อแกก็เป็นเสียอย่างนี้แหละ ชอบเข้าข้างคนอื่น” ว่าแล้วก็ส่งสายตาค้อนเขียวไปให้สามี“วันนี้คุณพ่อคุณแม่เปลี่ยนที่ทะเลาะกันเหรอครับ” ศารทูลถามขึ้นมา เมื่อเห็นท่าว่าพ่อแม่จะทะเลาะกันเอง เขารู้ว่าท่านทั้งสองไม่เคยทะเลาะก

“วันหยุดนี้ หนึ่งพาน้องลงมาหาแม่หน่อยได้ไหม” คนินรับสายจากมารดาในเย็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ หลังจากจบงานดอกไม้ มารดาของเขายังไม่อยากกลับกรุงเทพฯ ขออยู่เที่ยวต่อที่เชียงรายสักพัก เขาเลยต้องหาเช่าอพาร์ทเม้นท์แบบรายเดือนให้อยู่ไปก่อน เพราะถ้าให้อยู่ที่โรงแรมของศารทูลนาน ๆ ก็ไม่ไหวเรื่องค่าใช้จ่าย ถึงแม้ว่าเจ้านายหนุ่มจะอนุญาตให้อยู่ฟรี ๆ แต่เขาก็ไม่อยากรบกวนให้มากไปกว่านี้แล้วช่วงหลัง ๆ ไม่รู้ว่าแม่เขากับคคนางค์จะสนิทอะไรกันขนาดนั้น เพราะเขาต้องลงไปส่งน้องสาวเพื่อให้อยู่เป็นเพื่อนคุย เพื่อนเที่ยวกับมารดาแทบทุกอาทิตย์ บางครั้งเขาก็ขับรถพาไปเอง บางครั้งก็ยกหน้าที่การขับรถให้น้องสาว เพราะคคนางค์ขับรถเป็นตั้งแต่มัธยมปลาย เขาจึงไม่ห่วงเรื่องนี้ และดูเหมือนคคนางค์ก็ชอบเสียด้วย ที่ไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ไร่เหมือนเมื่อก่อน“วันนี้ป้าจุ๋มบอกอยากไปแถวเชียงแสน พี่หนึ่งจะไปด้วยไหม” น้องสาวส่ง GPS ที่เสิร์ชเส้นทางมาให้เขาดู“ฮืม ทำไมวันนี้ไปไกลกันจัง?”“แม่ก็อยากลองออกนอกเมืองบ้าง แถวนี้ก็เที่ยวจนทั่วแล้ว”“แถวนั้นไม่เห็นมีอะไรเลยแม่” คนินบอกตามที่ตนคิด เพราะเขาเคยผ่านไปแถวนั้นบ้าง และมีความเห็นว่าช่างเป็น