ฮองเฮายกยิ้มมุมปาก “เจ้าคิดได้ก็ดีแล้ว หากอยากจะรับตำแหน่งขุนนางในราชสำนัก เพียงเจ้าเอ่ยปากฝ่าบาทจะหาตำแหน่งที่เหมาะสมให้เจ้ามิได้เลยหรือ เหตุใดถึงอยากเข้าร่วมสอบเล่า”“กระหม่อมอยากใช้ความสามารถของตนเองพ่ะย่ะค่ะ ผู้อื่นจะได้เลิกดูแคลนว่ากระหม่อมเป็นคนไม่เอาไหนพ่ะย่ะค่ะ”“หึหึ แม่นมจวง เจ้าได้ยินเช่นเดียวกับที่เปิ่นกงได้ยินหรือไม่ อาจวินโตแล้ว” สายตาของฮองเฮาที่มองเซียวหานจวินเต็มไปด้วยความรักใคร่“จริงเพคะ คุณชายเซียวรู้ความขึ้นไม่น้อย เช่นนี้ก็สมควรแต่งฮูหยินเข้าจวนได้แล้วเพคะ”สิ้นคำของแม่นมจวง ตะเกียบในมือของเซียวหานจวินก็ชะงักทันที เขาเงยหน้าขึ้นมามองฮองเฮาที่ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับคำพูดของแม่นมจวง“เมื่อสองวันก่อนคุณหนูสุ่ย นางติดตามมารดาเข้าวังมาคารวะเปิ่นกง กิริยาเรียบร้อยอ่อนหวาน ถึงแม้จะไม่งามล่มเมือง แต่ก็นับว่าเป็นสาวงามผู้หนึ่ง พอเอ่ยถึงตัวเจ้าขึ้นมา นางกับฮูหยินสุ่ยเองก็มิได้แสดงท่าทีรังเกียจ ทั้งยังเอ่ยปากชื่นชมเจ้าอีกหลายประโยค ให้เปิ่นกงทาบทามให้เจ้าดีหรือไม่” ฮองเฮาตรัสถามอย่างมีความหวัง“หึหึ เสด็จน้า...พระองค์เชื่อคำพูดของพวกนางสองแม่ลูกที่เอ่ยชื่นชมกระหม่อมหรือพ่ะย่ะ
Last Updated : 2026-07-25
LOGIN
