Semua Bab ท่านพี่ สหายของท่านน่าชังนัก: Bab 31 - Bab 40

เซียวหานจวินกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย พานซื่อเล่นงิ้วสู้สตรีในวังหลวงไม่ได้เลยสักนิด ที่ต้องเดินตามไป๋ถิงเหวินมาถึงโรงครัวก็เพราะอี้เหยานางยังแต่งตัวไม่เสร็จ มิเช่นนั้นเขาจะเดินตามมาให้เหนื่อยเพื่ออันใดทั้งหมดยกเว้นฝูซื่อที่ไม่ได้ติดตามไปด้วย พากันเดินไปที่ห้องพักของอี้เหยา อาจิ่วที่ยกอาหารมาจากโรงครัวก็เดินเข้าไปภายในห้องก่อน เพื่อแจ้งให้อี้เหยารู้ว่ามีคนมาเยือนไม่น้อย“ให้เข้ามาเถิด” ใบหน้าของนางยังซีดขาวอยู่ ด้วยเมื่อคืนมีไข้ขึ้นสูงตลอดทั้งคืนอาปาประคองอี้เหยาให้มานั่งที่โต๊ะ พานซื่อที่เขามาเห็นก็รีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง นางสังเกตร่องรอยบนตัวของอี้เหยาก็ไม่พบสิ่งใด จึงอดแปลกใจไม่ได้“เหยาเหยา เหตุใดเมื่อคืนถึงไม่ให้สาวใช้ไปแจ้งข้าเล่า”“แค่ก แค่ก ข้าไม่ได้เป็นอันใดมากจะรบกวนท่านอาสะใภ้ได้อย่างไรเล่าเจ้าค่ะ”“เด็กโง่ พี่ชายเจ้าฝากฝังเจ้าไว้กับข้า ข้าจะกล้าละเลยได้อย่างไร ไหนให้อาสะใภ้ดูหน่อยว่าเจ้าเป็นอันใดบ้าง”พานซื่อไม่สนเลยว่าภายในห้องยังมีไป๋ถิงเหวินและเซียวหานจวินอยู่ด้วย นางดึงแขนเสื้อทั้งสองข้างของอี้เหยาขึ้นอย่างไร้มารยาท“ท่านอาสะใภ้!!! ทำอันใดของท่านกัน” ไป๋ถิงเหวินกระชา

อาจจะเป็นเพราะพิษไข้และร่างกายที่เหนื่อยล้าจากเรื่องราวมากมาย อี้เหยากล่าวจบนางก็เป็นลมหมดสติไปทันที เซียวหานจวินรับเข้ามาช้อนตัวอุ้มนางเอาไว้ แล้วร้องเรียกไป๋ถิงเหวินที่กำลังโวยวายอยู่กับฝูซื่อและอี้เจียว“อาเหวิน หยุดได้แล้ว เหยาเหยานางหมดสติไปแล้ว ต้องรีบพานางไปหาหมอ”ไป๋ถิงเหวินหันมามองก็เห็นเซียวหานจวินอุ้มน้องสาวของตนเอาไว้ เขาหันไปกวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ตรงหน้า “เรื่องนี้ข้าไม่ยอมปล่อยไปแน่ ท่านย่า ท่านอาสะใภ้ ท่านต้องมีคำตอบที่ทำให้ข้าพอใจ มิเช่นนั้น...หึหึ พวกท่านรู้ดีว่าท่านแม่ของข้านางเป็นเช่นใด”พานซื่อที่ทรุดตัวอยู่บนดินก็ทิ้งตัวลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ไม่รู้ว่าแผนการที่วางเอาไว้อย่างดีเกิดผิดพลาดไปได้อย่างไร เกาจินซีกลับมานางต้องถูกถลกหนังออกเป็นแน่ ฝูซื่อเองก็กังวลไม่แพ้กัน แม้นางจะเป็นแม่สามี แต่ก็เป็นเพียงมารดาเลี้ยง น้ำหนักในใจเกาจินซีย่อมมีไม่มาก ตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้นต้องทำให้ตนเองออกห่างจากเรื่องนี้โดยเร็วที่สุดพานเหิงซุนที่ถูกทุบตีจนน่วมก็นอนแผ่อยู่บนพื้น เมื่อคืนตอนที่รับตัวสตรีเข้ามาในห้อง เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าคนในผ้าคลุมจะเป็นอี้เจียว เขาเองก็เพิ่งมารู้ตัว

เสียงตบมือหน้าด้านหลังของไป๋ถิงเหวินเรียกสติของทุกคนได้ดี เป็นเซียวหานจวินที่ยืนพิงประตูแล้วมองมาทางพวกเขาอย่างชอบใจ “ใต้เท้ารองไป๋ ตัดสินความได้เก่งกาจนัก ไม่รู้ว่าฟังความมาเช่นใด คนดีๆ เช่นสหายของข้าถึงได้กลายเป็นคนร้ายไปเสียได้ หากข้าไม่รู้ว่าท่านสอบชิงตำแหน่งขุนนางมาได้ ข้ายังคิดว่าท่านซื้อตำแหน่งมาเสียอีก” วาจาของเซียวหานจวินสามารถทำให้คนกระอักเลือดออกมาได้“จะ เจ้า” ไป๋เฉียนเถียงไม่ออกและยังไม่ทันจะได้เถียงอันใด เสียงเย็นด้านหลังของสตรีก็ดังขึ้น “คุณชายเซียวพูดถูก เจ้าสอบสวนคนของเจ้าเช่นไร ถึงได้มาลงมือกับบุตรชายของข้า” สตรีวัยกลางคนที่มีใบหน้าคล้ายไป๋อี้เหยาอยู่เจ็ดส่วน เดินยิ้มเย็นเข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าของไป๋ถิงเหวิน“ท่านแม่” ไป๋ถิงเหวินเอ่ยเรียกเกาจินซีเสียงสั่น“เจ้าร้องออกมาข้าได้ตีเจ้าตายแน่” นางปรายตามามองเตือนบุตรชาย “อาหมิ่ง เจ้าพาบิดาเจ้ากลับไปที่ห้องโถงเรือนหลัก ท่านลุงของเจ้ารออยู่ด้านใน ประเดี๋ยวข้าจะตามไป”เกาจินซีได้รับจดหมายของบุตรชายเมื่อสิบวันก่อน บอกเล่าท่าทีของพานเหิงซุนที่มีต่อไป๋อี้เหยา นางจึงให้พ่อบ้านในจวนคอยตรวจสอบและจับตาดูสองน้าหลานเอาไว้ให้ดี ระหว่าง

ตอนที่องครักษ์เงารายงานเรื่องที่เซียวหานจวินเข้ามาพาตัวอี้เหยาออกไปจากจวนให้ได้ได้ยิน นางแทบอยากจะถลกหนังองครักษ์เงาของนางออก เพราะพวกเขาต่างก็คิดว่าเซียวหานจวินย่อมไม่ทำอันตรายอี้เหยา ด้วยเป็นสหายของไป๋ถิงเหวิน แต่ไม่ได้กลัวเรื่องอื่นเลยไป๋อี้เหยาเม้มปากแน่น นางเองก็ไม่รู้ว่าคิดเช่นใดกับเซียวหานจวิน เพียงแต่ไม่ได้นึกรังเกียจเช่นเมื่อก่อนแล้ว “ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันเจ้าค่ะ ว่าคิดเช่นใด” นางก้มหน้าหลบสายตาจับผิดของมารดา“เจ้าไม่ต้องบอกแม่ตอนนี้ก็ได้ แม่ยังมีเรื่องให้ต้องจัดการ เจ้าจะเข้าไปด้านในหรือจะพักอยู่ในห้องของเจ้า”“ลูกอยากเข้าไปด้านในเจ้าค่ะ นานแล้วที่ลูกไม่ได้เข้าไป”“อืม เช่นนั้นก็ไปแช่ตัวถอนพิษไข้ในบ่อน้ำด้วยเลยแล้วกัน”“เจ้าค่ะ” สิ้นคำของอี้เหยาร่างของนางก็หายไปจากบนเตียงทันทีเกาจินซี นางมีมิติส่วนตัว คนที่รู้เรื่องนี้มีเพียงคนในครอบครัวของนางสี่คนพ่อแม่ลูก ข้าวของที่นางนำออกมาที่เห็นแปลกตา หาไม่ได้ภายในแคว้นต้าฉี นางก็บอกผู้อื่นเพียงว่า นางเดินทางติดตามสามีไปทำงาน ตัวนางไปทำการค้าแล้วซื้อต่อมาจากพวกตาฟ้า ที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาทางเรือ ต่อให้ไม่เชื่อนางแล้วจะทำสิ่งใดได

พานซื่อตกตะลึงไม่น้อย ยามนี้นางรู้แล้วว่าคนที่เปลี่ยนตัวอี้เหยาเป็นอี้เจียวคือเกาจินซี เกาจินซีเองก็ไม่คิดจะแก้ตัว ปล่อยให้นางเข้าใจไปเช่นนั้น“จะ เจ้า เจ้าโหดร้ายเกินไปแล้ว”“ข้าเพียงแค่คืนดาบให้เจ้าเท่านั้น เพียงแต่ดาบของข้ามันมีพิษร้ายมากกว่าของเจ้านัก ข้าจะแทงเจ้าให้ตายในดาบเดียวก็ยังได้ เพียงแต่...ข้าต้องการให้เจ้าทุกข์ใจกับสิ่งที่เจ้ากระทำไว้”เกาจินซีปรายตามองไปทางสามีของนาง “ท่านพี่...ท่านดื่มชาเพียงอย่างเดียวเหนื่อยหรือไม่”“อะแฮม...ครั้งนี้พวกเจ้าทำเกินไปจริงๆ ข้าเองก็ปวดใจไม่น้อย” ไป๋เถียนแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ “ข้าเองก็เห็นใจที่ท่านแม่และน้องสะใภ้ต้องทุกข์ใจเรื่องบ้านเดิม”ฝูซื่อและพานซื่อมองมาทางไป๋เถียนอย่างมีความหวัง “พี่ใหญ่ได้โปรดช่วยพูดให้พี่สะใภ้เปลี่ยนใจด้วยเจ้าค่ะ” พานซื่อหันมาขอความเห็นใจจากไป๋เถียน“เรื่องการค้าของนาง ข้าไม่อาจยุ่งเกี่ยวได้ แต่ว่า...เรื่องภายในจวนข้าจัดการได้” เขาหันไปมองไป๋เฉียนที่จ้องมองเขาอย่างระมัดระวังเช่นกัน “น้องรอง หากเจ้ายอมแยกจวน สมบัติของตระกูลไป๋ทั้งหมดข้าจะยกให้พวกเจ้าไปแบ่งกัน หากท่านแม่อยากช่วยตระกูลฝูของท่าน ข้าเองก็ไม่ขัดขวาง หรือ