All Chapters of ท่านพี่ สหายของท่านน่าชังนัก: Chapter 11 - Chapter 20

ไป๋ถิงเหวินยังไม่วางใจเรื่องของไป๋อี้เหยา เขาจึงไปที่เรือนพักของนางเพื่อพูดคุยอีกครั้ง“พี่ใหญ่ ท่านยังไม่นอนอีกหรือเจ้าคะ” อี้เหยาปิดไฟเตรียมตัวนอนแล้ว นางจึงแปลกใจที่พี่ชายมาหาในตอนนี้“อืม พี่มีเรื่องจะคุยกับเจ้า” เมื่อเห็นสีหน้าของไป๋ถิงเหวินกังวล ไป๋อี้เหยาจึงนั่งลงฟังเขาอย่างว่าง่ายตอนที่ไป๋ถิงเหวินเอ่ยเรื่องพานเหิงซุนออกมา นางเองก็แปลกใจไม่น้อย “มีเรื่องเช่นนี้จริงเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่รู้ว่าคุณชายพานบาดเจ็บได้อย่างไร ตอนนั้นข้าหันหลังอยู่”“ต่อไปเจ้าอยู่ให้ห่างจากมันเสียหน่อย ข้าจะหาสาวใช้มาเพิ่มให้เจ้า”“ที่มีอยู่ก็มากแล้ว ท่านย่ากับท่านอาสะใภ้จะเห็นด้วยหรือเจ้าคะ” ตอนนี้เรื่องในจวนล้วนผ่านฝูซื่อและพานซื่อ หากจะเพิ่มสาวใช้ในจวน ต้องได้รับความยินยอมจากพวกนางก่อน“ข้าจัดการเอง เจ้าอยู่ให้ห่างจากเจ้าแซ่พานนั้นเป็นดี ข้ากลัวว่ามันจะคิดชั่วกับเจ้า”ไป๋อี้เหยาถอนหายใจออกมา “ข้าเองก็ไม่อยากจะอยู่ใกล้เขาเสียหน่อย เพียงแต่วันนี้ที่เจอ เป็นเรื่องบังเอิญเจ้าค่ะ”“เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือ เรือนพักของมันอยู่ห่างจากข้าเท่าใด หากเดินกลับจากเรือนพักอาหมิ่งจะผ่านเรือนของข้าได้อย่างไร เพียง

สายตาของอี้เหยายามที่มองไป๋ถิงเหวินเปลี่ยนไป จนเขาอดจะขนลุกไม่ได้ “คิดอันใดของเจ้ากัน”“มิใช่ว่า...พวกท่านเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อหรือเจ้าคะ”“เพ้ย!!! เหยาเหยา เจ้าพูดกับข้าได้ แต่อย่าไปพูดต่อหน้าอาจวินเด็ดขาด ต่อให้เจ้าเป็นน้องสาวของข้า เจ้าก็ไม่แน่อาจจะถูกเขาทุบตีจนตายได้เลย”“หากพวกท่านจะชอบพอกันจริงๆ ข้าก็ไม่ว่า อีกทั้งจะสนับสนุนด้วยเจ้าค่ะ” อี้เหยามองไป๋ถิงเหวินอย่างหยอกล้อไป๋ถิงเหวินขยี้ผมของน้องสาวแรงๆ ก่อนจะลุกขึ้น “ข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว ประเดี๋ยวข้ากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจะมารับมื้อเย็นด้วย”“เจ้าค่ะ”ในตอนที่อี้เหยากำลังจะเข้านอน อาจิ่วก็หอบที่นอนของนางมาปูที่หน้าห้องของอี้เหยา“อาจิ่ว เสี่ยวผิงมิได้บอกเจ้าหรือ ว่าไม่ต้องมานอนเฝ้าข้า เจ้ากลับไปนอนที่ห้องพักของเจ้าได้เลย” อี้เหยาไม่เคยให้สาวใช้มานอนเฝ้านาง ด้วยเห็นใจที่พวกนางทำงานมาทั้งวันแล้ว หากเสี่ยวผิงจะมานอนเฝ้า นางจะให้เข้ามานอนภายในห้องกับนางด้วยอี้เหยานางเห็นมารดาของนางปฏิบัติเช่นนี้กับบ่าวมาตั้งแต่เล็ก บ่าวของบ้านหลักทั้งหมดเป็นคนที่ติดตามมากับมารดาของนางจากบ้านเดิม ทุกคนต่างดูแลกันราวกับคนในครอบครัว ต่างจากบ่าวข

ไป๋ถิงเหวินคิดจะแก้ต่างแทนน้องสาว แต่เสียงของไป๋อี้เจียวดังขึ้นมาเสียก่อน “พี่ใหญ่รักใคร่พี่หญิงใหญ่มากเจ้าค่ะ อยู่ที่จวนก็มักจะคีบอาหารให้เช่นนี้อยู่เป็นประจำ” นางยิ้มหวานมองเซียวหานจวิน“ข้าถามเจ้าหรือ เหตุใดถึงได้สอดปากขึ้นมา” รอยยิ้มของไป๋อี้เจียวแข็งค้างไปทันที นางรีบก้มหน้าลงด้วยความอับอาย ไม่คิดว่าเซียวหานจวินจะต่อว่านางต่อหน้าทุกคน“เจ้าก็พูดให้มันน้อยๆ หน่อย คุณหนูใหญ่ไป๋ เจ้าคีบไม่ถึงใช่หรือไม่ อยากกินสิ่งใดเล่าข้าจะให้คนไปยกมาเพิ่ม” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถามอย่างเอ็นดู“ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าที่เมตตาเจ้าค่ะ แต่อาหารที่มีอยู่ก็มากมายแล้ว ข้าน้อยชอบทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ”“หึ อย่าให้เห็นว่าเหลือทิ้งสักอย่าง ข้าจะจับยัดเข้าไปในปากของเจ้า”“อาจวิน กินข้าวของเจ้าเงียบๆ ไปเสีย” ฮูหยินผู้เฒ่าถลึงตาใส่หลานชายที่กำลังพุ้ยข้าวเข้าปากอี้เหยาได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายหนก่อนที่จะเริ่มลงมือกินอาหารต่อ อาหารที่อยู่ไกลมือของนางก็เริ่มเข้ามาอยู่ใกล้ เมื่อเซียวหานจวินส่งสายตาให้สาวใช้ยกเข้ามาใกล้เขา เมื่อใกล้มือเขาก็ใกล้มือนางไปด้วย อี้เหยานางจึงได้กินอาหารที่นางชอบโดยไม่ต้องให้พี่ชายนางคีบส่งมาให้

ไป๋อี้เหยาเมื่อกลับมาถึงจวนนางก็กลับเรือนพักของนางทันที ไป๋อี้เจียวก็แยกตัวไปรายงานให้ท่านย่าและมารดาที่รอฟังข่าวรับรู้ นางเล่าว่านางโดนเซียวหานจวินตอกหน้าเช่นใด ปากเขาร้ายเพียงไหน แต่ไม่ได้เล่าเรื่องที่ไป๋อี้เหยากล่าวหาว่าเขาและไป๋ถิงเหวินเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อออกมาฝูซื่อและพานซื่อก็ตกตะลึงกับความปากร้ายของเซียวหานจวินเช่นกัน เพียงแต่ต้องพูดปลอบใจไม่ให้นางหมดความหวัง“มิใช่ว่าฮูหยินผู้เฒ่าเซียวนางอยากให้พวกเจ้าไปหาอีกหรือ” พานซื่อเอ่ยถามออกมา“นางพูดกับพี่หญิงใหญ่ ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่านางอยากให้ข้าไปหรือไม่”“เด็กโง่ เจ้าไปสองคนนางจะกล้าเอ่ยชวนผู้เดียวได้อย่างไร” พานซื่อจิ้มหน้าผากของบุตรสาวอย่างเอ็นดู“แต่ว่า...พี่หญิงใหญ่คงไม่ไปแล้วเจ้าค่ะ”“นางไม่ไปก็ดี เจ้าจะได้เอาใจฮูหยินผู้เฒ่าเซียวได้อย่างเต็มที่” ฝูซื่อเอ่ยออกมาอย่างเห็นด้วย นางก็ไม่ได้อยากให้ไป๋อี้เหยาไปตั้งแต่แรก หากเทียบเรื่องความงามไป๋อี้เจียวอาจจะสู้ไม่ได้ แต่หากวัดกันที่เอาอกเอาใจหลานสาวคนนี้ของนางต้องทำได้ดีกว่าไป๋อี้เหยาเป็นแน่ไป๋อี้เหยาเมื่อกลับถึงเรือนพักนางล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วล้มตัวลงนอนทันที ได้แต่นอนคิดว่าพี

แม้จะหลับตาลง แต่เซียวหานจวินก็นางรับรู้ได้ว่าไป๋อี้เหยานางทำอันใด ตัวนางค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เขา ยิ่งลมหายใจของนางเป่ารดเข้ามาใกล้ เขายิ่งตื่นเต้นจนอยากจะดึงตัวนางเข้ามาบดจูบเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องอดใจรออย่างใจเย็นไป๋อี้เหยายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เขา แต่แล้วนางก็ถอยออกมาเพื่อตั้งหลักอีกครั้ง ก่อนจะทำใจกล้าใช้ริมฝีปากแตะไปที่ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา“อ้าปากออก แลบลิ้นออกมา” เซียวหานจวินเอ่ยสอนอย่างเชี่ยวชาญ ทั้งๆ ที่ตนเองก็เพิ่งศึกษาตำราปกขาวก่อนหน้าที่จะไปหาไป๋อี้เหยาที่เรือนพักของนางไป๋อี้เหยาเองก็ทำตามอย่างว่าง่าย เพียงแค่ต้องการกลับออกไปจากที่นี่เท่านั้น นางอ้าปากออก แล้วแลบลิ้นออกมาไล้เลียริมฝีปากของเซียวหานจวินอย่างเก้ๆ กังๆเซียวหานจวินเองสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อถูกเรียวลิ้นน้อยๆ ของนางไล้เลียเช่นนี้ เดิมทีนึกอย่างจะกลั่นแกล้งนางเพื่อทำให้หวาดกลัว แต่ยามนี้กลายเป็นเขาเองที่ตกลงไปในห้วงเสน่หาของนางเขาไม่อาจทนทานปล่อยให้นางใช้เรียวลิ้นไล้เลียไปรอบริมฝีปากได้อีกแล้ว เซียวหานจวินลืมตาขึ้นแล้วรั้งต้นคอของนางเข้ามาหา เรียวลิ้นของเขาดูดดึงลิ้นของนางเอาไว้ แล้วกวาดชิมควา