All Chapters of ความรับผิดชอบหรือหัวใจ ภาค: กล้วยไม้ป่าที่ผลิบานกลางม่านหมอก: Chapter 101 - Chapter 110

ตอนที่ 79: วีรบุรุษใต้แสงนีออนเวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืน เสียงเพลงในร้านเบลล่าเริ่มเบาลงพร้อมกับแขกที่ทยอยกลับ หลังจากบทสนทนาที่สนุกสนานสิ้นสุดลง ทุกคนเตรียมตัวแยกย้าย ยศในชุดแจ็กเก็ตหนังยืนพิง Yamaha SR400 คันเก่งรอส่งเจนอยู่หน้าร้าน ซึ่งตอนนี้เธอสวมเสื้อคลุมทับชุดทำงานไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนบอยขอตัววิ่งกลับไปเข้าห้องน้ำอีกรอบ ทิ้งให้กลุ่มสาวๆ ยืนรอกันอยู่ที่ลานจอดรถสลัวๆแต่แล้วความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฉุดกระชาก!"โอ๊ย! ปล่อยหนูเด้อเสี่ย! บอกว่าบ่ไปกะบ่ไปแหมะ!" เสียงหนิงร้องลั่น เมื่อ "เสี่ยป้อม" ชายร่างอ้วนพุงพุ้ยวัยหกสิบกว่าที่พกความหื่นมาเต็มพิกัด พยายามยื้อยุดฉุดกระชากลากแขนหนิงให้ขึ้นรถเบนซ์คันหรูของแก"มาเถอะหนูหนิงจ๋า เดี๋ยวเสี่ยพาไปกินข้าวต้มรอบดึก เดี๋ยวให้ 'ค่าขนม' พิเศษเลยนะจ๊ะ" เสี่ยป้อมยังคงใช้แรงควายเฒ่าดึงมือเรียวเล็กของหนิงอย่างไม่ลดละ โดยมี "ไอ้เซียง" ลูกน้องคนสนิทหน้าตาโจรยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ"เสี่ย... ปล่อยมือน้องเถอะ" ยศพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น สายตาคมกริบภายใต้แสงไฟนีออนจ้องมองกลุ่มชายฉกรรจ์ตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว"เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ? เสือกเรื่อ

ตอนที่ 81: ของขวัญแด่กล้วยไม้ป่า... กับรังรักที่นึกไม่ถึงเช้าวันอาทิตย์ที่สดใส ยศตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าผิดกับทุกวัน เขาจัดการโกนหนวดโกนเคราจนเกลี้ยงเกลา เผยให้เห็นสันกรามคมเข้มและใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ลงไปหลายปี เขาบรรจงเซ็ตผมสไตล์หนุ่มวินเทจรับกับบุคลิกที่ดูสุขุม ยศเลือกสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มแขนยาวพับศอกสวมทับเสื้อยืดสีขาวไว้ด้านใน แมตช์กับกางเกงสแล็คสีดำ และรองเท้าหนังสีน้ำตาลขัดเงาวับตามแบบฉบับชายหนุ่มที่ดูแลตัวเองอย่างดี เขาใช้เวลาหน้ากระจกนานกว่าปกติจนมั่นใจในความเนี้ยบแปดโมงเช้า... ยศตัดสินใจไม่คว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ แต่กลับเลือกขับ BMW X3 สีดำคันหรูออกจากบ้านมุ่งหน้าไปหาเจน เมื่อรถจอดเทียบหน้าหอพัก ร่างบางที่ยืนรออยู่ก็ทำให้ยศยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เจนวันนี้ดูสดใสสมวัยในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อนพับแขน สวมกางเกงขาสั้นสีขาวนวลรัดเข็มขัดสีดำเส้นเล็กเน้นเอวบาง และรองเท้าสลิปออนสีขาวดูคล่องตัว ใบหน้าที่เพิ่งผ่านการพักผ่อนมายังคงฉายแววความน่ารักแบบธรรมชาติจนยศอยากเข้าไปดึงเธอมากอด"พี่ยศ... วันนี้ดูเท่จังเลยค่ะ" เจนเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มชื่นชมขณะก้าวขึ้นมานั่งบนรถ

ตอนที่ 83: มนต์เสน่ห์ลูกไม้ดำ... และค่ำคืนที่ไม่ลืมเลือนยศก้มลงอุ้มร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย เขาพาเธอไปยังเตียงกว้างนุ่มละมุนแล้ววางลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะตามลงไปทาบทับร่างงามไว้ มือหนาค่อยๆ ปลดบิกินี่ลายลูกไม้สีดำออกทีละชิ้นอย่างใจเย็นเมื่ออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายหลุดพ้นไป... เรือนร่างดุจนางฟ้าของเจนก็เผยโฉมออกมาสะกดสายตา ผิวขาวผ่องเนียนละเอียดไปทั้งตัว ทรวดทรงอวบอัดปรากฏสัดส่วนเว้าโค้งที่ลงตัว หน้าท้องแบนราบรับกับสะโพกผายและเรียวขาที่ขาวจนเกือบเรืองแสงในความมืดสลัวหนุ่มใหญ่เริ่มบรรเลงบทรักอย่างใจเย็น เขาพรมจูบไปตามลำคอระหงก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังนวลอกอวบอิ่มที่สล้างเด่นอยู่ตรงหน้า ยศใช้ลิ้นร้อนละเลียดชิมความหวานจากยอดปทุมถันสีชมพูที่ชูชันท้าทายสัมผัส ปลายลิ้นเรียวตวัดรัวสลับกับการดูดเม้มอย่างนุ่มนวลจนเกิดเสียงชื้นแฉะเบาๆ ยิ่งเขากดจมูกลงกับความนุ่มหยุ่นและสูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นปานดอกไม้แรกแย้ม ใจหนุ่มใหญ่ก็ยิ่งสั่นส

ตอนที่ 85: มนต์เสน่ห์กล้วยไม้ป่า... ณ รังรักแห่งใหม่ไฟสวาทโหมกระหน่ำจนถึงจุดเดือดสูงสุดภายในห้องนอนใหม่ที่ยังอบอวลด้วยกลิ่นอายของเฟอร์นิเจอร์และน้ำหอมปรับอากาศ แสงไฟสีนวลขับเน้นให้เห็นเรือนร่างสะโอดสะองของเจนที่บัดนี้เหลือเพียงบราลูกไม้สีดำสนิทซึ่งหมิ่นเหม่จะหลุดมิหลุดแหล่เจนร่อนสะโพกกลมมนสวยสวนรับทุกลมหายใจของยศอย่างโหยหา ร่างบางสั่นสะท้านพยายามไขว่คว้าขอบสวรรค์ตรงหน้า ทุกลีลาของเธอเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาแต่ทว่ารุ่มร้อนด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เจนเอียงคอซบไหล่หนา กัดริมฝีปากมองยศด้วยสายตาฉ่ำปรือเสน่หา ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะคิกคักในลำคออย่างเย้ายวนเมื่อยศขยับเน้นจังหวะลงมา"หึๆ... พี่ยศขา แกล้งเจนเหรอคะ..." เจนเอ่ยเย้าเสียงกระเส่า แกล้งขยิบตาหวานหยาดเยิ้ม พลางยกสองมือเรียวขึ้นมาตีก้นแกร่งของยศเบาๆ อย่างหยอกล้อ "แกล้งเน้นตรงนั้นของเจนแรงๆ แบบนี้... คิดว่าจะทำให้เจนยอมแพ้เหรอคะ... อ๊ะ!""เด็กแซ

ตอนที่ 87: หยาดน้ำตาของกล้วยไม้ป่ากลางเมืองชลทันทีที่เท้าเรียวเล็กของเจนก้าวพ้นขอบประตูร้าน เสียงผิวปากและเสียงแซวระงมก็ดังขึ้นจากกลุ่มพนักงานที่กำลังเตรียมร้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสอดรู้สอดเห็น สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว เพราะภาพ BMW X3 คันโก้ที่เพิ่งเคลื่อนตัวออกไปนั้นมันช่างขัดกับภาพลักษณ์เด็กเสิร์ฟสาวลาวตัวเล็กๆ อย่างเธอเหลือเกิน "ป้าดดด! อีเจน ไปกินอีหยังมาคือมากับรถคันโก้แท้? ผู้บ่าวทางได๋มาส่งล่ะหึ?" เสียงพนักงานรุ่นพี่แหวขึ้นมาคนแรก ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก เจนทำเป็นหูทวนลม เธอเริ่มหยิบไม้กวาดและผ้าขี้ริ้วมาทำความสะอาดโต๊ะตามปกติ ปากก็ฮัมเพลงเบาๆ อย่างมีความสุขจนปิดไม่มิด หนิงเพื่อนซี้ที่ยืนงงอยู่นานรีบปรี่เข้ามาชาร์จตัวทันที ทั้งคู่ขยับไปมุมเสาก่อนจะเริ่มบทสนทนาภาษาถิ่นที่คนอื่นฟังไม่ถนัด