ความรับผิดชอบหรือหัวใจ ภาค: กล้วยไม้ป่าที่ผลิบานกลางม่านหมอก

บทนำ ความรับผิดชอบหรือหัวใจ

"เมื่อ ‘ความถูกต้อง’ กลายเป็นกรงขัง และ ‘ความพึงพอใจ’ คือทางออกที่ต้องแลกมาด้วยหยดน้ำตา"

ยศ ยศกร วิศวกรหนุ่มใหญ่ระดับผู้จัดการในวัย 40 ปี ชีวิตเบื้องหน้าของเขาดูสง่างามและมั่นคง แต่เบื้องหลังกลับถูกจองจำอยู่ใน "กรงขัง" แห่งความรับผิดชอบที่เย็นชา เขาถูกจำกัดอิสรภาพทางการเงินและจิตใจจาก นฤมล ภรรยาที่คอยจับผิดทุกฝีก้าว จนศักดิ์ศรีลูกผู้ชายแทบไม่เหลือชิ้นดี

ท่ามกลางความเหนื่อยล้าที่ต้องแบกรับภาระโปรเจกต์ร้อยล้านและงานพิเศษที่ทำเพื่อความอยู่รอด โชคชะตาได้พัดพาให้เขามาพบกับสองแรงดึงดูดที่ต่างกันสุดขั้ว

เธอเปรียบเสมือนหยาดน้ำค้างอันบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นลงมาชโลมใจอันด้านชาและเหนื่อยล้าของหนุ่มใหญ่ให้กลับมามีความหวังอีกครั้ง เบื้องหลังรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มคือสู้ชีวิตที่ต้องดิ้นรนสู้ทนเพื่อครอบครัวฝั่งเวียงจันทน์ ความไร้เดียงสาและหัวใจที่พร้อมจะเสียสละของเธอ ปลุกเร้าสัญชาตญาณ "ผู้ปกป้อง" ในตัวยศให้กลับมามีชีวิตชีวาและอยากเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรคอยโอบอุ้มดูแลเธอไปตลอดชีวิต

ชมพู่: กุหลาบแดงใจกลางเมืองผู้เร่าร้อน

เธอคือไฟเสน่หาและสิ่งเย้ายวนใจอันตรายที่พร้อมจะปลุกสัญชาตญาณดิบซึ่งเขาซุกซ่อนไว้ลึกสุดใจให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครา ทุกท่วงท่าเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยจริตจะก้านที่แสนเซ็กซี่ ทรวดทรงองค์เอวที่พร้อมแผดเผาทุกความถูกต้องให้มอดไหม้ และเป็นสายลมราคะที่พร้อมจะเป่าเอาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีให้กระเจิดกระเจิงไปกับความใคร่และรสสวาทอันเร่าร้อนที่เขาโหยหามาแสนนาน 

ภายใต้แสงจันทร์ริมหาดบางแสนและเสียงรถยนต์คันใหม่ที่เขาถอยมาเพื่อประชดโชคชะตา ยศต้องเลือกระหว่าง "หน้าตาทางสังคม" ที่เขาจำยอม หรือ "หัวใจที่โหยหาความหมาย" ของการถูกรัก

ทางเดินที่เขาสร้างขึ้นใหม่นี้ จะนำพาเขาไปสู่สวรรค์ที่ถวิลหา หรือจะเป็นนรกที่แผดเผาเขาทั้งเป็น?

ร่วมพิสูจน์นิยามของความรัก และความรับผิดชอบที่ต้องเลือกระหว่าง "หัวใจ" หรือ "หน้าที่"

ใน... "ความรับผิดชอบหรือหัวใจ"

โดย ภัทรกร

ความรับผิดชอบหรือหัวใจ ภาค: กล้วยไม้ป่าที่ผลิบานกลางม่านหมอก

บทนำ: กรงขังของความรับผิดชอบ

ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์นิคมอุตสาหกรรมชลบุรีในมุมกว้าง ยศ ในวัย 40 ปี ยืนทอดสายตามองแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า เงาสะท้อนในกระจกบานสูงเผยให้เห็นชายหนุ่มใหญ่ที่ดูแลตัวเองอย่างดี ใบหน้าคมเข้มและร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูดูภูมิฐานเกินกว่าตัวเลขวันเกิดในบัตรประชาชน

นาฬิกาเรือนแพงบนข้อมือบอกเวลาเลิกงาน แต่มันกลับไม่เคยบอกเวลาแห่งความสุขของเขาได้เลย

ตื้ด!

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังทำลายความเงียบ ยศถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู ข้อความจากภรรยาที่สิงห์บุรีปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ

“เลิกงานหรือยัง? อย่าไปแอบนั่งกินเหล้าที่ไหนนะ ถึงห้องพักแล้วสแกนหน้ามาให้ดูด้วย”

ประโยคเดิมๆ คำสั่งเดิมๆ ที่เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความระแวงที่กัดกินความรู้สึกของเขามาตลอดหลายปีที่แยกกันอยู่ เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้สัมผัสไออุ่นจากหญิงผู้ขึ้นชื่อว่าภรรยาคือเมื่อไหร่ สองปี... หรืออาจจะนานกว่านั้นที่ไฟราคะในตัวเขาถูกดับมอดลงด้วยคำว่า ‘หน้าที่’ และ ‘ลูก’

ยศทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง พาดสูทตัวนอกไว้อย่างไม่ใส่ใจ เขาประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน มีรายได้ที่ใครหลายคนอิจฉา แต่ในความว่างเปล่าของห้องทำงานนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนนักโทษที่ถูกกักขังอยู่ในกรงขังที่มีชื่อว่าความรับผิดชอบ

เขายังไม่รู้เลยว่า ในค่ำคืนที่แสนจะน่าเบื่อนี้ กล้วยไม้ป่าดอกหนึ่งกำลังจะเบ่งบานและสั่นคลอนกรงขังของเขาไปตลอดกาล...