บททั้งหมดของ ความรับผิดชอบหรือหัวใจ ภาค: กล้วยไม้ป่าที่ผลิบานกลางม่านหมอก: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่ 1: เบื้องหลังกรงทองของวิศวกรหนุ่มใหญ่แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องสว่างท่ามกลางความเงียบสงัดของบ้านเดี่ยวในชลบุรีที่ยศอาศัยอยู่เพียงลำพัง ยศในวัย 40 ปี นั่งจดจ่ออยู่กับโปรแกรมออกแบบชิ้นส่วนเครื่องจักรกลที่ซับซ้อน งานนี้คือโปรเจกต์ด่วนที่เสี่ยโจ หุ้นส่วนคนสำคัญส่งมาให้เขาจัดการให้เสร็จสิ้นภายในคืนนี้ เพื่อนำไปเสนอลูกค้าในเช้าวันเสาร์ ค่าเขียนแบบหลักแสนที่กำลังจะได้รับคือ "ท่อน้ำเลี้ยง" สำคัญที่ทำให้เขายังคงรักษาภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูภูมิฐานเอาไว้ได้ ท่ามกลางภาระผ่อนบ้านและรถยนต์ที่รัดตัวในทุกเดือน เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นเมื่อเขานึกถึงบทสนทนาทางโทรศัพท์กับ นฤมล ภรรยาที่อาศัยอยู่กับลูกที่จังหวัดสิงห์บุรี เมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา"ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยโทรหาเลยนะ" ทั้งที่เขาพึ่งคุยกันตอนกลางวันแท้ๆ เสียงบ่นที่แฝงไปด้วยความจับผิดของเธอยังคงดังก้องอยู่ในหู ทั้งที่ความจริงเมื่อตอนเที่ยงยศเพิ่งจะเป็นฝ่ายโทรไปหาเธอเพื่อแสดงความใส่ใจตามหน้าที่ แต่สำหรับนฤมล... ความใส่ใจที่เธอต้องการคือการควบคุมเขา

ตอนที่ 3: กล้วยไม้ป่าที่แสนบริสุทธิ์เย็นวันศุกร์ที่ชลบุรี ลมทะเลพัดเอื่อยๆ มาถึงหน้าบ้านพัก ยศในชุดเสื้อยืดสีซีดและกางเกงยีนส์ขาสั้น—ลุคเซอร์ๆ ที่เขาไม่มีโอกาสได้แต่งบ่อยนัก กำลังรินเหล้าลงแก้วช้าๆ โดยมี บอย ลูกน้องคนสนิทนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "พี่... พี่จะนั่งแกร่วอยู่หน้าบ้านแบบนี้ทุกวันศุกร์จริงเหรอวะ?" บอยถามพลางมองลูกพี่ที่เก่งกาจในงาน แต่กลับดูอมทุกข์ในชีวิตส่วนตัว "เออ... ขี้เกียจฟังเสียงบ่นว่ะ นั่งตรงนี้สบายใจดี" ยศตอบเสียงเรียบ "ไปกับผมเหอะพี่ ร้านนี้เปิดใหม่ แนว 90-2000 ที่พี่ชอบเลย เพลงยุคเราทั้งนั้น นั่งสบายๆ ไม่วุ่นวาย" บอยคะยั้นคะยอ "ที่สำคัญ... เด็กเสิร์ฟร้านนี้เป็นสาวลาว ขาวๆ นวลๆ ทั้งนั้นพี่ เชื่อผม ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง พี่ไม่ได้เข้าร้านเหล้ามาเป็นสิบปีแล้วนะ!" ยศมองแก้วเหล้าในมือ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว... ชีวิตที่เหลือของเขาจะต้องเป็นแบบนี้ไปจนตายเลยหรือ? "เออ... ไปก็ไป" เขายังไม่รู้เลยว่า ก

ตอนที่ 5: ดอกไม้ป่ากับเจ้าของรถเวฟในตำนานสองทุ่มตรง... ภายในบ้านพักผู้จัดการที่เงียบเชียบ ยศยืนนิ่งอยู่หลังบานประตู หัวใจของชายวัยสี่สิบเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือที่เคยเซ็นอนุมัติโครงการหลักล้านกลับสั่นเทาขณะที่เขากำลังกดพิมพ์ข้อความสุดท้ายหาภรรยาที่สิงห์บุรี “วันนี้เหนื่อยมาก พี่อาบน้ำแล้ว กำลังจะนอนนะมล” นิ้วหัวแม่มือค้างอยู่เหนือปุ่มส่งครู่หนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึก... ส่ง! ทันทีที่ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้ว เขารีบปิดการแจ้งเตือนและโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงราวกับมันเป็นของร้อน ยศรีบคว้าเสื้อยืดสีดำตัวเก่า กางเกงยีนส์ขาสั้น และรองเท้าแตะคู่ใจมาสวมใส่ ลุคที่ดูธรรมดาที่สุดนี้คือเกราะกำบังชั้นดีที่จะไม่มีใครจำเขาได้ ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้ากุญแจรถเวฟคู่ใจ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็แผดจ่าขึ้นมาขวางโลก! กริ๊งงงงง! ยศสะดุ้งตัวโยน ขนลุกซ่านไปทั้งแผ่นหลัง เขามองหน้าจอที่สว่างวาบปรากฏชื่อ "นฤมล" หัวใจแทบจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม 'หรือเธอจะรู้? หรือ

ตอนที่ 7: กุหลาบแดงในเปลวเพลิงภายใต้แสงไฟสลัวสีส้มรำไรภายในห้องพักส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพง ผสมปนเปไปกับกลิ่นอายแห่งความปรารถนาที่เริ่มคุโชน ยศก้มมองเรือนร่างงดงามของชมพู่ที่นอนทอดกายอยู่ตรงหน้า เธอเปรียบดังกุหลาบแดงแรกแย้มใจกลางเมืองที่เบ่งบานเย้ายวนเพื่อรอให้เขาเด็ดดม ยศในวัย 40 ผู้จัดการหนุ่มใหญ่ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ทั้งในแง่ของธุรกิจร้อยล้านและความสัมพันธ์ที่จืดชืด กลับรู้สึกเหมือนเลือดในกายฉีดพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในรอบนับสิบปี เขาเคลื่อนกายลงต่ำอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์จดจ้องไปยังท่อนขาเรียวสวยสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดที่กำลังสั่นระริกอยู่ตรงหน้า สัมผัสจากปลายนิ้วหนาที่หยาบกร้านเล็กน้อยจากการทำงาน ลากผ่านผิวเนื้อนุ่มละมุนจากข้อเท้าขึ้นมาสู่ต้นขาด้านใน สัมผัสนั้นปลุกเร้าให้เขานึกถึงใบหน้าของ "น้องเจน" ขึ้นมาในมโนสำนึกทันที รูปร่างที่ถอดแบบกันมาแทบจะพิมพ์เดียวเช่นนี้ ยิ่งโหมกระพืออารมณ์ดิบในกายเขาให้เดือดพล่านจนยากจะควบคุม มันไม่ใช่แค่ความใคร่ แต่มันคือความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่กำลังถูกเผาไหม้ด้

ตอนที่ 9: กุหลาบเริงระบำภายในห้องสูทสุดหรูที่เสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่วเบา สวนทางกับพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่บนเตียงกว้าง ยศไม่ยอมปล่อยให้จังหวะที่กำลังเดือดพล่านนี้หลุดลอยไปเปล่าๆ เขาขยับกายถอยออกมาเพียงเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่นอนหอบสะท้านด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะคว้าเรียวขาสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดของชมพู่ขึ้นพาดบ่าแกร่ง แรงยกนั้นทำให้สะโพกกลมมนและเอวบางลอยเด่นขึ้นจากพื้นเตียง เปิดทางให้เขาได้จดจ้องความชุ่มฉ่ำที่กำลังรอคอยการเติมเต็มอย่างใกล้ชิด ชมพู่ในท่วงท่านี้น่าหลงใหลจนยศแทบคลั่ง ผิวสีน้ำผึ้งของเธอขับกับผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา ยศไม่รอช้าที่จะโถมกายบุกทะลวงเข้าไปอีกครั้งอย่างหนักหน่วงและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้อง สลับกับเสียงครางกระเส่าที่ขาดเป็นห้วงๆ ของเด็กสาวที่เพิ่งเคยพบกับ "ชั้นครู" เป็นครั้งแรกในชีวิต "พี่ยศ... พี่ยศขา... อ๊าง! มันลึก... มันลึกไปแล้วค่ะ... อื้อ!" ชมพู่ส่ายหน้าไปมาบนหมอน ผมเผ้ายุ่งเหยิงกระจายเต็มที่นอน ร