Todos os capítulos de ความรับผิดชอบหรือหัวใจ ภาค: กล้วยไม้ป่าที่ผลิบานกลางม่านหมอก: Capítulo 51 - Capítulo 60

ตอนที่ 41.1: รอยรักในกระจกทางด้านเจน เธอย่องเข้าห้องเช่าอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อไม่ให้ "เอื้อยจิน" พี่สาวที่นอนสลบไสลอยู่ตื่นขึ้นมา เธอวางช่อกุหลาบแดงไว้บนโต๊ะอย่างทะนุถนอมราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป เมื่อบานประตูปิดลง เจนค่อยๆ ปลดชุดสายเดี่ยวและกระโปรงยีนส์ออก เรือนร่างขาวผุดผ่องปรากฏแก่สายตาท่ามกลางแสงไฟนีออนเย็นชืดในห้องน้ำ เธอไล่สายตาสำรวจร่างกายตัวเองที่ผ่านบทรักครั้งแรกมาเมื่อคืน รอยจางๆ ที่ทรวงอกขาวนวลและรอยแดงตามท่อนขาเรียวสวย คือหลักฐานของพายุเสน่หาที่พี่ยศมอบให้ เจนเม้มปากยิ้มเขินเพียงลำพัง ความรู้สึกระบมที่เนื้อสาวยังคงย้ำเตือนถึงวินาทีที่เธอตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ เธออาบน้ำอย่างมีความสุข ปล่อยให้สายน้ำชะล้างร่างกายแต่ความทรงจำยังคงแจ่มชัด เจนพันผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำด

ตอนที่ 42.1: รอยยิ้มของกล้วยไม้ป่ากลางหยาดน้ำตาแต่แล้วบททดสอบความอดทนก็มาถึง เมื่อแขกโต๊ะหนึ่งที่เป็นชายวัยกลางคนท่าทางขี้เมาอย่าง ลุงป้อม พยายามจะดึงมือเจนไปนั่งตักและยื่นแก้วเหล้าเพียวมาจ่อปาก “มานี่สิน้องเจน ดื่มแก้วนี้ให้พี่ชื่นใจหน่อย เดี๋ยวพี่ให้ทิปหนักๆ เลยนะน้อง” เจนเบี่ยงตัวหลบอย่างมีชั้นเชิง เธอไม่แสดงอาการรังเกียจแต่กลับใช้ไหวพริบตอบกลับไปอย่างนิ่มนวลพร้อมรอยยิ้ม “โอ๊ย... พ่อใหญ่เอ๊ย เจนดื่มไม่ได้หรอกค่ะ หมอสั่งห้ามไว้เด็ดขาดเลย บอกว่าถ้าเจนดื่มเหล้าเยอะๆ ผิวที่ขาวๆ มันจะกลายเป็นสีดำเหมือนถ่าน ถ้าเจนไม่สวยแล้วพ่อใหญ่จะยังเมตตาให้ทิปเจนอยู่ไหมจ๊ะ?” เสียงหัวเราะจากแขกโต๊ะข้างๆ ทำเอาลุงป้อมหน้าเสียแต่ก็ต

ตอนที่ 43: เรือนหอของกล้วยไม้ป่า​ท่ามกลางความสลัวรางของแสงจันทร์และสายลมหนาวที่พัดโบกในเดือนธันวาคม ยศกร ขับรถมอเตอร์ไซค์ SR400 ทรงคลาสสิกคู่ใจพา เจน มุ่งหน้ามายังบ้านเดี่ยวสองชั้นขนาดกะทัดรัด บนพื้นที่ 35 ตารางวาที่เขาตั้งใจซุ่มเงียบสร้างไว้ข้างนิคมฯ อมตะนคร ชลบุรี ตัวบ้านหลังนี้ถูกโอบล้อมด้วยสวนเล็ก ๆ ที่ยศกรตั้งใจดูแลอย่างดี ราวกับกำลังรอคอยวันที่จะมี “ใครบางคน” มาอยู่ร่วมกันและเติมเต็มความหมายของคำว่าบ้านยศกรประคองจูงมือเจนเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบ แสงไฟสีนวลตาขับเน้นให้เห็นอาการประหม่าของหญิงสาว มือเรียวสวยที่เขากุมไว้สั่นระริกจนยศสัมผัสได้ถึงความกังวลที่เอ่อล้นออกมา แม้เธอจะเชื่อใจเขา แต่ความไม่คุ้นเคยกับสถานที่และการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้ก็ทำให้เธอทำตัวไม่ถูก“พี่ยศคะ... พาเจนมาที่นี่ทำไมคะ?” เสียงของเจนสั่นพร่าขณะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่ไม่เ

ตอนที่ 43.2: เรือนหอของกล้วยไม้ป่ายศจับเรียวขาขาวผ่องของเมียรักแยกออกกว้างอย่างแผ่วเบาแต่ทว่ามั่นคง สายตาคมจับจ้องเรือนร่างอันงดงามตรงหน้าด้วยความเสน่หา ก่อนจะค่อยๆ จรดตัวตนที่แข็งขึงเต็มที่จ่อเข้าหาปากทางรักที่ยังฉ่ำแฉะไปด้วยร่องรอยแห่งอารมณ์ เขาค่อยๆ แทรกตัวตนเข้าไปอย่างเนิบนาบทีละน้อย ร่องรักที่คับแน่นและเพิ่งผ่านการเปิดบริสุทธิ์จากเขามาเพียงข้ามคืน บีบรัดความแข็งแกร่งของเขาจนยศแทบคลั่งความคับแน่นที่แสนบริสุทธิ์นั้นรัดรึงจนเขาต้องกัดฟันกรอดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับพองนูน เพื่อข่มอารมณ์ดิบไม่ให้โหมกระหน่ำล่วงหน้า"อ้ายยศ... เจนเจ็บ... ฮึก... เบาๆ แน่ค่ะอ้ายยศ... เจนบ่ไหว..."ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หยาดน้ำใสๆ เริ่มคลอเบ้าตาคู่สวยราวกับไข่มุกที่พร้อมจะหยดลงมา ยศเห็นดังนั้นก็ใจอ่อนยวบ เขาหยุดชะงักจังหวะที่กำลังจะโถมเข้าใส่ทันที ยอมค้างกายไว้ในควา

ตอนที่ 44.1: กล้วยไม้ป่าที่ผลิบานในม่านหมอกเสียงหวานร้องครางเรียกชื่อเขาไม่ขาดสาย ทั้ง "พี่ยศขา" และ "อ้ายยศของเจน" ดังระงมสลับกับเสียงหอบกระเส่า กระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นชายในตัวยศให้ลุกโชนพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาโน้มตัวลงไปบดจูบเรียวปากบางอย่างดูดดื่ม ละเลงความรักความเสน่หาลงไปอย่างลุ่มหลง พลางเร่งจังหวะการขับเคลื่อนช่วงล่างถี่ยิบอย่างหนักแน่นและลึกซึ้ง ทุกสัมผัสที่จ้วงแทรกเข้าหาเต็มไปด้วยความเร่าร้อน จนเรือนร่างของคนทั้งคู่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อผุดซึม แม้จะอยู่ในห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำก็ตามจังหวะรักโหมกระหน่ำเร่งเร้าอย่างรู้ใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อประสานไปกับเสียงลมหายใจสั่นพร่าที่รินรดชิดติดอกซ้าย ยศตอกอัดเน้นย้ำตรงจุดเสียวซ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ละลายความประหม่าอายของเด็กสาวให้แปรเปลี่ยนเป็นความซาบซ่านหฤหรรษ์อย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตจนกระทั่งถึงจุดที่ม่านหมอกแห่งความสุขเริ่มจางลง และเผยให้เห็นแสงสว่างจ้าที่ปลายอุโมงค์ เจนเกร็งกระตุกไปทั้