Alle Kapitel von เกิดเป็นเมียอัปลักษณ์ของขุนพิรุณ: Kapitel 11 – Kapitel 20

 กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรไทยพื้นบ้านสดๆ ผสมผสานกับกลิ่นของดินหลังฝนตกใหม่ๆ อย่าลงตัว ทำให้บรรยายกาศใต้ถุนเรือนหลังอบอวลไปด้วยกลิ่นอโรม่าจากธรรมชาติแท้ๆ ที่ให้ทั้งความผ่อนคลายและสดชื่นสุดๆ ผิดกับกลิ่นน้ำอบที่ฉุนจนเวียนหัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญเมื่อวันก่อนอย่างลิบลับบนแคร่ไม้ไผ่ตัวใหญ่มีหม้อดินเผาสามสี่ใบตั้งวางเรียงรายอยู่ ส่วนข้างๆ ก็มีกระปุกดินเผาขนาดเล็กอีกนับสิบใบที่ภายในบรรจุเนื้อครีมประทินผิวสีเหลืองทองเนื้อข้นจนเต็มดอกพุดกำลังใช้ไม้พายกวนส่วนผสมในหม้อดินใบใหญ่ด้วยจังหวะที่คงที่ แววตาดูมุ่งมั่นกับสิ่งที่กำลังทำอยู่อย่างตั้งใจ ใบหน้ากลมตอนนี้เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมา ก่อนที่เขาจะหยิบผ้าฝ้ายสะอาดขึ้นมาซับเหงื่อแล้วลงมือกวนส่วนผสมต่อรอยยิ้มผุดขึ้นหลังจากที่ส่วนผสมทุกอย่างเริ่มเข้ากันดีแล้ว มันเป็นความภูมิใจของอินทุที่ได้เอาความรู้ตั้งแต่ที่ทำช่องบล็อกเกอร์บิวตี้มาประยุกต์ใช้งานจริงๆ สักที “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวไพร่ที่คอยช่วยเก็บสมุนไพรมาพร้อมกันแล้วเจ้าค่ะ”ดอกพุดหยุดพายไม้ มองดูแม่นิ่มที่เดินนำทาสหญิงชายอีกสี่

แสงอาทิตย์อัสดงย้อมขอบฟ้าทิศตะวันตกของเรือนใหญ่ให้กลายเป็นสีส้มอมทองสลับแดง ดูงดงามแต่กับบางคนกลับร้อนรุ่มจนไม่ได้เสพสุขกับความงามของธรรมชาติที่แต่งแต้มไว้ยิ่งเมื่อวันก่อนที่ดอกพุดทำความสะอาดคลังอาวุธที่เขาตั้งใจจะใช้เป็นไม่เด็ดในการหย่าขาดกับศศิธรร่างอวบที่ตัวเองเกลียดชัง แต่สุดท้ายนอกจากเมียแต่งไม่ยอมหย่าแต่ยังสามารถทำงานได้เสร็จตามที่เขากำหนดอีกด้วยแม้ขุนทหารหนุ่มจะรู้ดีว่าการทำตัวแบบนี้ดูจะไม่เหมาะสมกับความเป็นชายชาตินักรบ แต่ในเมื่อตัดสินใจทำไปแล้ว เขาก็ต้องไปต่อให้สุด...บรรยากาศภายในห้องอาบน้ำกว้างขวางท้ายเรือนใหญ่กลับทวีความอึดอัดระอุยิ่งกว่าสภาพอากาศภายนอกหลายเท่าตัว บารมีสุริยะอันทรงพลังของขุนพิรุณแผ่ซ่านกึ่งข่มขู่ กึ่งระบายความหงุดหงิดมาตลอดหลายวันจากการโดนปฏิเสธเรื่องการหย่าขาดร่างสูงใหญ่กำยำทอดกายเปลือยท่อนบนนั่งอยู่บนม้าตั่งไม้ขัดมันตัวยาว ข้างถังน้ำไม้ขูดผิวเรียบใบยักษ์ ดวงตาคมจดจ้องไปยังประตูกั้นห้องด้วยความกระวนกระวายใจขุนพิรุณคาดหวังจะใช้อำนาจที่มี แกล้งกดข่มใช้งานหนักเพื่อให้ดอกพุดรู้สึกเหนื่อยและท้อจนต้องยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอหย่าขาดเพื่อหนีไปจากความยากลำบากที่เขา

 สายลมต้นฤดูหนาวพัดผ่านทิวไผ่หลังเรือนของดอกพุด หอบเอาไอความเย็นจาง ๆ มาเยือนลานดินกว้าง แต่ว่าความหนาวเหน็บกลับไม่อาจสั่นคลอนความมุ่งมั่นของศศิธรผู้เป็นเจ้าของเรือนหลังได้ร่างท้วมของดอกพุดในชุดผ้าเคียนอกสีเข้มขมวดแน่นและผ้าโจงกระเบนที่กระชับมั่น ยังคงก้าวเท้าเดินด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วและสม่ำเสมอไปตามเส้นทางรอบลานดินตั้งแต่ไก่โห่ สองแขนแกว่งไกวตามจังหวะ ลมหายใจเข้าออกถูกควบคุมอย่างเป็นระบบ เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผมสะท้อนแสงแดดแรกของวันผ่านไปร่วมเดือนกว่ากับการทำฟาส์ทคาร์ดิโอควบคู่ไปกับการทำคอร์สอาหารนึ่งและลดโซเดียมขั้นสุด ในที่สุดร่างกายนี้ก็เริ่มตอบสนองแล้ว จากที่เคยอ้วนเนื้อตัวเหลวเป็นเต้าหู้ ตอนนี้พุงยื่นก็ยุบลงไปบ้างแล้ว รูปร่างช่วงเอวเริ่มคอดเว้าให้เห็นลาง ๆ น้ำหนักที่ลดลงทำให้ดอกพุดรู้สึกตัวเบาขึ้นมาเยอะ ถ้าเขาจัดระเบียบวินัยแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ อีกไม่นานเป้าหมายที่วางเอาไว้จะต้องสำเร็จได้อย่างแน่นอนดอก

 แสงตะเกียงโคมระย้าในท้องพระโรงวังหลวงสาดส่องสะท้อนเครื่องทองเครื่องเงินของเหล่าบรรดาขุนนางและศศิธรบรรดาศักดิ์จนดูระยิบระยับละลานตา เสียงปี่พาทย์มโหรีขับขานเคล้าคลอไปกับเสียงพูดคุยสนุกสนาน ผิดกับภายในหัวใจของขุนพิรุณที่ตอนนี้กลับไม่ได้มีความสนุกร่วมกับบรรยากาศรอบๆ ตัวเลยแม้แต่น้อยแม้การแสดงของนางรำกลางห้องโถงจะอ่อนช้อยงดงามสักเพียงใดแต่มันก็ไม่ได้เรียกความสนใจจากท่านขุนหนุ่มได้เลย หรือต่อให้มีขุนนางที่เข้ามาพูดด้วย เขาก็จะคุยเท่าที่จำเป็นตามมารยาท หากมียศต่ำกว่าขุนพิรุณอาจเลือกจะนิ่งเงียบด้วยซ้ำสุริยะหนุ่มในชุดขุนนางเต็มยศยังนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้ นัยน์ตาเรียวฉายแววว้าวุ่นสับสน ภาพรอยยิ้มบางๆ อันนิ่งสงบและกลิ่นกายศศิธรหอมบริสุทธิ์ของดอกพุดเมื่อตอนหัวค่ำ ก่อนที่เขาจะลงจากเรือนใหญ่มันยังคงลอยวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดจนทำให้ขุนพิรุณรู้สึกร้อนรุ่มในใจอย่างบอกไม่ถูก“พี่ขุนขอรับ... เหตุใดจึ่งนั่งหน้าดำคร

 ลมเย็นที่พัดผ่านเรือนใหญ่พลันจางหาย กลิ่นอายความร้อนระอุจากพลังสุริยะที่แผ่ซ่านออกมาจากห้องทำงานของขุนพิรุณนั้นรุนแรงจนบ่าวไพร่ที่เดินผ่านเรือนต่างพากันเร่งฝีเท้าหนีด้วยความหวาดหวั่นบรรยากาศภายในเรือนใหญ่ที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นกว่าครั้งไหนขุนพิรุณที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สัก แม้เบื้องหน้าจะมีบัญชีค่าใช้จ่ายของค่ายทหารในสังกัดรอให้ตรวจสอบความถูกต้อง แต่ขุนทหารหนุ่มกลับไม่มีกะจิตกะใจจะมองมันเลยด้วยซ้ำ ภายในหัวกลับวนเวียนแต่ภาพของดอกพุดที่กำลังแตะเนื้อต้องตัวบ่าวชายอยู่ซ้ำๆ ถึงจะบอกว่าสิ่งที่ทำเป็นการช่วยชีวิตคนก็เถอะ ยังไงก็ไม่สมควรอยู่ดี"หึ! ใยจึ่งมิรู้จักรักนวลสงวนตัวเสียบาง วิชาแพทย์นั่นก็ประหลาดนัก หรือเจ้าเพียงแค่อยากแตะเนื้อต้องตัวชายอื่นกระนั้นรึ?"ความว้าวุ่นแปลกๆ ถูกก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาอยู่ในใจและขุนพิรุณก็ไม่อยากจะยอมรับว่าคิดมากเรื่องนี้ คำที่ถูกเป่าหูจึงถูกหยิบขึ้นมาเป็นเหตุผล"นี่คงเป็นเล่ห์กลของเจ้าที่หมายจักให้ข้าเมตตาเยี่ยงนั้นสินะ? ช่างบังอาจนัก! กล้าทำให้ข้าเป็นดั่งลูกหมาลูกแมวคอยกระวน