บททั้งหมดของ เกิดเป็นเมียอัปลักษณ์ของขุนพิรุณ: บทที่ 1 - บทที่ 10

ในความมืดอันเป็นนิรันดร์ที่อินทุคิดว่าเขาคงต้องลงนรกหรือไม่ก็ไปสู่ภพภูมิอื่น จู่ ๆ กลับมีแรงดึงดูดมหาศาลกระชากจิตวิญญาณของเขาให้หลุดลอยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วทั้งตัว โดยเฉพาะที่บริเวณหน้าอกที่รู้สึกอัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกเฮือก!อินทุทะลึ่งพรวดขึ้นมาพร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างรุนแรงเขาสะบัดหน้าไอออกมาเป็นน้ำและเสมหะเหนียวข้น ร่างกายทุกส่วนสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ แต่อารมณ์แรกที่พุ่งขึ้นมาในสมองคือความงุนงง‘ฉันยังไม่ตายเหรอ? มีคนช่วยขึ้นมาจากคลองงั้นสินะ’มันเป็นเพียงความคิดแรกเท่านั้น แต่เมื่อดวงตากลมโตค่อย ๆ ปรับแสงได้ ความเป็นจริงเบื้องหน้ากลับทำให้อินทุต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจอีกรอบภาพที่เขาเห็นไม่ใช่เพดานสีขาวของห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล และไม่ใช่สายระโยงระยางของเครื่องช่วยหายใจ หากแต่เป็นเพดานไม้กระดานโบราณที่มีคราบน้ำฝนและรอยผุพัง กลิ่นอายที่ลอยมากระทบจมูกก็ไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรค แต่เป็นกลิ่นอับชื้นของไม้เก่า กลิ่นธูปสมุนไพรจาง ๆ และกลิ่นน้ำอบไทยโบราณที่ชวนให้เวียนหัว“ฟื้นแล้ว! คุณหนูดอกพุดฟื้นแล้วแม่นิ่ม!” เสี

แสงอัสดงย้อมขอบฟ้าทิศตะวันตกของเรือนใหญ่ให้กลายเป็นสีส้มอมทองสลับแดงชาด ดูงดงามแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความร้อนรุ่มทว่าบรรยากาศภายในห้องอาบน้ำกว้างขวางท้ายเรือนประธานกลับทวีความอึดอัดระอุยิ่งกว่าสภาพอากาศภายนอกหลายเท่าตัว บารมีสุริยะอันทรงพลังของขุนพิรุณแผ่ซ่านกึ่งข่มขู่กึ่งระบายโทสะที่คุกรุ่นมาตลอดทั้งวันจากการโดนปฏิเสธเรื่องการหย่า ร่างสูงใหญ่กำยำทอดกายเปลือยท่อนบนนั่งอยู่บนม้าตั่งไม้ขัดมันตัวยาว ข้างถังน้ำไม้ขูดผิวเรียบใบยักษ์ นัยน์ตาเรียวดุจพยัคฆ์จดจ้องไปยังผืนประตูกั้นห้องด้วยความกระวนกระวายใจขุนพิรุณคาดหวังจะใช้อำนาจที่มี แกล้งกดข่มใช้งานหนักเพื่อดัดสันดานและบีบบังคับให้ดอกพุดรู้สำนึก ยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอหย่าขาดเพื่อหนีไปจากความยากลำบากเยี่ยงทาสไพร่ ทว่าเมื่อบานประตูกระดานไม้เลื่อนเปิดออก ศศิธรตรงหน้ากลับก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่วงท่าที่นิ่งสงบจนน่าประหลาดใจนัก เมื่อวานงานที่คลังแสงก็เรียบร้อยทันเพลาแถมยังยิ้มร่าราวกับถูกอกถูกใจนัก แม้รูปร่างของดอกพุดในยามนี้จะยังคงอ้วนท้วมหนาหนั่นราวกับโอ่งสามโคก มิได้เพรียวบางอรชรน่าทะนุถนอมตามวิสัยศศิธรบรรดาศักดิ์ในพระนคร ทว่าผิวพรรณเนื้อตัวที่เคยถูก

 หลังจากแบกสมุดข่อยเล่มหนากลับมาถึงเรือนหลัง ดอกพุดก็จัดแจงวางพวกมันไว้บนโต๊ะไม้เตี้ยอย่างระมัดระวัง งานคัดลอกบัญชีเสบียงทหารท้าทายความอดทนก็จริง แต่สิ่งที่น่าสนใจมากกว่านั้นก็คือการสำรวจเรือนร่างนี้อย่างจริงจังเพื่อการปฏิวัติความเป๊ะปัง และมันเป็นอะไรที่ท้าทายวิญญาณตัวแม่ล้านฟอลเอามากๆชายหนุ่มร่างท้วมเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ผลักบานหน้าต่างออกกว้างเพื่อให้แสงแดดยามบ่ายส่องเข้ามาสว่างที่สุด เขายอมจ่ายค่าแรงด้วยอัฐอันน้อยนิดที่มีติดตัวเพื่อให้แม่นิ่มแอบไปว่าจ้างบ่าวเรือนใหญ่ให้ช่วยกันขนย้ายกระจกทองเหลืองบานขนาดเท่าครึ่งตัวคนมาจากห้องเก็บของเก่าใต้ถุนเรือนใหญ่เพื่อเอามาตั้งไว้ในห้องดอกพุดทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนเสื่อกก จ้องมองภาพเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองที่ดูมัวแต่อบอุ่นอย่างละเอียดเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาอยู่ในร่างนี้‘เอาล่ะ มาสแกนผิวและโครงสร้างหน้ากันแบบเรียล ๆ หน่อยซิ’ ดอกพุดใช้นิ้วหนาเชยคางตัวเองขึ้น หันซ้ายหันขวาอย่างวิเคราะห์อย่างผู้เชี่ยวชาญด้านความสวยความงามในกระจกปรากฏภาพหนุ่มน้อยร่างจ้ำม่ำ ใบหน้ากลมดิ

 แสงอรุณแรกของวันทอประกายเรืองรองขับไล่ความมืดมิดออกจากเรือนหลัง เสียงนกกาเหว่าร้องก้องมาตามสายลมยามเช้าอันเย็นเยือกทว่าในยามที่ทาสและบ่าวไพร่คนอื่น ๆ ในเรือนใหญ่เพิ่งจะลุกขึ้นมาหุงหาอาหารหรือปัดกวาดเช็ดถูเรือน แต่ที่ลานดินกว้างหลังเรือนของดอกพุด กลับปรากฏความเคลื่อนไหวที่หลายคนเห็นแล้วต่างก็สงสัยเป็นการใหญ่ร่างอวบท้วมของดอกพุดในชุดผ้าเคียนอกสีเข้มขมวดแน่นและผ้าโจงกระเบนกระชับมั่น กำลังก้าวเท้าเดินด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอแต่ค่อนข้างเร็วเหมือนรีบร้อนไปตามเส้นทางรอบๆ เรือนหลังสองแขนอวบหนาที่ห่อหุ้มด้วยไขมันก็แกว่งไกวอย่างเป็นจังหวะที่ลงตัว ลมหายใจเข้าออกถูกควบคุมอย่างเป็นระบบ ใบหน้ากลมที่มีหยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผมไม่ได้แสดงอาการเหนื่อยอ่อนจนสายตัวแทบขาดเหมือนแต่ก่อน ทว่ากลับดูมุ่งมั่นและเปี่ยมไปด้วยพลังงานอย่างล้นเหลือ“หนึ่ง... สอง... สาม... สี่... ควบคุมจังหวะก้าวเดินหน่อยนะดอกพุด อย่าเพิ่งเดินเร็วกว่านี้ เดี๋ยวร่างกายจะปรับตัวไม่ทัน"ดอกพุดพึมพำกับตัวเองเบา ๆ‘การคาดิโอด้วยการเดินเร็วตอนท้องว่างในยามเช้านี่แหละคื

  แสงแดดยามสายแผดเผาลงมายังลานดินข้างเรือนหลังจนดินเริ่มแตกระแหง ทว่าสภาพอากาศอันอบอ้าวกลับมิอาจหยุดยั้งความมุ่งมั่นของดอกพุดได้ร่างท้วมหนากระชับจอบในมือมั่น สองแขนออกแรงยกจอบขึ้นสับลงบนผืนดินอย่างเป็นจังหวะเพื่อพรวนดินรอบแปลงสมุนไพรสดที่ปลูกไว้ เม็ดเหงื่อไหลโทรมกายจนผ้าเคียนอกเนื้อหยาบสีทึบเปียกชุ่มแนบชิดไปกับแผ่นหลัง‘คนสมัยโบราณนี้โชคดีจัง ไม่ต้องไปเข้าฟิตเนสก็หาวิธีบริหารกล้ามเนื้อได้ง่ายๆ แค่นี้การควบคุมอาหารของฉันต้องเห็นผลอย่างแน่นอน แบบนี้ก็เข้าทางอินทุสินะ'ดอกพุดคิดวิเคราะห์พัฒนาการของตนเองในใจ แม้จะยังดูตัวหนาเป็นทรงกระบอกแต่พุงก็เริ่มยุบลงไปหน่อยแล้วและโหนกแก้มก็เริ่มชัดขึ้นมานิดนึงล่ะ นั่นก็เพราะการกินคอร์สโปรตีนปลาช่อนนึ่งมาเกือบเดือน พลางยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผากผิวท่อนบนที่โดนแสงแดดอยู่ตอนนี้ไม่ได้หมองคล้ำเหมือนกับคนอมโรค ซึ่งต่างจากตอนแรกที่ฟื้นมาในร่างนี้ใหม่ๆ ลิบลับ แถมตอนนี้ผิวเนื้อจริงๆ ของดอกพุดที่ถูกอินทุใช้มะขามเปียกขัดเซลล์ผิวที่ตายแล้วออกไปยังดูขาวกระจ่างจนเนียนตา ไม่มีสิวเสี้ยนหร